19/1/15 - Το θολό στοίχημα των εκλογών

Το θολό στοίχημα των εκλογών

Δεν είμαι βέβαιος ότι υπάρχει ένα ευδιάκριτο στοίχημα σε αυτές τις εκλογές. Τα βαρύγδουπα περί των «πιο κρίσιμων εκλογών της Μεταπολίτευσης» μάλλον λέγονται για διαφημιστικούς λόγους των τηλεοπτικών εκπομπών της εκλογικής βραδιάς, παρά γιατί πράγματι διαφαίνεται μια τέτοιου είδους κρισιμότητα.

Οι εκλογές αυτές είναι σαφώς βεβιασμένες. Από κάθε άποψη και από κάθε πλευρά. Άλλωστε τέτοιες είναι. Έκτακτες και ιδιαιτέρως αγχωμένες. Προεκλογική περίοδος δυο – τριών εβδομάδων που δεν επιτρέπει την ανάδειξη θέσεων, ενδεχομένως νέων προσώπων και πρακτικών. Και όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα υποτίθεται ότι επιζητά ανανέωση, μεταβολή. Που υποκριτικά ευαγγελίζεται την εξέλιξή του σε κάτι καινούριο για την επόμενη μέρα.

Αν είναι τη Μεταπολίτευση να τη διαδεχθεί μια πρακτική εκλογικών διαδικασιών «ταχείας πήξεως», τότε δεν έχουμε καταφέρει και τίποτα το ιδιαίτερα θετικό. Νομίζω ότι το τελευταίο που χρειάζεται ο τόπος είναι εκλογές τύπου «Blitzkrieg».

Εδώ θα έβαζα και μια ακόμα παράμετρο. Τα τελευταία χρόνια όλο και λιγότερος κόσμος ασχολείται με τη διαδικασία των εκλογών είτε πρόκειται για Εθνικές, είτε για Δημοτικές - Περιφερειακές. Μέλη των εφορευτικών επιτροπών δεν εμφανίζονται στη θέση τους, τα πρακτικά των εκλογών προχειρογράφονται ή έχουν παραλείψεις, συχνά θα δείτε κάλπες χωρίς λουκέτα ή κόμπους με βουλοκέρι, πολλοί πολίτες θεωρούν ότι είναι «αγγαρεία» το να πάνε να ψηφίσουν. Αν λοιπόν μιλούμε για μια Δημοκρατία, οι πολίτες οι ίδιοι υποτίθεται ότι συμμετέχουν στη διεξαγωγή των εκλογών με βασικές «υποχρεώσεις» την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος και την παρουσία τους στις εφορευτικές επιτροπές. Αν σε μια Δημοκρατία έχει ατονίσει το ενδιαφέρον των πολιτών για τις εκλογές, τότε μάλλον πρέπει να ακούσουμε το καμπανάκι, παρά να αναζητήσουμε το στοίχημα.

Η αίσθησή μου είναι ότι το πολιτικό σύστημα νοσεί συνολικά. Δυνάμεις που επιδιώκουν την κονιορτοποίηση και την ομογενοποίηση των εφαρμοζόμενων πολιτικών διακυβέρνησης διατρέχουν οριζόντια το σύστημα και «επιβάλουν» εκείνους που είναι πρόθυμοι να τις υπηρετήσουν ανεξαρτήτως πολιτικών και κομματικών αφετηριών. Πως θα μπορούσε άραγε σήμερα ένας πολίτης να είναι υποψήφιος με οποιοδήποτε κόμμα και σε 2 εβδομάδες να κινηθεί αξιοπρεπώς στην εκλογική του περιφέρεια ; Με ποιον τρόπο θα μπορούσε να γίνει μια ουσιαστική «μάχη» επιχειρημάτων την ώρα που μοιάζουν όλα απαξιωμένα ; Την ώρα που τα ίδια τα κόμματα ποδοπατούν το στελεχιακό τους δυναμικό για χάρη γόνων, μιας τηλεπερσόνας, μιας μοντέλας, ενός ποδοσφαιριστή ή μιας ρεπόρτερ μεγάλου καναλιού ;

 Αν μπορούσα να προκρίνω ένα στοίχημα αυτό θα ήταν η ανάγκη να επιβάλουν οι ίδιοι οι πολίτες μια κανονικότητα. Μια κανονικότητα επί της διαδικασίας, επί του δημόσιου διαλόγου. Να ζητήσουν συγκεκριμένες απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις και να ακούσουν προτάσεις επί μιας γκάμας θεμάτων και όχι απλώς για το αν και ποιος σκίζει περισσότερο το οποιοδήποτε μνημόνιο που στο τέλος μετατρέπεται σε μετεκλογικό καλτσόν. Ποιος θα μας μιλήσει για όσα πραγματικά απασχολούν το μέσο νοικοκυριό και την κοινωνία ; Ποιος θα μας μιλήσει για ένα χειροπιαστό, ρεαλιστικό σχέδιο και όχι απλώς για την ανάγκη ύπαρξής του ; Θα είναι άραγε οι επόμενες εκλογές κανονικές ; Αυτό θα ήταν ένα στοίχημα θετικής εξέλιξης … Ένα στοίχημα ευθύνης από τους πολίτες για την πατρίδα.


*****
Ο Βασίλης Μπαλάφας είναι Τεχνολόγος Πληροφορικής και Δικτύων, με μεταπτυχιακά στις Επικοινωνίες Δεδομένων και τις Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτικές

Το κείμενο δημοσιεύτηκε το Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2015
στην εφημερίδα "Πολίτης της Κορινθίας", στη σελίδα 10 :

6/1/15 - Το τέλος των Δημοτικών εκλογών και τα paradigms

Το τέλος των Δημοτικών εκλογών και η δημιουργία παραδείγματος


Το κείμενο που ακολουθεί ανήκει σε μια δυναμική κατηγορία κειμένων που μπορούν ανά εβδομάδα να εμπλουτίζονται. Τα ζητήματα που πραγματεύεται εξελίσσονται συνεχώς και στην πορεία πάντα ανακαλύπτεις κάτι νέο, κάτι που θα μπορούσες να προσθέσεις. Οι πληροφορίες άλλωστε, συχνά, πολλαπλασιάζονται μετά την τέλεση του κεντρικού γεγονότος ειδικά αν μιλάμε για εκλογές, για ένα γεγονός δηλαδή που αποτελεί αυτόνομο ορόσημο, συμβαίνει ανά μεγάλα χρονικά διαστήματα και πάντα κρύβει διαστάσεις που δεν είναι γνωστές κατά την πλήρη εξέλιξή του.

Εν ολίγοις, είναι ένα κείμενο που με δυσκόλεψε. Αρκετές φορές ανέβαλα τη σύνταξή του, ακόμα και τώρα αμφιβάλω αν μπορώ ολοκληρωμένα να συμπεριλάβω όσα αποκόμισα από την πρόσφατη συμμετοχή μου στις Εκλογές του Δήμου Κορινθίων. Για το λόγο αυτό θα αναφερθώ σε δύο κύριες εκφάνσεις. Πριν όμως από αυτό, λιτά και σύντομα, θα ήθελα να ευχαριστήσω όσες και όσους στήριξαν την πρόταση της «ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ» και εκείνες και εκείνους που έθεσαν το σταυρό προτίμησής τους δίπλα στο δικό μου όνομα θεωρώντας ότι θα μπορούσα να προσφέρω στο Δήμο και – θέλω να πιστεύω – επικροτώντας το πλαίσιο προτάσεων που είτε διάβασαν στο προεκλογικό μου φυλλάδιο, είτε άκουσαν στις τηλεοπτικές εκπομπές. Και για να είμαστε και ξεκάθαροι, είθισται να ευχαριστείς κάποιον που σε στήριξε και όχι όλη την ανθρωπότητα. Εκείνοι που έκαναν μια άλλη επιλογή σε επίπεδο συνδυασμών καλά να είναι οι άνθρωποι και πάντα υγιείς.

Η πρώτη έκφανση λοιπόν είναι αυτό που έκανε ο Gérard Depardieu στην εκκίνηση της ταινίας «Welcome to New York», υποδυόμενος τον Dominique Strauss-Kahn. Ο Depardieu ξεκινά την ταινία με ένα προσωπικό του ανάθεμα προς τους πολιτικούς, την πολιτική και τον Strauss-Kahn, ξεκαθαρίζοντας από την αρχή ότι αυτό που θα δούμε είναι «δουλειά» και ότι ο ίδιος απεχθάνεται τον χαρακτήρα που υποδύεται. Γενικά βολική στάση, βγαίνεις από το κάδρο, κάνεις ισοπεδωτική κριτική, δικαιολογείς τους συμβιβασμούς σου και διατρανώνεις τη στάση σου που εν προκειμένω συμπίπτει με τη βολή σου. Το έζησα αυτό στις δημοτικές εκλογές.

Είδα πολίτες που ψήφισαν, έκαναν μια επιλογή, την οποία στη συνέχεια σχεδόν την αναθεμάτισαν προβάλλοντας τη διάσταση της «υποχρέωσης». Και πολίτες – ακόμα και φίλοι – που μίλησαν για «δουλειά» σε μια συζήτηση που ξεφεύγει από την πολιτική και φυσικά δεν έχει και νόημα να προσπαθείς να επιχειρηματολογήσεις εναντίον της ή να προσπαθήσεις να την ανατρέψεις. Όσοι μου το είπαν αυτό, ακόμα και αν περίμεναν μια προσπάθεια από μέρους μου να τους αλλάξω γνώμη, δέχθηκαν ένα νεύμα συγκατάβασης και κατανόησης. Το έχω ξαναγράψει, πλάτες και μαγουλάκια δεν είχα σκοπό να χτυπήσω και να τσιμπήσω λόγω της συμμετοχής μου σε μια εκλογική διαδικασία. Μπορεί να συμμετείχα πρώτη φορά σε δημοτικές εκλογές, αλλά έχω λάβει μέρος σε αρκετές άλλες εκλογικές διαδικασίες μέχρι τώρα και συνειδητά ποτέ μου δεν φόρεσα «προβιά».

Αυτή η έκφανση των εκλογών υπήρξε για μένα ενδιαφέρουσα και εξόχως διδακτική. Δεν άλλαξε όμως την κεντρική μου ιδέα που λέει ότι η πολιτική και η συμμετοχή στα κοινά δεν συμπίπτουν υποχρεωτικά και ότι οι εκλογές δεν είναι ένα πανηγύρι στο οποίο πρέπει να βάλουμε τα «καλά» μας και να προσποιηθούμε κάτι που δεν είμαστε. Δεν είμαι βέβαιος τι τελικά επικράτησε στην κάλπη. Άλλωστε η διαφορά είναι τόσο μικρή επί ενός συνόλου δεκάδων χιλιάδων ψήφων που το συμπέρασμα δεν είναι ασφαλές. Έπαιξε πάντως το ρόλο της αν κανείς το δει σε επίπεδο μεμονωμένων υποσυνόλων και ομάδων συγκεκριμένων συμφερόντων. Μένει λοιπόν ως ένα βασικό κρατούμενο με προβολή στο μέλλον, κυρίως από την πλευρά της μελέτης για το πόσο ακόμα θα συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε έτσι ως πολίτες πηγαίνοντας στην κάλπη. Δεν το ψέγω, πρόκειται περί συνειδητής επιλογής μέρους του εκλογικού σώματος.

Δεύτερη έκφανση και ίσως πιο διαυγής ως προς την κατανόησή της : η δημιουργία παραδείγματος. Στην πολιτική και στις εκλογές ισχύει αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «βέλτιστες πρακτικές». Οι εκλογικές διαδικασίες αναδεικνύουν «παραδείγματα – paradigms» που στη συνέχεια εξελίσσονται σε προς επιλογή «πρότυπα». Μάλλον αυτό που έκρυβε πίσω της η φράση που ακούστηκε στις εκλογές εναντίον της «ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ» και έλεγε ότι «αυτοί δεν ξέρουν τη δουλειά».

Θεωρώ ότι στις πρόσφατες εκλογές στο Δήμο Κορινθίων δημιουργήθηκε ένα τέτοιο «πρότυπο», ένα παράδειγμα καλής πρακτικής για το μέλλον και ως τέτοιο τίθεται εκ του αποτελέσματος. Δηλαδή, υπερψηφίστηκε και επικροτήθηκε, άρα θα μπορεί εφεξής να συμπεριληφθεί σε έναν «οδηγό υποψηφίου». Πρόκειται για την περίπτωση επί σειρά ετών – κοντά μια δεκαετία – Αντιδημάρχου Τεχνικών Έργων ή Υπηρεσιών και επίσης επί σειρά ετών εργολάβου – εργολήπτη στο Δήμο.

Χωρίς καμία υπόνοια για οποιαδήποτε παρανομία, λίγο πριν τις πρόσφατες εκλογές οι δυο τους συνεταιρίστηκαν εγκαινιάζοντας, μετά τις εκλογές, μονάδα παραγωγής μπύρας. Η τελετή των εγκαινίων υπήρξε τόσο λαμπρή όσο και η επανεκλογή τους στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου μας από το εκλογικό σώμα και επισφραγίστηκε από την παρουσία πλήθους επισήμων. Μάλιστα εις εξ αυτών σε τηλεοπτική του συνέντευξη πριν τις εκλογές (20/5/2014 ημ. YouTube – TV Super - βλ. σχετικό βίντεο) είχε κατακεραυνώσει των μέλη του αντίπαλου συνδυασμού αναφέροντας πως «είναι άνθρωποι που δεν έχουν κανένα ηθικό φραγμό». Αν θεωρήσουμε ότι η κάλπη «δικάζει» και ηθική – κάτι το οποίο προσωπικά δεν πιστεύω – τότε αντιλαμβάνεστε ότι η «καλή πρακτική» ανάγεται σε «βέλτιστη πρακτική» διότι υπό αυτή την αφήγηση «καθαγιάζει» και όλα τα υπόλοιπα. Με ένα σμπάρο δηλαδή, πολλά πολλά τρυγόνια, τακτική γκανιάν, μέθοδος γκαραντί.

Θα τολμούσα να πω ότι αυτό το «παράδειγμα» βέλτιστης πρακτικής έχει αναφορά πιο ευρεία από την κάλπη. Έχει ενδεχομένως αναφορά σε ένα μοτίβο βέλτιστης άσκησης διοικήσεως, βέλτιστης πρακτικής διακυβέρνησης και πάει λέγοντας αναλόγως πόσο θα θελήσει να το τραβήξει ένας μελλοντικός μελετητής.

Δεν έχω σκοπό να αναλύσω όλο το πλαίσιο των Δημοτικών Εκλογών στο Δήμο. Δεν θα ήταν δυνατό να γίνει σε ένα μικρό κείμενο, βιβλίο ολόκληρο θα μπορούσε να γράψει κανείς. Και φυσικά δεν έχω σκοπό να παραγκωνίσω και λάθη που έγιναν από την πλευρά της «ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ» και εμού του ιδίου σε ό,τι αφορά στη δική μου επίδοση. Λάθη και παραλείψεις υπήρξαν.

Αλλά εδώ ο σκοπός δεν είναι να γίνει αποτίμηση. Είναι ο τρόπος να μπει μια άνω τελεία, ίσως, που για μένα σηματοδοτεί το τέλος των Δημοτικών Εκλογών με τα διδάγματα που αποκόμισα και μερικά από όσα μου έκαναν εντύπωση.

Η συμμετοχή μου για πρώτη φορά σε Δημοτικές Εκλογές ως υποψήφιος ήταν μια σημαντική εμπειρία που με έκανε σοφότερο και με γέμισε ερεθίσματα. Η συμμετοχή στα κοινά, η επιδίωξη για βελτίωση του τόπου στον οποίο ζούμε είναι μια συνεχής διαδικασία που δεν περιορίζεται στην περίοδο των εκλογών. Υπό αυτή την έννοια συνεχίζω να παρακολουθώ όσα γίνονται. Με την ιδιότητα του πολίτη που θεωρεί ότι ζει σε έναν ευλογημένο τόπο που έχει μείνει πολύ πίσω εξαιτίας των «βέλτιστων πρακτικών» της πολιτικής.

Αν κάποια σημεία του κειμένου είναι ασαφή να ρίχνετε μια ματιά στη φωτογραφία διαβάζοντας. Έτσι και αλλιώς το κείμενο είναι συνοδευτικό της φωτογραφίας και όχι η φωτογραφία συνοδευτική του κειμένου.

Καλή Χρονιά σε όλες και όλους !

Σχετικό βίντεο (2:20)

3/12/14 - Σημαντική έκδοση για το Πανεπιστήμιο στην Κόρινθο

Μια σημαντική έκδοση για το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου που εδρεύει στην Κόρινθο παρουσιάστηκε επισήμως πριν λίγες ημέρες στο Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών.
Πρόκειται για το βιβλίο που επιμελήθηκαν ο Καθηγητής και Πρόεδρος του Τμήματος, κ. Παντελής Σκλιάς και ο Λέκτορας του Τμήματος, κ. Σπυρίδων Ρουκανάς.

Με τίτλο «Η Ελληνική Πολιτική Οικονομία 2000-2010: Από την ΟΝΕ στο μηχανισμό στήριξης» (Εκδόσεις Λιβάνη, ISBN 978-960-14-2872-7), το βιβλίο επιχειρεί σε 512 σελίδες να ρίξει φως σε μια κρίσιμη δεκαετία για την πολιτική οικονομία της Ελλάδας, δεκαετία που προηγήθηκε της κορύφωσης της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, τον Μάιο του 2010.

Η παρουσίαση έγινε σε μια κατάμεστη αίθουσα με παρουσία πλήθους πρώην Υπουργών και σημαντικών οικονομικών και πολιτικών παραγόντων της χώρας. Ανάμεσά τους οι Ευριπίδης Στυλιανίδης, Ανδρέας Λυκουρέντζος, Προκόπης Παυλόπουλος, Ευάγγελος Αντώναρος και άλλοι.

Για το βιβλίο μίλησαν ο Κωνσταντίνος Μίχαλος, Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών, o Ευάγγελος Δρυμπέτας, Αν. Καθηγητής, Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, o Άγγελος Κότιος, Καθηγητής, Κοσμήτορας Σχολής Οικονομικών, Επιχειρηματικών και Διεθνών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς, o Παναγιώτης Λιαργκόβας, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και Συντονιστής Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, καθώς και ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, Ομότιμος Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και Αντιπρόεδρος Δ. Σ. της Τράπεζας Πειραιώς.

Στη δεύτερη φωτογραφία στο μέσον, οι επιμελητές του βιβλίου Π.Σκλιάς και Σ.Ρουκανάς.


Όλοι οι ομιλητές τόνισαν τη μοναδικότητα του εγχειρήματος ενός συγκεντρωτικού τόμου με άρθρα έγκριτων Καθηγητών και ερευνητών που κατανέμονται στον τόμο θεματικά καλύπτοντας το μεγαλύτερο εύρος των εκφάνσεων των πολιτικοοικονομικών δεδομένων της περιόδου. Το βιβλίο, όπως δήλωσαν οι επιμελητές του, προσδοκά να αποτελέσει βάση μελέτης και έρευνας και σημείο αναφοράς στη σχετική βιβλιογραφία έτσι ώστε να δοθεί η ευκαιρία για περισσότερη εμβάθυνση και ανάλυση.

Για το Τμήμα της Κορίνθου, πρόκειται για μια σημαντική διάκριση, αφού το βιβλίο είναι μοναδικό στο είδος του και προσδίδει ακόμα ένα συγγραφικό έργο στην πλούσια συγγραφική δραστηριότητα των διδασκόντων στο Τμήμα. Για τον ακαδημαϊκό χώρο, τα βιβλία και η δημοσίευση επιστημονικών άρθρων αποτελούν τον πυρήνα της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού προσωπικού και του επιπέδου σπουδών που προσφέρονται.

Στην ερευνητική ομάδα που συνέβαλε στον τόμο με αναζήτηση σχετικής βιβλιογραφίας και αρθρογραφίας, ήταν και οι Γιώργος Αρβανίτης, Παντελής Κάλλιας και ο Κορίνθιος Βασίλης Μπαλάφας.

Δείτε το σχετικό βίντεο :

Δείτε ολόκληρη την παρουσίαση από τις εκδόσεις Λιβάνη :

29/10/14 - Παρουσιάσεις από την εκδήλωση στην "ΚΟΡΙΝΘΙΑ 2014"

Το Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014, στις 7 μ.μ., στο Συνεδριακό Κέντρο της Πανελλήνιας Έκθεσης "ΚΟΡΙΝΘΙΑ 2014", στο χώρο της επιχείρησης «Mandrakos Co» πρώην ΕΛΒΙΟΧΥΜ στο 15ο χιλ. Παλαιάς Εθνικής οδού Κορίνθου – Πατρών, Βέλο Κορινθίας πραγματοποιήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση με τίτλο "Ευκαιρίες Επενδύσεων - Οικονομική πολιτική και κρίση".

Οι ομιλητές ήταν οι εξής :

Ομιλητές - Εισηγήσεις :

Βασίλης Νανόπουλος, Πρόεδρος Επιμελητηρίου Κορινθίας : "Εξωστρέφεια - Καινοτομία"

Χαράλαμπος Τσαρδανίδης, Διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων : "Η οικονομική κρίση και η οικονομική διπλωματία της Ελλάδας"

Αλέξανδρος Μαλλιάς, Πρέσβης επί τιμή : "Η Κορινθία και ο Κόσμος : Τρεις Προτάσεις"

Αστέρης Χουλιάρας, Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου : "Ο Άγνωστος Θησαυρός : Οι Μετανάστες ως κεφάλαιο για τις ελληνικές επιχειρήσεις που θέλουν να δραστηριοποιηθούν στο εξωτερικό".

Η ομιλία του Αλέξανδρου Μαλλιά έχει αναρτηθεί ολόκληρη στην ιστοσελίδα του και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Ο Χαράλαμπος Τσαρδανίδης μίλησε για την οικονομική κρίση και την οικονομική διπλωματία της Ελλάδας. Με την ευγενική του άδεια μπορείτε να θυμηθείτε και να δείτε τη σχετική του παρουσίαση :

Ο Αστέρης Χουλιάρας, με μια μεστή παρουσίαση μίλησε για τα πλεονεκτήματα των μεταναστευτικών ροών και πως αυτά μπορούν να λειτουργήσουν ως δίκτυα για τη δημιουργία εμπορικών σχέσεων με άλλες χώρες, για ανταλλαγή τεχνογνωσίας και γενικότερα ως κεφάλαιο για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Με την ευγενική του άδεια μπορείτε να θυμηθείτε και να δείτε τη σχετική του παρουσίαση :

Ολόκληρο το βίντεο της εκδήλωσης :

Ευχαριστώ θερμά τους ομιλητές που αποδέχθηκαν την ιδέα και την πρόσκληση για την υλοποίηση αυτής της εκδήλωσης και σύντομα θα διοργανωθούν και άλλες ανάλογες.


Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

13/10/14 - Δυό λόγια για την Έκθεση "ΚΟΡΙΝΘΙΑ 2014"

Από την εφημερίδα "ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ" της Παρασκευής, 10 Οκτωβρίου 2014, σελίδες 12-13 :

Με το βλέμμα στην 7η Πανελλήνια Γενική Έκθεση "ΚΟΡΙΝΘΙΑ 2015"

Γράφει ο
Βασίλης Μπαλάφας

Πολλές φορές υπάρχουν θέματα για τα οποία γράφονται τόσα πολλά που το κάθε επόμενο κείμενο κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον ευρύτερο θόρυβο της τρέχουσας, καταιγιστικής επικαιρότητας. Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό, τον ορυμαγδό της καθημερινότητάς μας, θα επιχειρήσω να γράψω δυο λόγια για την 6η Πανελλήνια Γενική Έκθεση «ΚΟΡΙΝΘΙΑ 2014» που διοργάνωσε και φέτος το Επιμελητήριο Κορινθίας από 1 έως 5 Οκτωβρίου.

Και το κάνω για μερικούς απλούς λόγους που θα αναλύσω ακολούθως.

Παρακολουθώ τις διοργανώσεις της Έκθεσης «ΚΟΡΙΝΘΙΑ» ανελλιπώς από την πρώτη διοργάνωση, όταν ξεκίνησε από μερικά δωμάτια, μέχρι σήμερα που είναι πλέον επισήμως καταγεγραμμένη ως η δεύτερη μεγαλύτερη Έκθεση πανελλαδικά μετά από εκείνη της Θεσσαλονίκης. Συμμετέχω εθελοντικά στις προετοιμασίες και την προώθηση και κατά καιρούς έχω διοργανώσει εθελοντικά δράσεις και εκδηλώσεις στα πλαίσια της Έκθεσης. Για να προλάβω τους κακεντρεχείς, όλα αυτά πολύ πριν ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κορινθίας κατέλθει υποψήφιος Δήμαρχος στο Δήμο Κορινθίων, πολύ πριν υπάρξουν τα ετήσια αστραφτερά φλας των εγκαινίων με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών, των παραγόντων και γενικότερα πριν η Έκθεση λάβει την αδιαμφισβήτητη λάμψη  που πλέον διαθέτει τα τελευταία χρόνια.

Φέτος, για πρώτη φορά, μόνο από ορισμένα κορινθιακά - δυστυχώς - ΜΜΕ, η Έκθεση δέχθηκε και συνεχίζει να δέχεται μια λυσσαλέα επίθεση άνευ προηγουμένου. Και φυσικά, σε αντιδιαστολή με τα προηγούμενα γραφόμενα, αυτή η επίθεση πηγάζει από το γεγονός ότι ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές τόλμησε (πως διανοήθηκε ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο δηλαδή) να διεκδικήσει το Δήμο Κορινθίων από τους οικογενειακούς «ιδιοκτήτες» του.

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Πνευματικός ως Δήμαρχος Κορινθίων ουδέποτε στήριξε την Έκθεση όσο γινόταν στα διοικητικά όρια του Δήμου. Από παλιά φοβόταν τον κ. Νανόπουλο ως πιθανό πολιτικό του αντίπαλο και αυτό ήταν γνωστό σε όλους. Κάθε χρονιά, κάθε επιτυχημένη διοργάνωση, ήταν κάτι που στα μάτια του έφτανε σε δυσθεώρητα ύψη τον Νανόπουλο και αυτό δεν αντεχόταν εύκολα.

Όμως, έχουν σχέση όλα αυτά με την Έκθεση ;

Την ώρα λοιπόν που οι μιντιακοί σωματοφύλακες του κ. Πνευματικού, αλλόφρονες έσταζαν δηλητήριο και μένος για την Έκθεση, ο κύριος εμπνευστής και οραματιστής της, ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κορινθίας, έδινε τη δική του μάχη με το χρόνο και τις ανθρώπινες αντοχές. Έχοντας μόλις βγει από μια πολύ σκληρή εκλογική αναμέτρηση για το Δήμο, που ακόμη συνεχίζεται στο Εκλογοδικείο, είχε να αντιμετωπίσει αμφισβήτηση, την αλλαγή του τόπου διοργάνωσης, την για πέμπτη συνεχή χρονιά οικονομική κρίση.

Στην αρχή είπαν ότι η Έκθεση δεν θα γινόταν λόγω των εκλογών. Μετά ότι δεν θα γινόταν γιατί δεν θα βρισκόταν χώρος.

Τελικά η Έκθεση έγινε στο Βέλο Κορινθίας, στις εγκαταστάσεις της επιχείρησης «Mandrakos Co» με την αμέριστη συμπαράσταση του Δήμου Βέλου – Βόχας και του Δημάρχου κ. Παπακυριάκου.
Και πέτυχε.





Χιλιάδες κόσμου επισκέφθηκαν τους Εκθέτες που με μεράκι είχαν προετοιμάσει τα περίπτερά τους, εκατοντάδες «επισήμων» παραβρέθηκαν σε εκδηλώσεις, οι κάτοικοι της περιοχής για πρώτη φορά ένιωσαν κίνηση και συνωστισμό στους δρόμους έξω από τα σπίτια τους. Μια απίστευτη ροή ανθρώπων, ιδεών, προϊόντων, επιχειρηματικών πλάνων συντελέστηκε για τέσσερεις ημέρες σε μια περιοχή της Κορινθίας. Η Έκθεση μνημονεύτηκε σε όλη την Ελλάδα, εκδηλώσεις της αναφέρθηκαν μέχρι και στην ιστοσελίδα του ελληνικού «Foreign Affairs», η τοπική κοινωνία είχε την ευκαιρία να αλληλεπιδράσει με πρόσωπα και θεσμούς που ενδεχομένως μέχρι τότε είχε δει μόνο στην τηλεόραση ή είχε μόνο ακούσει στο ραδιόφωνο.

Η Έκθεση «ΚΟΡΙΝΘΙΑ» είναι το κορυφαίο επιχειρηματικό, εμπορικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτικό γεγονός που συμβαίνει κάθε χρόνο στο Νομό. Δεν είναι μονοδιάστατη και μονοθεματική. Ποτέ δεν ήταν. Και γι’ αυτό συγκεντρώνει χιλιάδες ετερόκλητους επισκέπτες, μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων, γι’ αυτό αποτελεί τόπο ανταλλαγής απόψεων, συνάθροισης ανθρώπων, τόπο δημιουργίας δεσμών και συνεργασιών, όχι μόνο εμπορικών.

Αποτελεί ένα στολίδι για τον τόπο και δεν είναι ζήτημα δικαίωσης προσώπων, είναι ζήτημα ανάταξης για το Νομό μας που έχει φτάσει το 32 % στην ανεργία με σχεδόν 12.000 εγγεγραμμένους άνεργους (επίσημα στοιχεία Μαΐου 2014). Και αυτό το πρόβλημα δεν μπορούν να το λύσουν ούτε τα λιβελογραφήματα ελάχιστων «εφημεριδάδων», ούτε οι καφετέριες που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια για να γεμίζουν τα πρωινά με άνεργους νέους.

Ο Δήμαρχος Βέλου – Βόχας, έκανε ό,τι θα έπραττε κάθε σώφρων θεσμικός παράγοντας. Αγκάλιασε την Έκθεση και τη βοήθησε γιατί κατάλαβε ότι κάτι θετικό φέρνει στον τόπο του. Σε αντίθεση με το Δήμο Κορινθίων που τις ίδιες ημέρες φρόντισε να διοργανώσει δεκάδες εκδηλώσεις σε αντίπραξη.

Έκαστος εφ' ω ετάχθη λοιπόν. Ας αφήσουμε μερικούς ανθρώπους που θέλουν και μπορούν, να το παλέψουν. Οι υπόλοιποι θα μένουν στη μιζέρια τους και στην πάγια τακτική τους να δημιουργούν «εξαρτημένους» μέσω μικροεξυπηρετήσεων και απευθείας αναθέσεων. Η Έκθεση ανήκει σε εκείνα τα μεγάλα. Ας μην τη μαγαρίζουμε και ας προσπαθήσουμε η 7η Πανελλήνια Γενική Έκθεση «ΚΟΡΙΝΘΙΑ 2015» να σημειώσει ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία.

Από την πλευρά μου, συγχαρητήρια σε όλους τους Έκθέτες που συμμετείχαν, σε όλους τους διοργανωτές, σε όλους εκείνους που έτρεξαν να χτίσουν και όχι να κατεδαφίσουν. Καλή δύναμη στον Πρόεδρο του Επιμελητηρίου, Βασίλη Νανόπουλο, που με βλέμμα ευθύ και καθάριο κοιτάει μπροστά για τον τόπο μας, όχι για να «ψηλώσει» ο ίδιος.









Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.  





 








Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.g

15/2/14 - Εκπομπή "8 στον Αέρα" - 11/2/2014

Στην εκπομπή "8 στον Αέρα" του Δημήτρη Προβή και του Γιάννη Μπρούτζου, στο κανάλι AXION, φιλοξενήθηκε την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2014, ο Β.Μπαλάφας.

Κύρια θεματολογία της εκπομπής ήταν οι μεταβολές που έχουν επισυμβεί στις "τεκτονικές πλάκες" του πολιτικού συστήματος, οι ιδεολογικές θέσεις που στο πέρασμα των δεκαετιών άντεξαν και εν πολλοίς δικαιώθηκαν, η ανάγκη μεταβολής του κοινωνικοπολιτικού οικοδομήματος.

Επιπλέον συζητήθηκαν οι επικείμενες Δημοτικές Εκλογές με εστίαση στο Δήμο Κορινθίων και αναδείχθηκε η ανάγκη να προκύψει μια νέα Δημοτική Αρχή που θα δώσει βάρος στους αναπτυξιακούς πυλώνες του "καλλικρατικού" Δήμου Κορινθίων. Ο Βασίλης Νανόπουλος θα πρέπει να ηγηθεί μιας τέτοιας μεγάλης προσπάθειας και σε αυτή την προσπάθεια χρειάζεται να βρει αρωγούς νέους ανθρώπους με νέες ιδέες και όρεξη για δουλειά μακριά από περιχαρακώσεις και αποκλεισμούς.

Δείτε το σχετικό βίντεο :

Βασίλειος Μπαλάφας

12/2/14 - Εκπομπή "Με Απλά Λόγια" 7/2/2014

Στην εκπομπή "Με απλά λόγια" του Θύμιου Τσαρμπού, στο Top Channel, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2014, ο Β.Μπαλάφας.

Κύρια θεματολογία της εκπομπής ήταν η χρήση των ΤΠΕ στην Αυτοδιοίκηση, τα προβλήματα και προτεινόμενες λύσεις στο Δήμο Κορινθίων, η ανάδειξη της ανάγκης αλλαγής ολόκληρου του πλέγματος διοίκησης, διαχείρισης και διακυβέρνησης στο Δήμο. Οι αστοχίες της απερχόμενης Δημοτικής Αρχής ενόψει των εκλογών του Μαΐου και η άσκοπη κατασπατάληση κονδυλίων σε μια εποχή που η κοινωνία έχει πολύ διαφορετικές προτεραιότητες από τις αλληλοβραβεύσεις και τις προεκλογικές επιδοτήσεις ημετέρων.

Δείτε το σχετικό βίντεο :

Βασίλειος Μπαλάφας

30/12/13 - Το βίντεο της παρουσίασης από το Συνέδριο

Δείτε το βίντεο από την παρουσίαση της εισήγησης που έγινε την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013, με τίτλο “Είναι η Ελλάδα το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΕΕ ; Η Ελλάδα ως πρίσμα για την ευρωπαϊκή συνοχή“ στα πλαίσια του Συνεδρίου με θέμα "Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση στο Σταυροδρόμι Κρίσιμων Εξελίξεων: Πολιτικές, Στρατηγικές Επιλογές και Προοπτικές" από το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων (Σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου).

Το βίντεο προβλήθηκε και στην εκπομπή του Θ.Τσαρμπού, στο TOP Channel.

Ακολουθεί ολόκληρο το βίντεο :

Παρακαλώ για τις επισημάνσεις, τις παρατηρήσεις και τυχόν σχόλια που θέλετε να κάνετε.

9/12/13 - Παρουσίαση και περίληψη από το Συνέδριο - 8 Δεκ.

Από την Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου, μέχρι την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Λουτράκι, στο χώρο του Club Hotel Casino Loutraki, το Συνέδριο με θέμα "Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση στο Σταυροδρόμι Κρίσιμων Εξελίξεων: Πολιτικές, Στρατηγικές Επιλογές και Προοπτικές" από το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων (Σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου).

Στο κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνεται η περίληψη της παρουσίασής μου που έγινε την Κυριακή το πρωί στα πλαίσια του συνεδρίου και παρακάτω μπορείτε να δείτε την παρουσίαση σε μορφή Powerpoint.

Περίληψη :

Παρουσίαση :

Παρουσίαση για το Συνέδριο στο Λουτράκι, 6-8 Δεκ. 2013 - Β.Μπαλάφας from Vasileios Balafas

Σχετικές φωτογραφίες (κλικ για μεγέθυνση) :

Βασίλειος Μπαλάφας

27/11/13 - Συνέδριο στο Λουτράκι 6-8 Δεκ. (αναλυτικό πρόγραμμα)

Το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων (Σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου) διοργανώνει συνέδριο με αντικείμενο «Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση στο Σταυροδρόμι Κρίσιμων Εξελίξεων: Πολιτικές, Στρατηγικές Επιλογές και Προοπτικές» (Λουτράκι, 6-8 Δεκεμβρίου 2013, πληροφορίες εδώ).

Το συνέδριο θα διεξαχθεί στο ξενοδοχείο "Club Hotel Casino Loutraki" στo Λουτράκι.

Το συνέδριο αποκτά μεγάλο ακαδημαϊκό και πολιτικό ενδιαφέρον, καθώς το 2014 η Ελλάδα αναλαμβάνει την Προεδρία της ΕΕ, διεξάγονται οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τους δήμους και τις περιφέρειες της χώρας, βρίσκεται σε εξέλιξη η διαπραγμάτευση για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους και ξεκινά η διαδικασία για συνταγματικού χαρακτήρα ουσιαστικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα.    

Στο συνέδριο θα συμμετάσχουν διακεκριμένοι επιστήμονες από τα πεδία της Πολιτικής Επιστήμης, του Δικαίου, της Οικονομίας, της Φιλοσοφίας και οι εισηγήσεις τους εντάσσονται στις ακόλουθες θεματικές ενότητες:


Ζητήματα αιχμής για την οικονομική διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Η προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε μία συγκυρία κρίσης
Η Φιλοσοφία και η Κρίση του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού
Η δημοκρατία κλυδωνίζεται: κράτος, κόμματα και κρίση αντιπροσώπευσης
Η Ελληνική Οικονομική Κρίση: Αίτια, διαστάσεις και προοπτικές
Διακυβέρνηση, κοινωνία πολιτών και μεταρρυθμίσεις: Μια εύθραυστη σχέση
Η κρίση στην Ευρωζώνη: Αίτια, επιπτώσεις και κίνδυνοι
Πολιτικό-οικονομικές διαστάσεις της κρίσης
Η ελληνική εξωτερική πολιτική και η διεθνής διάσταση της κρίσης
Ελληνική Εξωτερική Πολιτική Ι: Η Ευρύτερη Οπτική
Αναθεώρηση του Συντάγματος: Τελευταία ευκαιρία για αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος ή άλλη μία συζήτηση χωρίς αποτέλεσμα;
Ελληνική Εξωτερική Πολιτική IΙ: Ειδικότερα Ζητήματα και Προοπτικές
Η κρίση της Δημόσιας Διοίκησης και η συνταγματική αναθεώρηση: Ευκαιρία, πρόκληση ή φενάκη;


Πρόγραμμα (κλικ για μεγέθυνση - σε pdf μορφή παρακάτω) :

Για να δείτε το Πρόγραμμα του Συνεδρίου πατήστε εδώ.




Σχετική αναφορά :


ΚΥΡΙΑΚΗ, 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013

10:00-11:40

ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ/ΥΠ. ΔΙΔΑΚΤΟΡΩΝ 2: Η ελληνική εξωτερική πολιτική και η διεθνής διάσταση της κρίσης

Αίθουσα 2

Συντονιστής:
Νικόλαος Τζιφάκης
Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Σχολιαστής: Ευστάθιος Τ. Φακιολάς
Λέκτορας, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου


«Είναι η Ελλάδα το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;»
Βασίλειος Μπαλάφας
Μεταπτυχιακός Φοιτητής, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

8/11/13 - Συνέδριο στο Λουτράκι, 6-8 Δεκ. 2013

Ποιες είναι οι διαστάσεις της κρίσης που διέρχεται το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα;

Ποιες είναι οι εκτιμήσεις για την εξέλιξη της κρίσης στην Ελλάδα και πώς θα αναστραφούν οι πολύπλευρες συνέπειές της στο πολιτικό σύστημα, την κοινωνία και την οικονομία;

Ποιες είναι οι προοπτικές για την ευρωπαϊκή ενοποίηση;

Πόσο κρίσιμες είναι οι ευρωεκλογές του 2014 για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ποιοι θα είναι οι στόχοι της Ελληνικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά το πρώτο εξάμηνο του 2014;

Σε μία εξαιρετικά κρίσιμη και, ίσως ιστορικής σημασίας συγκυρία για την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου διοργανώνει συνέδριο με θέμα «Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση στο Σταυροδρόμι Κρίσιμων Εξελίξεων: Πολιτικές, Στρατηγικές Επιλογές και Προοπτικές» στο Λουτράκι, από τις 6 έως τις 8 Δεκεμβρίου 2013.

Σκοπός του συνεδρίου είναι να διερευνήσει τις πολιτικές, οικονομικές και θεσμικές όψεις των εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα στις μέρες μας, αναζητώντας ερμηνείες και προτάσεις από ερευνητές που ασχολούνται συστηματικά με τα ζητήματα αυτά.

Ειδικότερα, οι θεματικές ενότητες του συνεδρίου προσδιορίζονται ως εξής:

- Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική στην Εποχή της Κρίσης,

- Οικονομική Διακυβέρνηση στην Ευρωζώνη και η Ελληνική Κρίση,

- Όψεις της Κρίσης του Ελληνικού Πολιτικού Συστήματος και η Προοπτική των Αλλαγών: Κυβέρνηση, Κόμματα, Θεσμοί,

- Κριτική Αποτίμηση της Πορείας των Μεταρρυθμίσεων στο Πλαίσιο των Προγραμμάτων Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας, και

- Στόχοι και Προοπτικές της Ελληνικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Νικόλαος Τζιφάκης, Επικ. Καθηγητής (Συντονιστής)
Αστέρης Χουλιάρας Καθηγητής
Σωτήρης Ρούσσος Αναπλ. Καθηγητής
Χαράλαμπος Τσιλιώτης, Επικ. Καθηγητής
Σωτήριος Βανδώρος, Λέκτορας
Εμμανουήλ Παπάζογλου, Λέκτορας
Δημήτριος Ροζάκης, Λέκτορας
Ευστάθιος Φακιολάς, Λέκτορας


ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Παντελής Σκλιάς, Καθηγητής Πρόεδρος Τμήματος ΠΕΔΙΣ
Έλενα Μαρκούτση Δ/κος υπαλλ.
Κατερίνα Δούνδη Δ/κος υπαλλ.

1/7/13 - Για το βιβλίο "Η άλλη κρίση : Η μαρτυρία ενός πρέσβη"

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να πρωτοτυπήσει κανείς, γράφοντας για ένα βιβλίο, όταν ο ίδιος ο συγγραφέας πρωτοτυπεί με την εισαγωγή του πονήματός του και με το όλο πνεύμα που διέπει το βιβλίο του.

Ο Αλέξανδρος Μαλλιάς αιφνιδιάζει στην εισαγωγή του σε δύο άξονες.

Πρώτον, άνθρωπος του πεδίου της Διπλωματίας, με πολύ έντονη δράση και συμμετοχή σε κομβικά ζητήματα της Εθνικής εξωτερικής πολιτικής, υπογραμμίζει ότι «η αντίληψη και η ερμηνεία των πραγμάτων είναι πάντοτε υποκειμενική». Το στοιχείο αυτό είναι πολύ ισχυρό – και σίγουρα πρωτότυπο – γιατί επιλέγει έναν πολύ δύσκολο δρόμο, σαφώς μη «διπλωματικό» με την έννοια που γνωρίζουμε, την έννοια που συνήθως επιτάσσει σε έναν διπλωμάτη να περιδιαβαίνει ζητήματα χωρίς να τοποθετείται σαφώς και ξεκάθαρα επί αυτών. Δείχνει ότι δεν διστάζει να διατυπώσει τη γνώμη του, να τη διατρανώσει και να την μοιραστεί μαζί μας. Και το πράττει συνειδητά και διαυγώς σε ολόκληρο το βιβλίο του, αγγίζοντας σπουδαία και δύσκολα θέματα, θέματα που ακόμα και σήμερα αποτελούν «ναρκοπέδιο» στον δημόσιο πολιτικό λόγο, στην εξωτερική μας πολιτική, ακόμα και στον ακαδημαϊκό χώρο.

Ο δεύτερος άξονας, είναι ακόμα πιο παιδευτικός και σημαντικός για όλους όσους ασχολούνται με τα κοινά, θητεύουν σε θέσεις ευθύνης και βρίσκονται εντός των κέντρων αποφάσεων. Ο Αλέξανδρος Μαλλιάς δεν επιχειρεί μια εξωραϊσμένη αφήγηση, προσπαθώντας να διαχωρίσει τον εαυτό του από λανθασμένες επιλογές ή από ατυχείς εκβάσεις, ακόμα και αν είναι προφανές ότι οι τελικές αποφάσεις δεν θα μπορούσαν να του ανήκουν. Δεν επιλέγει να αποκολλήσει τη δική του παρουσία από τα γεγονότα και τα ζητήματα, δεν επιλέγει να παραμερίσει τις προσωπικές του ευθύνες, αντίθετα επιλέγει να τις υπερθεματίσει ή ακόμα και να τις καυτηριάσει. Αλήθεια, πόσο πρωτότυπο μοιάζει αυτό και μόνο το γεγονός στην εποχή που διανύουμε …

«Δέχομαι», γράφει, «ότι ως μέρος του συστήματος, με τις καίριες θέσεις που είχα στη διπλωματική μου σταδιοδρομία, έχω αναμφίβολα ευθύνες. Τις αναλαμβάνω, στο μέτρο και στο βαθμό που αναλογούν».

Αυτές τις ευθύνες, ο Αλέξανδρος Μαλλιάς, πραγματικά τις επωμίζεται και τις αποτυπώνει σε ένα αφηγηματικό οδοιπορικό που περιέχει άγνωστα γεγονότα, άρθρα που σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν όντως προφητικά, αποκαλύψεις που ξεδιπλώνουν στον αναγνώστη μια ροή γεγονότων για τα οποία σίγουρα, ως πολίτες αυτής της χώρας, της Ελλάδας μας, θα έπρεπε να είχαμε περισσότερη και επαρκέστερη πληροφόρηση. Μέσα στο βιβλίο περιέχονται γεγονότα και αφηγήσεις που φαντάζουν σαν τα χαμένα κομμάτια ενός πάζλ που ακόμα σήμερα, ο καθένας μας προσπαθεί να ταιριάξει ώστε να κατανοήσει ζητήματα που η προβολή και η εξέλιξή τους συνεχίζουν να μας απασχολούν στις μέρες μας, ζητήματα που καθορίζουν τόσο το εσωτερικό, όσο και το εξωτερικό εθνικό μας περιβάλλον. Που μπορούν να ερμηνεύσουν στάσεις και συμπεριφορές πρωταγωνιστών του παρελθόντος, αλλά και σημερινούς.

Άλλωστε, όπως αναφέρει ο συγγραφέας «σε κανένα από τα θέματα που προσπάθησε να πραγματευτεί, δεν έχει γραφτεί το τέλος, ο επίλογος. Δεν έχει κατέβει η αυλαία. Αντίθετα, όλα βρίσκονται σε εκκρεμότητα».

Με αυτή τη φράση καταδεικνύεται και η τόλμη του Αλέξανδρου Μαλλιά. Άνθρωπος με πολυετή παρουσία σε κορυφαίες θέσεις της Ελληνικής διπλωματίας, τολμά να προβεί σε αυτοκριτική με πνεύμα αποκαλυπτικό, όχι μόνο για τους άλλους, αλλά και για τον εαυτό του.

Αγγίζοντας θέματα όπως η πρόσφατη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, οι κινήσεις της Ελλάδας στο χώρο των Βαλκανίων, οι σχέσεις Ελλάδος – Ισραήλ, οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις σε συνάρτηση με το μεγάλο, εθνικό «ΟΧΙ» στο Βουκουρέστι, γύρω από το οποίο καταρρίπτει πολλούς «μύθους» που αποτελούσαν για πολλούς «δεδομένα», το κορυφαίο θέμα με την ονομασία της πΓΔΜ και τη στάση των Σκοπίων.

Ειδικά για τα Σκόπια, όπου διετέλεσε και ο ίδιος Διπλωματικός Εκπρόσωπος της Ελλάδας, ο Αλέξανδρος Μαλλιάς είναι εξόχως αποκαλυπτικός και προσφέρει αφειδώς στοιχεία τα οποία οπωσδήποτε πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του αναλύοντας όσα έχουν γίνει έως σήμερα. Η γνώμη του είναι σταθερή και αταλάντευτη : «σύνθετη ονομασία, με γεωγραφικό προσδιορισμό, που θα ισχύει έναντι όλων», το περίφημο «erga omnes».

Τα θέματα που αναλύονται στο βιβλίο είναι σύνθετα και προσφέρουν ευρύ πεδίο έρευνας και μελέτης. Ο συγγραφέας, δεν προσπαθεί όμως να «περάσει» τις δικές του θέσεις στον αναγνώστη. Αντιθέτως τον εφοδιάζει με συγκεκριμένα στοιχεία και αποδείξεις για να διαμορφώσει άποψη, αφού πρώτα εφοδιαστεί με γνώση. Ακόμα και αυτό μοιάζει πολύ πρωτότυπο στην εποχή μας που πολλοί διατυπώνουν θέσεις αυστηρές, αφοριστικές, γεμάτες επιφανειακές βεβαιότητες, από τις οποίες λείπει όμως η βαθειά γνώση επί των γεγονότων.

Και η κρίση ; Ο Αλέξανδρος Μαλλιάς δίδει διαστάσεις στην κρίση που διανύουμε, διαστάσεις που ίσως μέχρι σήμερα δεν μας έχουν προβληματίσει όσο θα έπρεπε. Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη μιας έντονης και βαθειάς κρίσης που έχει αντίκτυπο τόσο στην εξωτερική πολιτική της, όσο και στη διεθνή της θέση, την ώρα μάλιστα που ζωτικά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά, την ώρα που ο κόσμος γύρω μας δείχνει να μετασχηματίζεται. Η βύθισή μας σε μια διαρκή ενδοσκόπηση που αρκετές φορές ξεπερνά τα όρια της αυτογνωσίας και της αυτοκριτικής, που ξεπερνά τα όρια ακόμα και της αίσθησης του αυτομαστιγώματος, μάς στερεί την καθαρή ματιά για όσα συμβαίνουν γύρω μας και σαφέστατα αποδυναμώνει τις θέσεις μας. Η χώρα όμως δεν έχει αυτή την πολυτέλεια, δεν επιτρέπεται να μετατρέπεται από ατμομηχανή, σε ένα απλό βαγόνι των Βαλκανίων.

Ο Αλέξανδρος Μαλλιάς παραμένει έντονα ευρωπαϊστής, οπαδός μιας Ευρώπης που πράγματι μας εμπνέει όλους, της Ευρώπης που διατηρεί ρίζες στις ανθρωπιστικές αξίες, τον «ευρωπαϊκό ουμανισμό» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Θεωρεί αυτονόητο ότι η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει τις λύσεις στα προβλήματά της εντός Ευρώπης, ανακτώντας κύρος και αξιοπιστία, αναλαμβάνοντας και πάλι ρόλο πρωταγωνιστή στα Βαλκάνια και παραμένοντας ικανή να διαφυλάξει και να προασπιστεί τα εθνικά της συμφέροντα.

Θα ήθελα, τέλος, να σταθώ και σε ένα ακόμα ξεχωριστό χαρακτηριστικό αυτού του βιβλίου.

Διαβάζοντας το βιβλίο αποκόμισα την αίσθηση ότι ο συγγραφέας έχει πολλά ακόμα να γράψει και έχουμε πολλά ακόμα να διαβάσουμε από το πλούσιο διπλωματικό οδοιπορικό του. Τούτο το βιβλίο μοιάζει με μια εισαγωγή, έναν προθάλαμο. Έχουμε την ανάγκη να διαβάζουμε και να μελετούμε τέτοια βιβλία, έχουμε την ανάγκη τέτοιας ματιάς στα κοινά του τόπου, είναι σε όλους μας πολύ χρήσιμη η στάση του συγγραφέα σε αυτό το βιβλίο. Η στάση του να μην προσπαθεί κανείς να υπερίπταται συνεχώς των γεγονότων, του να μην τα ωραιοποιεί, του να μην επιλέγει να «αγιογραφεί» τον εαυτό του προκειμένου να καταδείξει ότι για όλα φταίνε κάποιοι αόρατοι ή ορατοί «τρίτοι».


Δείτε το σχετικό βίντεο από την παρουσίαση του βιβλίου που έλαβε χώρα την Τετάρτη 26 Ιουνίου στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Κορινθίας :

Βασίλης Μπαλάφας



Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ekorinthos.gr, στις 30/6/2013

7/5/13 - Κωνσταντίνος Καραμανλής - Coursework

Η ένταξη στην Ε.Ο.Κ. ως βασικός άξονας της διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή -
Οι εθνικές εκλογές του 1981 ως σημείο αποτίμησης

Εργασία στα πλαίσια του του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών με τίτλο «Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτικές» του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Διαβάστε όλη την εργασία, εδώ.

12/11/12 - Η πολιτική της επόμενης μέρας

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 10 Νοεμβρίου 2012, σελίδα 7 :

Η πολιτική της επόμενης μέρας

Μόνο ως «επόμενη μέρα» με την έννοια της διαμόρφωσης μιας νέας πραγματικότητας μπορεί να χαρακτηριστεί το ξημέρωμα μετά τη θυελλώδη συνεδρίαση της Βουλής και την θετική ψήφο που πήρε το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών.

Όχι επειδή θα περιμένουμε εντυπωσιακά πράγματα ή ότι θα διορθωθούν οι παθογένειες που δημιουργήθηκαν μετά από μια μακρά περίοδο σχετικής ευημερίας στον τόπο. Γιατί αυτό είναι ένα γεγονός αν θέλαμε να κάνουμε μια οικονομική ενδοσκόπηση. Η χώρα για μια μακρά περίοδο, «ανέβαζε» συνεχώς βιοτικό επίπεδο, χωρίς στην ουσία αυτό να αντανακλάται σε υποδομές, ποιότητα υπηρεσιών, βάσεις μακράς πνοής που θα μπορούσαν να αντέξουν απέναντι σε μια αδυσώπητη παγκόσμια οικονομική κρίση.

Είναι πια πανθομολογούμενο ότι η Ελλάδα, όπως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν αντέδρασε νωρίς απέναντι στις αδυναμίες της που μας έφεραν εδώ. Στο πέρασμα του χρόνου υπήρξαν φωνές που έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου, υπήρξαν πολιτικοί ή ακόμα και πολιτικές δυνάμεις που προσπάθησαν να φρενάρουν τα πράγματα, αλλά όλοι αυτοί είτε αντιμετωπίστηκαν ως «γραφικοί», με πλείστες περιπτώσεις εντός όλων των κομμάτων, είτε, ως οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, συνάντησαν απέναντί τους κάθε λογής συντεχνιακή αντίδραση που δεν μετατράπηκε σχεδόν ποτέ σε έναν υγιή και δημιουργικό διάλογο.

Η συζήτηση που έγινε στη Βουλή την τελευταία ημέρα, σχετικά με το πολυνομοσχέδιο, εν πολλοίς απεικόνισε όλους τους «παραλογισμούς» και τις αδυναμίες της πολιτικής κατάστασης των τελευταίων ετών. Και τους απεικόνισε με τρόπο εκκωφαντικό για όποιον πολίτη την παρακολούθησε με ηρεμία.

Μια κυβέρνηση, αποτελούμενη για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά (εξαιρείται η περίοδος της Οικουμενικής) από τρία κόμματα, προσπαθούσε να επιχειρηματολογήσει – με την ακαμψία που επιβάλει το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι – απέναντι σε φωνές και κραυγές που εξέφρασαν, στην πιο κρίσιμη καμπή, μέχρι την επόμενη, ό,τι πιο ακραίο, λαϊκίστικο ή ακόμα και ανεδαφικό μπορούσαν. Τη στιγμή που τα νοικοκυριά ανησυχούν για την ίδια τους την ύπαρξη, το Κοινοβούλιο σείστηκε από τακτικισμούς, κραυγές και μια άνευ προηγουμένου ισοπέδωση του περιβάλλοντος στο οποίο και το ίδιο δραστηριοποιείται.

Αυτό θα είχε μια λογική, αν πράγματι απέναντι έστεκε μια ολοκληρωμένη πρόταση ευθύνης και ρεαλισμού και ίσως θα είχε και θετικό απόηχο για τον δημόσιο διάλογο, αν απέναντι εμφανιζόταν μια συγκροτημένη και συνεκτική θεωρία αντιμετώπισης της κατάστασης, που θα μπορούσε να μετατραπεί σε πλειοψηφικό ρεύμα, όχι επειδή θα ήταν αρεστή σε όλους μας προσωρινά, αλλά επειδή θα περιείχε ένα ελάχιστο υπόβαθρο για την όποια επόμενη ημέρα.

Και εδώ είναι το σημείο – κλειδί. Αυτό που όλοι μας αποκαλούμε «επόμενη μέρα», από καμία πλευρά δεν είναι διαυγώς διακριτό. Κανείς δεν μπορεί να την προσδιορίσει, κανείς δεν μπορεί να την περιγράψει, ούτε καν να την εκτιμήσει. Η φράση «αχαρτογράφητα νερά» δεν είναι μια απλώς αφαιρετική περιγραφή, είναι ίσως η φράση που περιγράφει την αγωνία του ίδιου του πολιτικού συστήματος (όποια μορφή και αν έχει αυτό), την αγωνία των πολιτών, την αγωνία μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Αυτή η ιστορία, μπορεί στο επιστημονικό επίπεδο να αποτελεί μια ελκυστική άσκηση επί χάρτου και ενδιαφέρουσα μελέτη για ανάπτυξη θεωριών, μοντέλων και προτάσεων, στην πολιτική όμως έχει την υφή του άλυτου γρίφου, γιατί πρώτον περιλαμβάνει εκατοντάδες παραμέτρους, σταθερές και μη, και δεύτερον περιέχει ένα βασικό, θεμελιώδες, δομικό ζητούμενο που είναι η ίδια η κοινωνία.

Κανείς πολιτικός σχηματισμός, άσχετα με τις λεκτικές «φωτοβολίδες» που εκτοξεύονται, δεν έχει δείξει την πραγματική διάθεση να αναλάβει την ευθύνη για μια λύση εκτός των διαπραγματευτικών ορίων με τις ευρωπαϊκές επικρατούσες λογικές, και κυρίως κανείς δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί στοιχειώδεις συνθήκες για τους πολίτες σε περίπτωση που κάτι τέτοιο δεν φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Εδώ που βρισκόμαστε πλέον, δεν υπάρχει το περιθώριο λάθους και αυτό το γνωρίζουν όλοι.

Από την άλλη πλευρά, ο παράλληλος διάλογος που αναπτύσσεται σε πολιτικό επίπεδο, εμπεριέχει ατέρμονες πολιτικές ζυμώσεις και διαδικασίες για υποτιθέμενα σενάρια νέων σχηματισμών, πολιτικών διεργασιών που επιζητούν τη συγκρότηση μιας «άλλης» πολιτικής σύνθεσης.

Όμως, αυτός ο διάλογος γίνεται χωρίς πλάνο, χωρίς ιδεολογικό πλαίσιο και κυρίως γίνεται την ώρα που οι γενικότερες καταστάσεις αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, από τη μια συνεδρίαση των ευρωπαϊκών θεσμών, στην επόμενη. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συζήτηση που ανοίγει με λάθος δεδομένα και εκ των πραγμάτων οδηγεί σε παροδικά συμπεράσματα.

Είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, και συμβαίνει ήδη, όμως δεν μπορεί να αποτελεί το εσωτερικό μας κοινωνικοπολιτικό πείραμα. Δεν μπορεί να προκύψει, δηλαδή, ως αποτέλεσμα μιας διαδρομής μέσα στην άβυσσο, την αβεβαιότητα και τα «αχαρτογράφητα νερά». Κυρίως γιατί αυτή τη στιγμή η ίδια η κοινωνία δεν έχει την «πολυτέλεια» να λάβει μέρος σε έναν τέτοιο διάλογο.

Κατά την άποψή μου, αυτό το θέμα, η συμμετοχή της κοινωνίας στην πολιτική αυτή ζύμωση, πρέπει να αποτελεί τον μέγιστο εθνικό στόχο, όταν όμως ομαλοποιηθεί η οικονομία και εξασφαλιστούν οι συνθήκες ώστε ο διάλογος αυτός να γίνει με ηρεμία και με το χρόνο που απαιτείται.

Αν λοιπόν, συνεχιστεί σε αυτή τη φάση, μια τέτοια ατέρμονη συζήτηση, η κοινωνία θα είναι και πάλι απούσα, όπως εν πολλοίς συνέβαινε και τα προηγούμενα χρόνια, καθώς όλοι μας, ακόμα και όσοι δραστηριοποιούμαστε στα κόμματα ή γενικώς στην πολιτική, εντοπίζαμε ελλείμματα διαλόγου, ανάλυσης προτάσεων, συνεργασίας.

Όσοι λοιπόν οραματίζονται μια επόμενη μέρα, με απλή ανακατανομή, ρόλων, γραφείων, καρεκλών και ισορροπιών εκτός κοινωνικού ιστού, πολύ σύντομα θα βρεθούν στο ίδιο αποτέλεσμα γιατί τώρα πια ο πολιτικός χρόνος είναι αδυσώπητα συμπιεσμένος. Δεν είμαι σίγουρος αν με το πολυνομοσχέδιο η χώρα κέρδισε οριστικά τον ορίζοντα στο μέλλον, φαίνεται όμως να συνεχίζει να βρίσκεται εντός παιχνιδιού μέσα στο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Αυτό για την ώρα είναι το μόνο κέρδος, με σίγουρα πολύ μεγάλο κόστος.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ. 











Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

11/11/12 - "Η Πελοπόννησος Σήμερα" - 8/11/12

8/11/12 - Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Καλεσμένος επίσης ήταν και ο κος Ν. Τουλιάτος, πολιτευτής στις τελευταίες Εθνικές Εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα και η επόμενη μέρα της κοινοβουλευτικής διαδικασίας για την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

5/11/12 - Είμαστε απλώς ανεπίδεκτοι

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 3 Νοεμβρίου 2012, σελίδα 7 :

Είμαστε απλώς ανεπίδεκτοι

Τρίτη απόγευμα παρακολουθούσα την κορύφωση του σύγχρονου ελληνικού δράματος με τις δηλώσεις πολιτικών «ταγών» που είτε προσπαθούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι αντιτάσσονται στα μέτρα, μην ψηφίζοντας διατάξεις για θέματα που ήταν ήδη διφορούμενα και υπό αίρεση εδώ και χρόνια στην αγορά εργασίας, είτε παρίσταναν τους έκπληκτους σχετικά με τις αποκρατικοποιήσεις, επαναφέροντας την Ελλάδα σε μια κουβέντα που της στέρησε σχεδόν είκοσι χρόνια οικονομικής εξέλιξης, είτε εμφανίζονταν αφοριστικοί χωρίς όμως να αναφέρουν ίχνος εναλλακτικής πρότασης, και το μόνο που προέταξαν ως τη δική τους συμβολή για τη σωτηρία του τόπου ήταν η καταψήφιση της ένταξης του κλάδου των δημοσιογράφων στον ΕΟΠΥΥ, καταργώντας κάθε έννοια ισοπολιτείας.

Ομολογώ ότι είμαι πολύ ανήσυχος για όσα ενδέχεται να συμβούν, ανάστατος με όλη αυτή την ιστορία των δυσθεώρητων μέτρων που ξετυλίγονται κάθε φορά που η χώρα βρίσκεται στον προθάλαμο μιας δόσης από το μηχανισμό στήριξης, απογοητευμένος από τις αντιπολιτευτικές τακτικές που δεν κατορθώνουν να δώσουν ούτε καν την περιγραφή μιας άλλης λύσης. Αναλογίζομαι συχνά ότι δεν μας αξίζει, ειδικά στους νέους ανθρώπους, το ότι φτάσαμε ως εδώ και καταλήγω όλο και πιο συχνά στο συμπέρασμα ότι τελικά νοσούμε πρωτίστως σε επίπεδο νοοτροπίας σε κάθε έκφανση της πολιτικής δραστηριότητας.

Το βράδυ προβλήθηκε η εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» στον ΣΚΑΪ. Το θέμα ήταν η δαιδαλώδης ιστορία των ναυπηγείων του Σκαραμαγκά, μια ιστορία που περικλείει όλα εκείνα που μας έφτασαν εδώ, ως χώρα, ως εφαρμογή πολιτικών πρακτικών και επιλογών, όχι πάντα κυβερνητικών, γιατί ευθύνη δεν έχουν μόνο όσοι κυβερνούν, παρά την προσφιλή αντεπιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρακολουθώντας την εκπομπή, θυμήθηκα και βρήκα ένα σχετικό ρεπορτάζ με εργαζόμενους στα ναυπηγεία, της Ντίνας Δασκαλοπούλου από το περιοδικό «Έψιλον» της «Ελευθεροτυπίας», δημοσιευμένο στις 18 Ιουλίου 2010, που ξεκίναγε αυτή την ιστορία σχεδόν από την αρχή της.

Αξίζει να παραθέσω μερικά αποσπάσματα :

«Κάποτε, στα χρόνια του ’50, όταν ο Σταύρος Νιάρχος αγόρασε τα ναυπηγεία, ήταν μεγάλη τύχη να δουλεύεις εδώ. Τα ναυπηγεία εξελίχθηκαν σταδιακά στη μεγαλύτερη μονάδα της ανατολικής Μεσογείου. Στα χρόνια του ’60 και του ’70 απογειώθηκαν: απασχολούσαν 6.000 εργαζομένους και είχαν τη δυνατότητα να επισκευάζουν ταυτόχρονα 18 πλοία.

Διεκδικήσαμε τα ναυπηγεία να είναι δημόσια και κάποιοι πίστεψαν πως έτσι θα είναι όταν πέρασαν στην ΕΤΒΑ. Ο Νιάρχος απειλούσε τους εργάτες με τους ροπαλοφόρους του, οι ΠΑΣΟΚοι με τους ρουφιάνους τους. Ήσουν στην κλαδική; Ήσουν στα μέσα και στα έξω. Οι διευθύνοντες σύμβουλοι και τα μεγαλοστελέχη άλλαζαν ανά εξάμηνο. Έρχονταν, άρμεγαν, έφευγαν. Κάπως έτσι, κατάντησε αυτό το κόσμημα άλλη μια προβληματική».

Όταν η παγκόσμια ναυτιλιακή κρίση των αρχών της δεκαετίας του ’80 χτύπησε και τον Σκαραμαγκά, ο Νιάρχος έκρινε πως το ναυπηγείο δεν είναι πια αποδοτικό: κανείς δεν παραγγέλνει καινούργια πλοία, ούτε επισκευάζει τα παλιά. Άλλωστε, η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία σηματοδοτεί αλλαγές και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το 1983 πραγματοποιούνται οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στο σωματείο των 6.000 εργαζομένων του ναυπηγείου. Την επόμενη χρονιά το σωματείο θα συγκρουσθεί σκληρά με την εργοδοσία για την υπογραφή της συλλογικής σύμβασης και θα πραγματοποιήσει την πρώτη απεργία μετά από 27 χρόνια λειτουργίας του ναυπηγείου. Έναν μήνα μετά ο Νιάρχος θα υπογράψει τη σύμβαση. Αλλά η χρονιά της οριακής σύγκρουσης θα είναι το 1985. Ο ιδιοκτήτης του Σκαραμαγκά επιχειρεί μαζικές απολύσεις πάνω από το νόμιμο όριο. Οι εργάτες κατεβαίνουν σε απεργία κι ο Νιάρχος απαντά με λοκ άουτ.

Το 1995 ο υπουργός Βιομηχανίας Κώστας Σημίτης δρομολογεί την ιδιωτικοποίηση των ναυπηγείων. Ύστερα από αλλεπάλληλες συγκρούσεις των εργαζομένων με τη νέα κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου και μια σφοδρή διαφωνία με τον πρωθυπουργό, ο Υπουργός θα παραιτηθεί όχι μόνο από το υπουργείο του, αλλά και από το Εκτελεστικό Γραφείο του ΠΑΣΟΚ.

Έναν χρόνο αργότερα τα χρέη του Σκαραμαγκά προς το Δημόσιο έχουν φτάσει τα 44 δισ. δραχμές, ενώ η Κομισιόν πιέζει ζητώντας η μονάδα να λειτουργεί αποκλειστικά ως πολεμικό ναυπηγείο του Δημοσίου ή να ιδιωτικοποιηθεί. Οι εργαζόμενοι δημιουργούν συνεταιρισμό και αγοράζουν το 49% των μετοχών της εταιρείας έναντι 8 δισεκατομμυρίων δραχμών, με ισόποση αναλογία μετοχών ανά εργαζόμενο και μακροπρόθεσμη εξόφληση.»

Η εκπομπή των «Νέων Φακέλων» συνέχιζε σχεδόν από εκεί και περιελάμβανε τις υποθέσεις με τα υποβρύχια που οδήγησαν τον Τσοχατζόπουλο στη φυλακή, τις συμφωνίες με τη HDW, την πώληση των ναυπηγείων στη HDW/Ferrostaal το 2002 και την απόρριψη της προσφοράς Ταβουλάρη, την άρνηση παραλαβής του «Παπανικολή» το 2007, τις διαπραγματεύσεις για τη βελτίωση των συμβάσεων με τους Γερμανούς, τη συμφωνία του 2010 με τον Ισκαντάρ Σάφα και την Αμπου Ντάμπι Μαρ για ένα πακέτο κατασκευής των υποβρυχίων, ένα πρόγραμμα παραγγελιών από το Υπουργείο Άμυνας, δυνατότητα άλλων εργασιών από γειτονικές χώρες στα ναυπηγεία, και διερεύνηση της δυνατότητας εμπορικών δραστηριοτήτων, στο πλαίσιο συνεργασιών. Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η διένεξη της ελληνικής πλευράς με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η οποία καταλήγει σε τραγωδία με τους τραγικούς χειρισμούς του Υπ. Οικονομικών της κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου λόγω μιας επιστολής αλλά και της ασυνεννοησίας των Υπουργών. 

Στην εκπομπή κεντρικό ρόλο είχε και ο Π.Μπεγλίτης, π. Υπουργός Αμύνης, ο οποίος ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτικός και καυστικός σε σχέση με τις ενέργειες Υπουργών αλλά και πολύ υψηλών παραγόντων της Κυβέρνησης στην οποία ανήκε. Προς τιμήν του, έστω και αν είναι πολύ αργά πια, έστω και αν το ΠΑΣΟΚ έλεγε πολύ διαφορετικά πράγματα για την υπόθεση πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009.

Διαβάζοντας όλα αυτά και παρακολουθώντας τις πολιτικές διαμάχες που γίνονται, νομίζω ότι τελικά είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως και αρνούμαστε να δούμε τα προφανή που μας οδήγησαν εδώ. Ο αντιπολιτευτικός λόγος περιέχει αντίστοιχες νοοτροπίες του παρελθόντος, πιστεύοντας ότι θα μας οδηγήσει σε καλύτερο αποτέλεσμα, κάτι που εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ. 










Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

2/11/12 - "Η Πελοπόννησος Σήμερα" - 1/11/12

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας. Στη συζήτηση συμμετέχει και ο δημοσιογράφος Β.Ζώης.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα και η επικείμενη ψηφοφορία στη Βουλή των νέων μέτρων που αποτελούν την προϋπόθεση για τη δόση των 31,5 δισ..

Παράλληλα, ένα κλίμα πολιτικών ακροβατισμών αναπτύσσεται στη χώρα λίγο πριν την ψηφοφορία, την ώρα που όμως καμία πολιτική δύναμη δεν εμφανίζεται με μια εναλλακτική πολιτική λύση.

Οι ενστάσεις που πραγματικά εμφανίζονται επί των μέτρων μέσω των ψηφοφοριών είτε έχουν να κάνουν με συγκεκριμένα κλαδικά συμφέροντα, είτε επαναφέρουν προβληματισμούς του παρελθόντος που είχαν εκλείψει, όπως είναι η ανάγκη για αποκρατικοποιήσεις.

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί αποσβολωμένος ένα παιχνίδι εντυπώσεων και πολλοί επιδιώκουν να "αχρηστεύσουν" μια κυβέρνηση μόλις στον 4ο μήνα ζωής της. Ακόμα και έτσι όμως, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι είναι η ώρα των πολιτικών ζυμώσεων, για να συμβούν αυτές, χρειάζεται ένα σταθερό οικονομικό περιβάλλον που δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας επιδιώκει την αποταμίευση της δόσης για να προχωρήσει στα επόμενα βήματα προς την υλοποίηση των προγραμματικών θέσεων ενώ ήδη έχουν ικανοποιηθεί προεκλογικές δεσμεύσεις όπως είναι η παύση των οριζόντιων περικοπών, γεγονός που συμβαίνει με τις κλίμακες για μείωση συντάξεων άνω των 1.000 ευρώ.

Ο τόπος βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο, ο καθένας θα πρέπει να αναλαμβάνει την ευθύνη του, διατυπώνοντας ξεκάθαρα τις θέσεις και τις απόψεις του, μακριά από αφορισμούς, ισοπέδωση και λογικές τύπου "όλοι ίδιοι είναι".

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

29/10/12 - Σουρεαλισμός και υποκρισία

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 27 Οκτωβρίου 2012, σελίδα 7 :

Σουρεαλισμός και υποκρισία

Ήταν Οκτώβριος του 2005 όταν σε άρθρο μου έγραφα για τον «βασικό μισθό και τον βασικό εργαζόμενο».

Θα ήθελα να υπενθυμίσω ορισμένες παραγράφους εκείνου του άρθρου :

«Σε μια εποχή που γύρω μας ακούμε βαρύγδουπες λέξεις όπως ανταγωνιστικότητα, παραγωγικότητα και παρουσιάζεται ως μείζον πρόβλημα η έλλειψη επενδύσεων, την ίδια ώρα καμία κουβέντα δεν γίνεται για την κατάσταση που επικρατεί στο μισθολογικό status ιδιαίτερα των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Κάποτε ο νέος εργαζόμενος προβληματιζόταν για το αν θα επιλέξει καριέρα στον ιδιωτικό η το δημόσιο τομέα, γιατί στον ιδιωτικό τομέα γνώριζε ότι η δουλειά είναι περισσότερη αλλά υπάρχουν παροχές και οι μισθοί κινούνται σε υψηλά επίπεδα έναντι του δημοσίου.

Σήμερα, ο ιδιωτικός τομέας έχει φτάσει να προσφέρει μισθούς χαμηλότερους από το δημόσιο αλλά και πολύ λιγότερες ιατροφαρμακευτικές παροχές για παράδειγμα ! Μέσα σε όλη αυτή την αλλοπρόσαλλη κατάσταση έρχεται να προστεθεί και ο περίφημος βασικός μισθός, ο οποίος παρουσιάζεται ως το καλύτερο δυνατό και μάλιστα νόμιμο ! Μάλλον κάτι δεν έχει γίνει σωστά κατανοητό ή κάτι έχει εσκεμμένα διαστρεβλωθεί για να ικανοποιήσει μια προφανή σκοπιμότητα. Ο βασικός μισθός θεσμοθετήθηκε για να ορίσει τον πυθμένα, τη βάση, το κατώτατο και όχι το ανώτατο. Έχει παρεξηγηθεί η έννοια του. Δεν είναι αυτό που πρέπει να δώσεις αλλά το ελάχιστο που μπορείς να δώσεις !

Είναι όμως φυσική συνέπεια και λογικό επόμενο ο βασικός μισθός να φέρνει μαζί του και το βασικό εργαζόμενο ακόμα και αν αυτός κατέχει γνώσεις και τίτλους. Για άλλη μια φορά στην Ελλάδα καταλάβαμε λάθος όπως το συνηθίζουμε άλλωστε, ή μάλλον καταλάβαμε όπως θα θέλαμε γιατί αυτό μας βόλεψε παροδικά. Όταν οι ελληνικές επιχειρήσεις διαπίστωσαν ότι κάτι δεν πάει καλά ήταν πολύ αργά διότι είχαν χάσει το πλεονέκτημα της ενδοεπιχειρησιακής αρμονίας και του προσωπικού το οποίο με εμπιστοσύνη ότι θα αμειφθεί θα έδινε τα μέγιστα για την ευρωστία της επιχείρησης.

Μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη. Μόνο μέσα από την ειλικρινή σχέση μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου. Αυτή είναι και η βασική έννοια της ελεύθερης οικονομίας που διαμορφώνει τα πράγματα με βάση τις αποδοτικότητες. Όμως η έννοια του όλοι παίρνουν τα βασικά γιατί έτσι λέει ο νόμος έρχεται σε αντίθεση με την ελεύθερη οικονομία και παραπέμπει σε άλλα οικονομικά μοντέλα που ιστορικά απέτυχαν.»
Σήμερα, 7 χρόνια μετά, τα περίφημα «εργασιακά» κοντεύουν να αποτελέσουν το εκρηκτικό υλικό που θα τινάξει στον αέρα την προσπάθεια που γίνεται για να αποκτήσουμε μετά από 3 χρόνια, μια περίοδο σχετικής νηνεμίας, μήπως και καταφέρουμε να θέσουμε στο δημόσιο διάλογο και προς επίλυση, θέματα που βασανίζουν κάθε μικρομεσαία ελληνική οικογένεια στην καθημερινότητά της.

Ζητήματα και αιτήματα της καθημερινότητας όπως η αποκλιμάκωση των τιμών, η δημιουργία θέσεων εργασίας, οι αναγκαίες ρυθμίσεις στο φορολογικό σύστημα, η εξέταση και λύση του τεράστιου θέματος των στεγαστικών, κυρίως, δανείων των νοικοκυριών, απουσιάζουν από τη δημόσια κουβέντα και από τις κορυφές της ατζέντας, επειδή ασχολούμαστε εδώ και μια εβδομάδα με ένα απίστευτο γαϊτανάκι αντεγκλήσεων γύρω από τα «εργασιακά».

Αλήθεια, για ποια «εργασιακά» μιλάνε όλοι αυτοί που βγαίνουν στις τηλεοράσεις και παριστάνουν τους «ανένδοτους» επειδή για παράδειγμα ο χρόνος προειδοποίησης απόλυσης «πέφτει» στους 4 μήνες, επειδή τελικά μένουν ως έχουν οι ωριμάνσεις και οι τριετίες, επειδή δεν θα υπάρξει μείωση του κατώτατου μισθού, επειδή δεν θα αποτελεί μέρος της όποιας ατομικής σύμβασης ο χρόνος εργασίας ; Που ζούσαν τόσα χρόνια αυτοί οι άνθρωποι ; Σε άλλο πλανήτη ;

Δεν είχε τύχει κανείς να τους μιλήσει για τη «ζούγκλα» στην αγορά εργασίας που είχε διαμορφωθεί την τελευταία, τουλάχιστον, 15ετία, παρόλο που σχεδόν όλα υπήρχαν γραμμένα σε νόμους και νόρμες ; Που τηρούνταν κατά γράμμα όλα αυτά και κυρίως ποιοι ήταν εκείνοι που δεν τα εφάρμοζαν ; Μήπως ήταν οι ίδιοι με εκείνους που σήμερα παριστάνουν με κροκοδείλια δάκρυα ότι τα υπερασπίζονται ;

Ποιος απαγορεύει σε έναν εργοδότη να μην δώσει σε κάποιον εργαζόμενό του το «κατώτατο» και να τον επιβραβεύσει με παραπάνω μισθό από τον βασικό αν κρίνει ότι κάτι τέτοιο του αξίζει και θέλει να τον έχει ικανοποιημένο για όσα του προσφέρει ; Ποιοι είναι εκείνοι που σήμερα εμφανίζονται ανένδοτοι στις – πάντα μη ευχάριστες – αλλαγές που έχουν όμως για πρώτη φορά την πιθανότητα να εφαρμόζονται και να ελέγχονται μάλιστα όλοι, σχετικά με την εφαρμογή τους από ένα κράτος που προσπαθεί να συμπεριφέρεται ως τέτοιο και όχι ως ένας μηχανισμός που θα κάνει μονίμως τα «στραβά μάτια» ;

Μήπως είναι εκείνοι, οι ίδιοι, που φρόντισαν να τινάξουν τα ταμεία στον αέρα λαμβάνοντας υπερδιπλάσια εφάπαξ από εκείνα που τους αναλογούσαν προκειμένου να συναινέσουν σε διαδικασίες «εθελουσίας εξόδου», ή μήπως είναι εκείνοι που έπαιρναν 100.000 ευρώ από τη συμμετοχή τους σε διοικητικά συμβούλια των οργανισμών στους οποίους εργάζονταν ;

Και μαζί με όλα αυτά ξέσπασε και ο ορυμαγδός σχετικά με τα στεγαστικά δάνεια. Σοκαρίστηκαν, δήθεν, κάποιοι με το γεγονός ότι κάποια στιγμή πρέπει να ρυθμιστεί η υπόθεση με το πάγωμα των «πλειστηριασμών» που εκ των πραγμάτων είναι έκτακτο μέτρο, περιορισμένης χρονικής διάρκειας. Αντί να ξεκινήσουμε να συζητάμε για το πώς θα γίνει απομείωση στο ποσό του κεφαλαίου με τους τόκους που αποπληρώνεται στο τέλος ενός δανείου, ανάλογα ή περίπου ανάλογα με τις μειώσεις που έχει υποστεί λόγω των μέτρων ένας μισθωτός, υπάρχουν πολιτικά κόμματα που μιλούν για διαγραφές χρεών σε όσους δεν πληρώνουν, ενώ γνωρίζουν ότι υπάρχουν νόμοι που προστατεύουν τις ευπαθείς ομάδες, τους πολύτεκνους, τους ανέργους.

Το συνεπές νοικοκυριό αυτής της χώρας πότε θα αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης ; Οι πολίτες που παλεύουν με νύχια και με δόντια να είναι συνεπείς ακόμα και στα τωρινά πολύ δύσκολα, θα γίνουν ποτέ προτεραιότητα αυτής εδώ της Πολιτείας ; Θα κοιτάξουμε κάποια στιγμή να ζήσουμε σε μια δομή που θα επιβραβεύει τον συνεπή και δεν θα τον κάνει συνέχεια να νιώθει ο αδικημένος (sic) της όλης υπόθεσης ; Θα βάλει κάποιος «βέτο» στη συζήτηση με στόχο να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να μην πωλείται το γαλλικό κρέας 2,5 ευρώ φθηνότερα απ’ ότι το ελληνικό στην Ελλάδα ; Ορισμένες φορές, πραγματικά, τόση υποκρισία και φαρισαϊσμός δεν αντέχονται …

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ. 










Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

26/10/12 - "Η Πελοπόννησος Σήμερα" - 25/10/12

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα και η "εμπλοκή" που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες σχετικά με την ψήφιση των μέτρων εξ αφορμής των "εργασιακών".

Διανύουμε μέρες σουρεαλισμού όπου η υποκρισία περισσεύει καθώς όλα όσα συζητούνται στο μεγαλύτερο μέρος τους δεν εφαρμόζονται ή υπάρχουν απλώς στα χαρτιά.

Η διαφοροποίηση σχετικά με όσα γράφονταν για τα μέτρα τις προηγούμενες ημέρες σε σχέση με όσα πράγματι περιλαμβάνονται τελικά στο πακέτο που εκκρεμεί για τα 31 δισ. της επερχόμενης δανειακής δόσης. Τα πραγματικά προτάγματα που θα έπρεπε να υπήρχαν στο δημόσιο διάλογο, το τεράστιο πρόβλημα της μη αποκλιμάκωσης των τιμών, των στεγαστικών δανείων και της έλλειψης θέσεων εργασίας.

Η ελληνική κοινωνία ζει με ψευτοδιλήμματα την ώρα που διακυβεύεται η σταθεροποίηση της οικονομίας και πιθανώς η πολυπόθητη ανάπτυξη. Απουσία σοβαρής και αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης, ο κόσμος, παρασυρμένος από πολιτικές δυνάμεις είτε άκρατου λαϊκισμού, είτε εθνικοσοσιαλιστικού αφορισμού, οδηγείται σε αδιέξοδα που επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο την ήδη πολύ άσχημη που βιώνουμε.

Η κοινωνία και η ίδια η πολιτική έχουν ανάγκη από ηρεμία και νηφαλιότητα προκειμένου να τεθούν επί τάπητος τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν όλους τους πολίτες καθημερινά.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

22/10/12 - Κάντε κάτι τώρα για τα νοσοκομεία

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 20 Οκτωβρίου 2012, σελίδα 7 :

Κάντε κάτι τώρα για τα νοσοκομεία

Υπάρχουν στιγμές που η ίδια η καθημερινότητα επιβάλει το να γίνει μια «παύση» σε όσα καταιγιστικά συμβαίνουν γύρω μας και «παγώνει» το χρόνο. Στέκεσαι ακίνητος και σκεπτικός την ώρα που όλα τα άλλα τρέχουν, αλλάζουν, εξελίσσονται, μεταμορφώνονται, διαμορφώνονται. Δεν ενδιαφέρεσαι για το τι λένε οι ειδήσεις, δεν σε νοιάζει για το τι γράφουν ιστοσελίδες και blogs, σταματάς την προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσεις τα δρώμενα, να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις και να δεις πίσω από τις γρίλιες. Κάνεις ένα μικρό άλμα και πηδάς στο πεζοδρόμιο, έξω από τη λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας μέσα στην οποία δραστηριοποιούμαστε. Στέκεσαι αμίλητος, προβληματισμένος, αναλογιζόμενος – σχεδόν σε απόγνωση – ότι ακόμα και αν αποφασίσουμε να παλέψουμε μέχρι τέλους γι’ αυτό που ονομάζεται «σωτηρία της πατρίδας», θα πρέπει τουλάχιστον να έχουμε κάποιες βασικές σταθερές, κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις.

Στο σημερινό άρθρο θα αναφερθώ σε μια από αυτές τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις, μια δικλείδα αξιοπρέπειας και αναγκαία συνθήκη αν θέλουμε να λέμε ότι είμαστε μια κοινωνία που έχει αποφασίσει να σώσει την οικονομία της, να λειτουργήσει συντεταγμένα για να κατορθώσει να επιλύσει τις παθογένειες που τη βασανίζουν. Διότι, ας μην το ξεχνάμε, έννοια παράπλευρης απώλειας εδώ δεν υπάρχει, όσο ακόμα λέμε ότι είμαστε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τουλάχιστον.

Το μεγάλο θέμα έχει να κάνει με την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Σε άρθρο μου, τον Ιούνιο του 2008, έγραφα ότι : «Στοιχεία όπως η οργάνωση των κρατικών παροχών, η πειθαρχία των φορέων ασφάλισης, συνταξιοδότησης, παιδείας και περίθαλψης, η επάρκεια των ανθρώπων που στελεχώνουν υπηρεσίες, η σωστή λειτουργία των δομών υγείας, στο εξωτερικό είναι αυτονόητα και λειτουργούν αποδοτικά υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Ο πολίτης στις άλλες χώρες της Ευρώπης εξυπηρετείται, δεν αντιμετωπίζει δαιδαλώδη γραφειοκρατία, δε χρειάζεται να στηθεί από τις 4 τα ξημερώματα στα ανάλογα «Ι.Κ.Α.» για να «πάρει νούμερο», ο γιατρός είναι στη θέση του την ώρα που πρέπει, γιατί αντιλαμβάνεται πρώτον ότι αυτή είναι η δουλειά του και δεύτερον ότι κάποιοι συνάνθρωποί του τον έχουν ανάγκη.».

Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και τα πράγματα πάνε χειρότερα, με τα δεδομένα να δείχνουν συνεχή επιδείνωση. Από την περίοδο που συζητάγαμε για το πώς τα ασφαλιστικά ταμεία θα παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες, έχουμε φτάσει στην περίοδο που τα νοσοκομεία αποτελούν τη μόνη λύση για το μικρομεσαίο ελληνικό νοικοκυριό και όχι μόνο. Αποτελούν ίσως τη μοναδική δομή υγείας που λειτουργεί αδιαλείπτως αυτή την περίοδο, που δεν επηρεάζεται από τις επισχέσεις εργασίας, από τις απεργίες των φαρμακείων, από τις απαιτήσεις των φαρμακοβιομηχανιών, από τις απεργίες, από τον περιορισμένο αριθμό των ραντεβού των γιατρών του ΕΟΠΥΥ, από την έλλειψη ειδικοτήτων από τις λίστες του ΕΟΠΥΥ. Άλλωστε, τα όποια περιστατικά, δεν υπόκεινται σε αυτούς τους όρους και κανόνες. Δεν προγραμματίζονται, δεν περιμένουν και πρωτίστως, δυστυχώς, δεν απεργούν.

Στα ελληνικά νοσοκομεία δίνεται καθημερινά άνιση μάχη από την πλευρά του προσωπικού, που ως γνωστόν είναι τραγικά ελλιπές ως προς το πλήθος του, για την αντιμετώπιση των περιστατικών. Άνιση μάχη που δεν έχει να κάνει τόσο με την επιστημονική επάρκεια γιατρών ή άλλων κατηγοριών προσωπικού, αλλά με τη διαθεσιμότητα και την επάρκεια υλικών, με τη συντήρηση του εξοπλισμού, με τη συντήρηση των ίδιων των κτιριακών υποδομών. Σε πολλά νοσοκομεία δεν υπάρχουν βασικά ιατρικά υλικά, ενώ σχεδόν σε όλα δεν υπάρχουν σαπούνια, χαρτιά υγείας, καθαριστικά υλικά, αντισηπτικά, απλά αναλώσιμα. Στη διάθεση των ιατρών υπάρχουν πεπαλαιωμένες συσκευές άμεσης διάγνωσης, φθαρμένα εργαλεία και υπερσύγχρονα μηχανήματα που είτε δεν δουλεύουν γιατί δεν υπάρχει προσωπικό, είτε κάθονται κουκουλωμένα με τις μεμβράνες από την αγορά τους, είτε δεν έχουν συντηρηθεί, είτε είναι ακόμα στα κουτιά τους.

Δεν γίνεται στα νοσοκομεία να μη λειτουργούν οι τουαλέτες επειδή δεν υπάρχει κονδύλι να πληρωθεί ο υδραυλικός που χρειάζεται να τις φτιάξει, δεν γίνεται να μην αντικαθίστανται φθαρμένα υλικά, δεν γίνεται οι καθαρίστριες να σφουγγαρίζουν με νερό επειδή δεν υπάρχουν καθαριστικά.

Και δυστυχώς υπάρχουν και ακόμα χειρότερα. Είναι αδιανόητο, το 2012, το Νομαρχιακό Γενικό Νοσοκομείο Κορίνθου να μην έχει παιδίατρους και γενικότερα γιατρούς. Είναι αδιανόητο σε έναν ολόκληρο νομό να πρέπει να μεταφέρονται παιδιά στην Αθήνα για να κάνουν απλή θεραπεία με μάσκες, επειδή δεν λειτουργεί παιδιατρικό τμήμα στο Νοσοκομείο.

Αυτά είναι απλώς μερικά και λίγα από όσα εξοργιστικά συμβαίνουν στα νοσοκομεία της χώρας και δυστυχώς συμβαίνουν και στα νοσοκομεία παίδων, εκεί που ο κάθε γονιός βιώνει την αγωνία για τα παιδιά του και είναι ικανός να κάνει το οτιδήποτε προκειμένου να έχουν σωστή περίθαλψη. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοιες συνθήκες σε μια χώρα που θέλει να λέγεται «ευρωπαϊκή», σε μια χώρα όπου το βιοτικό επίπεδο από πλευράς εισοδημάτων πέφτει δραματικά και ο κόσμος αναγκάζεται να προσφεύγει στα νοσοκομεία ακόμα και για ένα απλό κρυολόγημα.

Γύρω μας ακούμε συνέχεια για δισεκατομμύρια, για τρελά νούμερα που χοροπηδάνε στις οθόνες των τηλεοράσεων, συνηθίσαμε να συζητάμε μεταξύ μας για δισ. ευρώ, λες και αναφερόμαστε σε στραγάλια. Μοιραία λοιπόν θυμάται κανείς ότι τα ελληνικά νοσοκομεία έχουν ένα συσσωρευμένο χρέος 5-6 δισ. ευρώ, μπορεί και παραπάνω. Και εύλογα αναρωτιέται «μα, που πήγαν όλα αυτά τα λεφτά» ; Πως είναι δυνατόν με τέτοια χρέη τα κουφώματα, οι τουαλέτες, μεγάλο μέρος του εξοπλισμού να έχουν ηλικία 40 και πλέον ετών ; Γιατί ακόμα και αν υποθέσουμε ότι σημαντικό μέρος από αυτά τα λεφτά ρίχτηκαν σε υποδομές και εξοπλισμούς, θα έπρεπε να είχαμε τουλάχιστον υπερσύγχρονες υποδομές που θα μπορούσαν να κρατήσουν σήμερα τα προσχήματα και να λειτουργήσουν υπέρ των πολιτών που βασανίζονται από την οικονομική κρίση.

Κάτι πρέπει να γίνει εδώ και τώρα με τα νοσοκομεία στην Ελλάδα. Κάτι πρέπει να γίνει με το Νοσοκομείο της Κορίνθου και αντί διάφοροι να διαρρέουν σενάρια περί κλεισίματος, ή να πανηγυρίζουν για «επίκουρους ιατρούς», θα πρέπει να στελεχώσουν το νοσοκομείο και να λειτουργήσουν όλες οι διαθέσιμες μονάδες του. Σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας θα πρέπει να πιστοποιηθεί η αρτιότητα των υποδομών, να αποκατασταθεί όπου υπάρχουν προβλήματα και να γίνουν πλήρως λειτουργικά.

Δεν συζητάμε ούτε για πολυτέλειες, ούτε για εκκεντρικότητες. Συζητάμε για τους απλούς και θεμελιώδεις όρους που χρειάζονται για να δώσουμε και εμείς σαν πολίτες τη δική μας μάχη. Να μη φοβόμαστε όμως μην πεθάνουμε αν πάθουμε και τίποτα. Έτσι μάχες δεν κερδίζονται, είναι χαμένες πριν τη σέντρα.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ. 












Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr