7/4/16 - Γιατί η Αντιπολίτευση πρέπει να παίξει «εκτός έδρας»

Το τελευταίο διάστημα και ειδικά μετά το δημοψήφισμα και τις πρόσφατες Εθνικές εκλογές, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς καθημερινά την αντιπαράθεση μεταξύ της Κυβέρνησης και των κομμάτων της Αντιπολίτευσης και κυρίως της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Χρονικά απέχουμε από το δημοψήφισμα κάτι λιγότερο από δέκα μήνες και από τις εκλογές μόλις 7 μήνες. Τα χρονικά διαστήματα αυτά, ενώ στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρά, φαντάζουν πλέον πολύ μεγαλύτερα υπό τη λογική του συμπιεσμένου πολιτικού και των πυκνών γεγονότων που περιέχουν.

Από την υπογραφή του πρώτου μνημονίου και μετά, η πολιτική χρονολωρίδα στην Ελλάδα έχει έτσι και αλλιώς αποκτήσει διαφορετικό τρόπο κατάτμησης και τοποθέτησης οροσήμων, που ναι μεν δεν απέχουν πολύ μεταξύ τους, όμως περικλείουν σύνθετα πολιτικά φαινόμενα που ενίοτε έχουν και αυτοτελή χαρακτηριστικά. Τα κόμματα βέβαια συμμετέχουν σε αυτή τη λογική καθώς οι συμπεριφορές και οι θέσεις τους μεταβάλλονται καθοριστικά πριν και μετά από αυτά τα ορόσημα.

Για παράδειγμα, έχουμε το ΠΑΣΟΚ πριν το Καστελόριζο και μετά από αυτό, μια καθοριστική τομή σχετικά με τη συνολική συνειδητοποίηση του δημοσιονομικού ζητήματος και της κρίσης χρέους της χώρας. Έχουμε τη ΝΔ πριν το πρώτο μεσοπρόθεσμο και μετά από αυτό, επίσης μια σημαντική τομή ως προς ένα μεγάλο κομματικό πυλώνα του πολιτικού μας συστήματος. Έχουμε το ΣΥΡΙΖΑ πριν το δημοψήφισμα και μετά από αυτό, σε μια ίσως από τις πιο δραματικές μεταβολές πολιτικών θέσεων που έχουν παρατηρηθεί στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία της χώρας, κυρίως γιατί επρόκειτο για αλλαγή πολιτικής συμπεριφοράς στον πυρήνα του ιδεολογικού περιεχομένου ενός κόμματος και μάλιστα της Αριστεράς.

Θα μπορούσε κανείς να σταχυολογήσει πλήθος άλλων τομών που θα είχε τη δυνατότητα να μελετήσει είτε αυτόνομα, είτε ως παράγωγα των παραπάνω. Η ουσία είναι ότι μετά το 2010, οι πρωταγωνιστές του πολιτικού συστήματος έχουν παρουσιάσει οβιδιακές μεταμορφώσεις και ελάχιστα μπορούν πλέον να επικαλεστούν ως «άγκυρες» στην πολιτική τους τροχιά. Κορυφογραμμή αυτών των μεταβολών αποτελεί βέβαια η μεταβολή των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος που από το 4,6 % του Οκτωβρίου του 2009, έφθασε το 35,4 % το Σεπτέμβριο του 2015, μετά από 4 εκλογικές αναμετρήσεις (χωρίς το δημοψήφισμα), εκ των οποίων είχε κερδίσει μόλις μια προηγούμενη, με ποσοστό 36,3 %, τον Ιανουάριο του 2015.

Οι βασικοί πόλοι της πολιτικής αντιπαράθεσης μετά από όλο αυτό το διάστημα είναι πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, με τη δεύτερη να έχει σταθεροποιηθεί μετά τους τριγμούς που προκλήθηκαν από τις δικές της μεταμορφώσεις και να βρίσκεται πια σε περίοδο μιας ευρύτερης αναδιάταξης με βασική της – ίσως – εκκρεμότητα την τελική της «αυτοτοποθέτηση» μεταξύ Κέντρου και Δεξιάς, σε μια αναζήτηση που μόνη της επαναφέρει συνεχώς και έχει πια αρχίσει να θυμίζει την εικόνα του σκύλου που με μανία κυνηγάει την ουρά του. Η συζήτηση, που επίσης συντηρείται από την ίδια, σχετικά με την ενσωμάτωση ή μη, στελεχών από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, ή της διαβόητης «ομάδος Σημίτη», δεν βοηθά τα πράγματα, παρά προσθέτει πολυπλοκότητα καθώς στην παραπάνω εικόνα με το σκύλο, μάλλον βάζει στο παιχνίδι και τη γάτα, την οποία ματαίως ο σκύλος προσπαθεί να κυνηγήσει ταυτοχρόνως με την ουρά του.

Από την άλλη πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ, που πρόλαβε κιόλας να δημιουργήσει ένα παράγωγο στο πολιτικό σύστημα μετά τη δική του μεταστροφή, τη ΛΑΕ, παλεύει ακόμα – επίσης μάταια – να ευθυγραμμίσει τις θέσεις του πριν και μετά το δημοψήφισμα. Συνδυάζοντας αυτό το γεγονός με την επιθυμία που δείχνει να λάβει «ηγεμονική» θέση στο χώρο της Κεντροαριστεράς, γίνεται εύκολα κατανοητή η δυσχέρεια του εγχειρήματος. Αν προσθέσουμε και την αναπόφευκτη κυβερνητική φθορά, τότε η πολυπλοκότητα και για το κόμμα αυτό αυξάνεται δραματικά τόσο από πλευράς διακηρυγμένων κομματικών θέσεων όσο και από πλευράς διαχείρισης ενός καταφανώς μπερδεμένου ακροατηρίου.

Για το ΠΟΤΑΜΙ, την Ένωση Κεντρώων και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ) τα πράγματα είναι πολύ νεφελώδη για να μπορέσουν να λάβουν αποφασιστικά μέρος στη γενικότερη αντιπαράθεση. Γιατί όσο συντηρείται «ψυχολογικά», είτε το ενδεχόμενο μιας κυβερνητικής σύμπραξης με τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε η θεωρία της μεγαλύτερης ιδεολογικής συγγένειας μαζί του (αποκορύφωμα η αίτηση ένταξης της Ε.Κ. στη Σοσιαλιστική Διεθνή), τόσο μειώνεται η ισχύς μιας ουσιαστικής αντιπαράθεσης ή μιας αμφισβήτησης της «ηγεμονίας» του στο «χώρο», που έτσι και αλλιώς είναι και καταγεγραμμένη με όρους εκλογικής δύναμης.

Από όσα αναφέρθηκαν, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι εντός του συνόλου του πολιτικού συστήματος και ειδικά σε επίπεδο Κοινοβουλίου, η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ κινείται με προνομιακούς όρους στο πεδίο της αντιπαράθεσης, ακόμα και επί του συνόλου των κομματικών σχηματισμών, ως μετάφραση των πολιτικοϊδεολογικών συσχετισμών.

Αν μετακινηθούμε στο επίπεδο των πολιτικών επιχειρημάτων, και εκεί ο Τσίπρας ως Πρωθυπουργός, παρουσιάζει πλεονέκτημα και ας φαίνεται εκ πρώτης όψεως παράδοξο. Ο αντιπολιτευτικός λόγος της Αξιωματικής Αντιπολιτευσης παρότι έχει πληθώρα επιχειρημάτων, μπορεί να συμπεριλάβει αμέτρητα παραδείγματα αντιφάσεων και διαψευσμένων προσδοκιών, παρότι στοιχειοθετείται με πλήθος αναντιστοιχιών της Κυβέρνησης, δεν δείχνει να μπορεί να πείσει την κοινωνία και κυρίως εκείνους τους διαμορφωτές ή παραγωγούς γνώμης που θα τον απογειώσουν και θα τον κάνουν κοινό τόπο κοινωνικά, έτσι ώστε να μπορεί να μεταφραστεί σε αδιαμφισβήτητα πλειοψηφικό εκλογικό ρεύμα.

Εντοπίζω τα αίτια του φαινομένου αυτού σε ορισμένους κρίσιμους παράγοντες. Πρώτον, έχουν ξεχάσει πολλοί την προεκλογική περίοδο των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015. Έχουν ξεχάσει ότι τότε, παρά την ακατάσχετη υποσχεσιολογία του Τσίπρα, ο κόσμος «δεν έτρωγε σανό»  – όπως αρέσκονται να λένε πολλοί – αλλά του ζητούσε να κάνει από τα δέκα που έλεγε, έστω το ένα. Ήταν δηλαδή ήδη πολύ χαμηλά ο πήχης των προσδοκιών του εκλογικού σώματος. Και τολμώ να πω ότι όσο περισσότερα υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο έπεφτε αυτός ο πήχης. Και αυτό ήταν ήδη προεκλογικά μια διαμορφωμένη σύμβαση, αποτέλεσμα της όλης πορείας της χώρας από το 2010 και μετά.

Δεύτερον, η ΝΔ είχε περάσει ήδη στη φάση της δικής της «κρίσης ειλικρίνειας», επιλέγοντας όμως ισοπεδωτικές αναφορές με όρους κοινωνικών, επαγγελματικών και οικονομικών κατατμήσεων. Είχε δηλαδή επιλέξει να «εξαιρεί» κρίσιμες μάζες του πληθυσμού στην εκφορά του λόγου της και η ρητορική της σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπέρασε τα όρια του «ελιτισμού» λειτουργώντας στρεβλωτικά ακόμα και για εκείνους που ενστερνίζονταν αυτή την τακτική. Διότι μοιραία, κάποιος μπορεί να αρέσκεται στο να αποτελεί τον μη εξαιρούμενο, όταν όμως βλέπει ότι το σύνολο των «εξαιρούμενων» όλο και αυξάνεται, ακόμα και υποσυνείδητα μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί ότι ίσως να είναι ο επόμενος που θα εξαιρεθεί αφού έγινε με τέτοια ευκολία για τους προηγούμενους.

Τρίτον, και αυτό φάνηκε πρόσφατα, η ΝΔ παλεύει με τον Τσίπρα εκτός των «προνομιακών» του χώρων, καταλήγοντας σε άσφαιρες βολές. Δείτε για παράδειγμα, ότι ενώ για τη «Μακεδονία» του Μουζάλα ο Τσίπρας πέρασε εύκολα τον κάβο, στην περίπτωση του Jan Fabre η αναδίπλωση ήταν άμεση και άτακτη. Διότι εκεί αγγίχτηκε ένας χώρος που αποτελεί «ιερή περιοχή» για τον Τσίπρα και στον οποίο απολαμβάνει σημαντικής υπεροχής.
Όσο λοιπόν η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν κινείται σε προνομιακούς χώρους για τον Τσίπρα, δύσκολα θα έχει αποτελέσματα, ή τουλάχιστον θα τα έχει αργά και με περιορισμένη εμβέλεια. Θεωρώ ότι ακόμα και όταν γίνει κατανοητός ο ορυμαγδός των νέων μέτρων, πάλι ο Τσίπρας θα έχει το προβάδισμα στο πεδίο της αντιπαράθεσης με τους «ιερούς χώρους» του εκτός συζήτησης.

Αν κανείς διαβάζοντας αυτό το κείμενο σκεφτεί ότι η τακτική της ΝΔ πρέπει να μιμηθεί τον ΣΥΡΙΖΑ, έχει λάθος. Η ΝΔ πρέπει να ασκήσει αντιπολίτευση διαπερνώντας όμως όλους τους «προνομιακούς χώρους» του ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκοντας μέσα σε αυτούς τα στοιχεία που ταιριάζουν με τις δικές της θεμελιώδεις θέσεις και αναδεικνύοντας το «άλλο», όχι κόντρα και στείρα στη ρητορική της Κυβέρνησης, αλλά διαφορετικά σε σχέση με αυτή. Γιατί, για παράδειγμα, φιλελεύθερος δεν είναι μόνο ο «επενδυτής» ή ο «επιχειρηματίας» (που μπορούν κάλλιστα να γίνουν Αριστεροί αν αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντά τους). Γιατί κοινωνικά ευαίσθητος δεν είναι μόνο ο Κεντροαριστερός, αλλά και ο φιλελεύθερος που πιστεύει και επιζητά την κοινωνική πρόνοια. Γιατί «νοικοκύρης» δεν είναι μόνο ο επαγγελματίας που τα φέρνει δύσκολα βόλτα, αλλά και ο εργαζόμενος και ο υπάλληλος και ο μισθωτός που επιλέγει να κόψει δαπάνες προκειμένου να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του.

Εδώ πια τίθεται όμως και ένα άλλο παράλληλο ζήτημα ως παρατήρηση. Ότι πλέον αναζητούνται με περισσότερη δυσκολία οι διαφορές απ’ ότι οι ομοιότητες. Η μεγάλη εικόνα δείχνει ότι θα μπορούσαν πιο εύκολα οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου να συνεννοηθούν για να βρουν λύσεις και διεξόδους απέναντι στην πολυετή κρίση, παρά να εντοπίσουν ζητήματα αντιπαράθεσης που να αγγίζουν πραγματικά και σε μεγάλο βαθμό την κοινωνία. Αυτό αποδείχθηκε και στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για τη Δικαιοσύνη. Αποκαλύψεις υποσχέθηκαν και οι δύο βασικοί αντίπαλοι, έφθασαν να κονταροχτυπιούνται μέχρι τις 3 το πρωί στη Βουλή, όμως από όλο αυτό έμειναν 2-3 ατάκες και τίποτα παραπάνω, ούτε καν ένα «φανταχτερό» πρωτοσέλιδο. Η κοινωνία είχε πάει ήδη για ύπνο από νωρίς…

Βασίλης Μπαλάφας


Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο new-Deal.gr στις 6/4/2016

27/3/16 - Ο Αλέξανδρος Μαλλιάς στο AXION

Στον τηλεοπτικό σταθμό AXION TV και στο Δελτίο Ειδήσεων με τον Γιώργο Γουγά φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 24/3/2016 ο πρέσβης επί τιμή κ. Αλέξανδρος Μαλλιάς.

Αντικείμενο της συζήτησης ήταν οι πρόσφατες εξελίξεις μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες.

Δείτε ολόκληρο το βίντεο :

25/2/16 - Δελτίο Ειδήσεων AXION 24/2/2016

Στο Δελτίο Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ΑΧΙΟΝ με το Γιώργο Γουγά, φιλοξενήθηκε την Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2016 ο Βασίλης Μπαλάφας.

Η συζήτηση έγινε σχετικά με τα θέματα της επικαιρότητας, τις κινητοποιήσεις των αγροτών, τις μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές, τις ευρύτερες εξελίξεις.

Σημείωση : Το Κέντρο Διεθνούς & Ευρωπαϊκής Πολιτικής Οικονομίας & Διακυβέρνησης − (ΚεΔΕΠΟΔ) είναι επίσημο ερευνητικό κέντρο του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων). Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2015 (ΦΕΚ 1812, 21 Αυγούστου 2015). Περισσότερα εδώ.

Δείτε ολόκληρο το βίντεο από το δελτίο :

8/2/16 - Τα διαδίκτυά μας - Book Review

Book Review για το βιβλίο της Ειρήνης Βουτσκόγλου, "ΤΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ - Μια αναγνωριστική πορεία στην πραγματικότητα του διαδικτύου", 2016, εκδόσεις Δίσιγμα.

Στο πρόσφατο βιβλίο τους με τίτλο «Big data : a revolution that will transform how we live, work, and think» (εκδ. Houghton Mifflin Harcourt, 2013), οι Viktor Mayer-Schönberger και Kenneth Cukier δίνουν έναν εξαιρετικό ορισμό για τον σύγχρονο άνθρωπο, που συμβαδίζει πλήρως με το πνεύμα της εποχής μας, γράφοντας πως «η νέα σκέψη είναι ότι οι άνθρωποι είναι το άθροισμα των κοινωνικών τους σχέσεων, των διαδικτυακών δράσεών τους και των συνδέσεών τους. Προκειμένου να ερευνηθεί πλήρως ένα άτομο, οι αναλυτές χρειάζεται να δουν το ευρύτερο δυνατό φάσμα δεδομένων που περιβάλλει αυτό το άτομο όχι μόνο ποιους ξέρει, αλλά και ποιους ξέρουν αυτοί που ξέρει, και ούτω καθεξής».

Ως πιστοποιημένος εκπαιδευτής ενηλίκων στις ΤΠΕ, με κατεύθυνση κυρίως το Digital Marketing, το Ηλεκτρονικό Εμπόριο και τα Social Media, ξεκινώ πάντα τους κύκλους εκπαίδευσης με αυτές τις γραμμές. Έτσι και αλλιώς πια δεν έχει νόημα να ξεκινάμε μια εκπαίδευση στις ΤΠΕ όπως κάναμε παλαιότερα, κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, από το περίφημο «κουτί» και τα μέρη ενός συστήματος Η/Υ. Το «κουτί» πια είναι παντού, στο κινητό μας, στο tablet, στο ρολόι μας! Η σαρωτική εξάπλωση του Internet που μας φέρνει στο κατώφλι του IoT (Internet of Things), καθιστά παλαιολιθικές τις περιόδους που παλεύαμε πάνω από τα κουτιά με τα κατσαβίδια, ή προσπαθούσαμε να μετατρέψουμε τη μνήμη σε extended ή expanded ανάλογα με τις απαιτήσεις. Ο χρήστης δεν έχει πια την ανάγκη να «μπλέκεται» με αυτά, αλλά και ο ίδιος ο χρήστης έχει πλέον αποκτήσει άλλα ιδιοχαρακτηριστικά. Δεν είναι το computer geek περασμένων ετών, είναι ο καθημερινός άνθρωπος που μέσα από το Διαδίκτυο συναλλάσσεται, συνδιαλέγεται, εργάζεται, ενημερώνεται, ψυχαγωγείται, αποκτά γνώση, έχει πρόσβαση σε ατελείωτες πληροφορίες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Καιρό έψαχνα στη βιβλιογραφία (ελληνική και ξενόγλωσση) για συνεκτικό υλικό που θα μπορούσε να αναλύσει με τρόπο εύληπτο και λιτό την παράγραφο των Mayer-Schönberger και Cukier, αλλά ταυτόχρονα να είναι προσιτό και ενδιαφέρον, αμφότερα, για αρχάριους και προχωρημένους εκπαιδευόμενους. Είτε έβρισκα πολύ αποσπασματικές αναλύσεις, είτε εξουθενωτικά εξειδικευμένες που κυρίως είχαν σχέση με analytics.

Παρακολουθώντας τις αναρτήσεις στα Social Media της Ειρήνης Βουτσκόγλου, η αγαπημένη μας e-diva των παλαιότερων ετών και των τελευταίων σελίδων του RAM, διάβασα ότι σκάρωνε ένα βιβλίο με κύριο αντικείμενο την πολυετή της παρουσία στα Social Media και ευρύτερα στο Διαδίκτυο, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο καθένας μας μέσα σε αυτά και πώς σταδιακά δημιουργείται ένα σύνολο διαδικτυακών δράσεων και συνδέσεων που καμπυλώνει και ουσιαστικά ενώνει τις δύο διαστάσεις της καθημερινότητας, της συμβατικής (φυσικής) και της ψηφιακής. Είναι αυτό που διεθνώς στη βιβλιογραφία σκιαγραφείται με το ρήμα «blend», σε μια έννοια που στην πλούσια ελληνική γλώσσα θα χρειαζόταν όλα τα ρήματα «αναμειγνύω, συγχωνεύω, συνδυάζω, ανακατεύω, ενοποιώ» μαζί, για να αποδώσουν το ίδιο νόημα.

Και δεν άργησε η στιγμή που το βιβλίο της με τίτλο «ΤΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ - Μια αναγνωριστική πορεία στην πραγματικότητα του διαδικτύου», από τις εκδόσεις Δίσιγμα (ISBN 978-960-9495-74-5), έφτασε στα χέρια μου. Ένα ευχάριστο βιβλίο 152 σελίδων, ευανάγνωστο και καλοστημένο, που διαβάζεται γρήγορα και σχεδόν διασκεδαστικά καθώς μέσα στις γραμμές του αποκλείεται να μην συναντήσετε πολλές στιγμές από τη δική σας ψηφιακή καθημερινότητα.

Είναι ακριβώς αυτό που έψαχνα εδώ και καιρό. Η Βουτσκόγλου, με την τεράστια εμπειρία της από την αρθρογραφία της στο RAM και σε διαδικτυακές στήλες και με αρωγό τις σπουδές της στα Μαθηματικά και τα Πληροφοριακά Συστήματα, έχει τον τρόπο να μεταφέρει στο γραπτό λόγο απλά, κατανοητά και σπιρτόζικα εκείνα που πολλοί είτε θα τα έγραφαν με πολύ «επιστημονικούς» όρους, είτε θα δυσκολεύονταν να τα μετατρέψουν σε λέξεις. Σύνθετες έννοιες ακόμα και από τον ακαδημαϊκό χώρο, παρελαύνουν μπροστά μας με τρόπο εύληπτο, χωρίς λεκτικές περικοκλάδες και δυσνόητα λεκτικά σχήματα. Το βιβλίο απευθύνεται με μαεστρία τόσο σε αρχάριους, όσο και σε προχωρημένους χρήστες, επιτυγχάνοντας μια διαβάθμιση δυσκολίας όσων πραγματεύεται. Είναι σίγουρα πολυεπίπεδο, ικανοποιώντας και τους απαιτητικούς που θέλουν να μπουν λίγο πιο βαθειά σε όσα αναφέρονται.

Είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία η Ειρήνη μεταφέρει αυτή τη δαιδαλώδη – εν πολλοίς άναρχη – διαδικτυακή μας καθημερινότητα, με τρόπο δομημένο στο βιβλίο της. Δεν είμαι ακόμα σίγουρος αν εκείνη κατάφερε να δαμάσει αυτή την αναρχία και το δικό της χειμαρρώδες στυλ της εποχής του αντιRAM, ή αν τελικά η ανάγκη συγγραφής ενός τέτοιου βιβλίου δάμασε και εκείνη και το άναρχο περιβάλλον του Διαδικτύου. Όπως και να έχει, το βιβλίο είναι πολύ πρωτότυπο και ως εκ τούτου τίθεται μοναδικό στο είδος του για τα ελληνικά βιβλιογραφικά δεδομένα.

Επιτρέψτε μου να αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα : «Είτε πρόκειται για ένα Like, είτε για ένα ιδιωτικό μήνυμα, είτε για ένα σχόλιο, αρχίζουμε να υπάρχουμε μόλις είμαστε σε θέση να επιδείξουμε περιεχόμενο. Περιεχόμενο ικανό να προκαλέσει αλληλεπίδραση από τις συνδεδεμένες επαφές μας, οι οποίες θα ανταποκριθούν επίσης με μια δική τους αναπαράσταση περιεχομένου. Τότε αρχίζει και αποκτά σημαντικότητα η διασύνδεση, όταν επικοινωνείται περιεχόμενο.», «Μπορούμε να αξιολογήσουμε τις επαφές μας παρατηρώντας με ποιο τρόπο κοινωνικοποιούνται σε χώρους στο δικό τους υποδίκτυο. Μοιάζει με αυτό που συμβαίνει στη συμβατική μας ζωή όταν κρίνουμε ανθρώπους όχι μόνο από τη σχέση που έχουμε εμείς μαζί τους αλλά και από τη σχέση που έχουν αυτοί με άλλους.». «Κοινωνικά μέσα ή αλλιώς social media είναι οι τρόποι επικοινωνίας και προβολής της παρουσίας μας και του περιεχομένου μας.». «Οι μηχανές αναζήτησης άλλωστε δεν είναι μηχανές αλήθειας, εφόσον η θέση εμφάνισης ενός αποτελέσματος μπορεί να προκύπτει από μια υπηρεσία που παρέχεται επί πληρωμή.». «Μια αδρανής σύνδεση δεν είναι μια ακίνδυνη σύνδεση. Αντιθέτως. Είναι αυτή με τον υψηλότερο βαθμό δολιότητας.».

Δεν ξέρω πόσο καλύτερα θα μπορούσαν να περιγραφούν έννοιες όπως το τετριμμένο «Content is King» ή πιο σύνθετες όπως οι διαστάσεις της ψηφιακής μας παρουσίας στο διαδίκτυο και η σύνδεσή τους με τη συμβατική ζωή μας, αυτές οι συνεχώς συγκλίνουσες οπτικές του φυσικού και του ψηφιακού μας εαυτού.

Η Ειρήνη Βουτσκόγλου με το βιβλίο της «ΤΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ - Μια αναγνωριστική πορεία στην πραγματικότητα του διαδικτύου», μάς εφοδιάζει με ένα γραπτό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από εγχειρίδιο, έως εκπαιδευτικό υλικό και έναυσμα για παραπέρα έρευνα και μελέτη με επιστημονικούς όρους. Ταυτοχρόνως, είναι ένα βιβλίο αυτοτελές που μοιάζει με εισαγωγή για ακόμη βαθύτερη ανάλυση και προβληματισμό. Καταφέρνει να θέτει προβληματισμούς και να αναδεικνύει κινδύνους χωρίς να διολισθαίνει σε αφορισμούς και κινδυνολογία. Καθησυχάζει τον απλό χρήστη, αλλά και τον καθιστά υπεύθυνο για την ψηφιακή παρουσία του. Με τον πιο εύγλωττο τρόπο αναδεικνύει την αξία των μέσων, χωρίς να τα θεοποιεί, και μετατρέπει σε γνώση (αφού διαβάσετε το βιβλίο) πολλά από όσα ακούτε ή διαβάζετε σκόρπια σε σχέση με το Διαδίκτυο, τις ΤΠΕ και τα Social Media.

Το βιβλίο θα είναι πολύ χρήσιμο για τους εκπαιδευτές ΤΠΕ, για τους γονείς που θέλουν να μην αντιμετωπίζουν τα social media ως «δαίμονες» και επιζητούν να συναντηθούν με τον κόσμο στον οποίο αναπόφευκτα περνούν πολύ χρόνο τα παιδιά τους, για τους καθηγητές στα σχολεία, για όλους όσους επιθυμούν να ταξινομήσουν και να μελετήσουν δομημένα, ορισμένα ιδιοχαρακτηριστικά της πολυσχιδούς διαδικτυακής μας καθημερινότητας, για τους χρήστες που θέλουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο σημερινό Διαδίκτυο έτσι όπως «αναπνέει» μέσα στην ίδια την κοινωνία. Σίγουρα είναι αδιάφορο για τους unconnected (μη συνδεδεμένους), όμως πόσοι είναι αυτοί σήμερα και πόσοι θα είναι στην επόμενη πενταετία;

Καλοτάξιδο λοιπόν το βιβλίο, Ειρήνη Βουτσκόγλου και στα επόμενα με υγεία !


Βασίλης Μπαλάφας

Τεχνολόγος Πληροφορικής και Δικτύων
MSc in Data Communications
MA in International Relations and Policies

9/1/16 - Τι σηματοδοτεί η επιλογή Μεϊμαράκη

Η Νέα Δημοκρατία κλείνει αισίως 4 μήνες εσωκομματικής διαδικασίας για την ανάδειξη νέου Προέδρου. Μια διαδικασία που πρακτικά ξεκίνησε λίγο μετά τις Εθνικές Εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, διένυσε τον Οκτώβριο με τις προετοιμασίες, έφτασε στα τέλη Νοεμβρίου με την αστοχία του ηλεκτρονικού συστήματος, για να καταλήξει στα τέλη Δεκεμβρίου να διεξαχθεί ο πρώτος γύρος και σήμερα να βρισκόμαστε προ των πυλών του δεύτερου, στις 10 Ιανουαρίου 2016.

Όλα αυτά συνέβησαν σε ένα κόμμα με καταστατικές διατάξεις, συντεταγμένα όργανα και δομές πολυετώς και πολλαπλώς δοκιμασμένες. Συνέβησαν σε ένα κόμμα που είχε «εγχειρίδιο χρήσης» και που δεν προσπαθούσε μέσα από αυτές τις διαδικασίες να αποκτήσει ή να διαμορφώσει τα χαρακτηριστικά ενός πειθαρχημένου, ορθολογικού πολιτικού οργανισμού. Είναι όμως έτσι ; Τυπικά ναι. Πρακτικά, με βάση τις δηλώσεις των υποψηφίων Προέδρων, που όλοι ανεξαιρέτως μίλησαν για ανάγκη βαθειάς αναδιοργάνωσης, ανασύνταξης και επανεξέτασης δομών και διαδικασιών, όχι.

Αυτό το «όχι» ήταν γνωστό στη ΝΔ, ήδη από τα μέσα του 2011, όταν και ξεκίναγε υπόκωφα στην αρχή, καταφανέστατα στη συνέχεια, το πλήρες ξεχαρβάλωμα των κομματικών δομών και λειτουργιών στην πορεία προς τη «βίαιη» σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ, με επιχείρημα την ανάγκη διακυβέρνησης της χώρας. Πως προέκυψαν όμως αυτοί οι συμβιβασμοί και με ποιον τρόπο επικοινωνήθηκαν – εξηγήθηκαν στα μεσαία και ανώτερα στελέχη της ΝΔ ; Η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι το απροσδόκητο για τον κομματικό οργανισμό της ΝΔ ή εξυφαινόταν εν αγνοία του στελεχιακού δυναμικού μέσα από δευτερεύοντα ζητήματα που όμως σε κάθε στροφή που γινόταν, «άδειαζαν» ψυχολογικά, ηθικά και πολιτικά, κομμάτια του οργανισμού της ΝΔ ;

Θυμάμαι, τον Ιούλιο του 2011, ενόψει της κατάθεσης του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου, είχαμε συνεδρίαση του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων της ΝΔ, του αμιγώς υπεύθυνου κομματικού οργάνου για τη χάραξη και πρόταση θεματικής πολιτικής. Η απόφαση που πάρθηκε – σύμφωνη με την τότε ηγετική ομάδα – ήταν να προετοιμαστεί πολυσέλιδο κείμενο με τα ευάλωτα σημεία του νόμου από επιτροπή με τη συμμετοχή των καθηγητών Κυριαζή και Τσαλίδη. Στις 17 Ιουλίου η Μ. Γιαννάκου, με βαρυσήμαντο άρθρο της, κατακεραύνωνε το νομοσχέδιο, χαρακτηρίζοντάς το «παρωδία εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης». Μέχρι και μερικές ώρες πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου, άπαντες (σχεδόν) στη ΝΔ ήξεραν ότι το νομοσχέδιο θα καταψηφιστεί. Τελικώς ψηφίστηκε από τη ΝΔ, δημιουργώντας ένα ορόσημο εκείνη την εποχή για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την πρωτοφανή υπερψήφιση νομοσχεδίου από τα 4/5 της Βουλής. Κανείς ποτέ δεν εξήγησε στον Τομέα και στα μέλη του αυτή τη μεταστροφή και ο Τομέας δεν ξανασυνεδρίασε.

Επιτρέψτε μου άλλη μια αναδρομή. Αρχές Οκτωβρίου 2011. Συνεδρίαση του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της ΝΔ, με επικεφαλής τον κ. Σ. Κεδίκογλου. Παραμονές της κατάθεσης σχετικού νομοσχεδίου από την τότε Κυβέρνηση, με τα περιφερειακά και τοπικά ΜΜΕ να πλήττονται ιδιαίτερα από τις επικείμενες διατάξεις. Ο Τομέας καταθέτει πλέγμα προτάσεων επικεντρωμένο στα επαρχιακά ΜΜΕ όπως είχε ζητηθεί από την ηγεσία. Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι έγινε με αυτό κείμενο, τι έγιναν αυτές οι προτάσεις, ο τομέας δεν ξανασυνεδρίασε, η ηγεσία ουδέποτε υιοθέτησε το πλέγμα προτάσεων που η ίδια ζήτησε.

Η ΝΔ είχε αρχίσει ήδη να αποκόβεται από το δυναμικό της και τις συλλογικές διαδικασίες της, διαδικασίες που υπενθυμίζω είχαν αποτελέσει υπόσχεση και κορωνίδα της τότε ηγεσίας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μάλλον δικαιολογούν αυτά που περιέγραψα. Το Νοέμβριο του 2011 σχηματίζεται η Κυβέρνηση Παπαδήμου, για να φτάσουμε στα μέσα του 2012 στην τρικομματική Κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ.

Πολλοί από τους 400.000 που ψήφισαν στον πρώτο γύρο θα αναρωτηθούν γιατί τα γράφω όλα αυτά σήμερα. Κι όμως, αυτά είναι η ρίζα του προβλήματος που καλείται να αντιμετωπίσει η ΝΔ. Γιατί δεν μπορεί να επιζητάς μαζικές διαδικασίες ανάδειξης Προέδρου και μετά να κατεβάζεις τους διακόπτες της συμμετοχικότητας και της συνεργασίας εντός του πολιτικού οργανισμού. Δεν γίνεται να φτιάχνεις ηλεκτρονικές δομές συμμετοχής των πολιτών στη διαμόρφωση πολιτικής και ύστερα να τις αγνοείς.

Την Κυριακή λοιπόν η ΝΔ πρέπει να εκλέξει Πρόεδρο που να μπορεί να κατανοήσει την αγωνία του μέσου και ανώτερου στελέχους για τα παραπάνω. Που να έχει περπατήσει στις κομματικές δομές σκαλί – σκαλί και να κατανοεί την απογοήτευση που νιώθει το στελεχιακό δυναμικό – που προέρχεται από τη συνεχώς αποθεωνόμενη βάση – όταν αγνοείται. Που να έχει την εμπειρία της σύνθεσης και της συνέργειας σε θεσμικό επίπεδο και όχι απλώς την επιτυχία εφαρμογής μιας πολιτικής τύπου μπούσουλα που απετέλεσε «διαγώνισμα» καλής υπουργικής συμπεριφοράς. Η Πολιτική περιλαμβάνει και την παραγωγή πολιτικής, όχι απλώς τα «εύσημα» πιστής τήρησης ενός οδικού χάρτη.

Η ΝΔ χρειάζεται Πρόεδρο που μετά από τις όποιες αστοχίες δεν θα βγαίνει στα κανάλια για να φορτώσει στους διπλανούς του τις ευθύνες προσπαθώντας να καρπωθεί εντυπώσεις και ψήφους για τη διεκδίκηση του αξιώματός του. Που δεν θα διστάζει να μπαίνει μπροστά, που δεν θα φοβάται να γεφυρώσει, να ακούσει και να συνθέσει απόψεις εντός του οργανισμού. Που θα ξέρει τι σημαίνει Νεολαία, Φοιτητικό, Τοπική Οργάνωση, Νομαρχιακή Οργάνωση, Συνέδριο, Πολιτική Επιτροπή και δεν θα τα αντιμετωπίζει μόνο ως πεδίο καταμέτρησης και διαμόρφωσης εσωκομματικών συσχετισμών.

Η ΝΔ χρειάζεται την Κυριακή τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη περισσότερο από όσο εκείνος τη ΝΔ. Γιατί ο ίδιος έχει φτάσει ήδη σε μια από τις κορυφές, στην Προεδρία της Βουλής, δεν τον ενδιαφέρει να «κλαδέψει» διπλανούς ή να δημιουργήσει τη δική του ομάδα εντός του κόμματος. Γιατί έχει επιδείξει άριστη συμπεριφορά ως Γραμματέας του κόμματος, γιατί υπήρξε απόλυτα μετριοπαθής, ήπιος, ψύχραιμος και ώριμος σε όλη αυτή τη διάρκεια των 4 περίπου μηνών, γιατί δεν επικαλείται απλώς τον ριζοσπαστικό κοινωνικό φιλελευθερισμό, έχει πλέον την εμπειρία και την ικανότητα να τον πρεσβεύει.

Και επειδή εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με το κομματικό, αλλά και με το Εθνικό, η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια ΝΔ απονευρωμένη που θα διοικείται απλώς από μια κλειστή ομάδα. Έχει ανάγκη μια ΝΔ που θα παράξει στρατηγικό όραμα, στελεχιακό δυναμικό αξιοκρατικά και καταστατικά επιλεγμένο. Δεν έχουμε ανάγκη να δημιουργήσουμε ακόμη ένα «μπουλούκι εξουσίας». Έχουμε ανάγκη από μια ΝΔ βασισμένη στα ισχυρά θεμέλια της ιδρυτικής της διακήρυξης, από μια ΝΔ στραμμένη στη σύνθεση και στις ρίζες της. Είναι η τελευταία της ευκαιρία. Και κατά βάθος, αυτό το γνωρίζουν όλοι ήδη από τώρα.


Βασίλης Μπαλάφας

πρ.μέλος Π.Ε. Ν.Δ., πρ.μέλος Κ.Ε. Ο.Ν.ΝΕ.Δ.,
MSc in Data Communications – U of Kingston,
MA στις Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτικές – Παν. Πελοποννήσου

3/1/16 - Λίγες γραμμές για το 2015 που έφυγε.

Τα τελευταία χρόνια, θα έχετε παρατηρήσει, έχουν εκλείψει τα ετήσια τηλεοπτικά αφιερώματα ανασκόπησης στα τέλη κάθε χρόνου. Η ετήσια χρονολωρίδα συνήθως αποτυπώνεται σε εφημερίδες, επικεντρωμένη στις εξελίξεις σχετικά με την Ελληνική οικονομία και την πολυεπίπεδη κρίση που μονότονα κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα τα τελευταία πέντε χρόνια.

Μέσα στον ορυμαγδό αυτών των γεγονότων, λίγα είναι εκείνα που καταφέρνουν να ξεφύγουν και να συγκεντρώσουν εντυπώσεις και ενδιαφέρον, να κατασταθούν συλλογικές μνήμες που αξίζει ο κόσμος να θυμάται και να ξεχωρίζει στο ημερολόγιο του χρόνου που φεύγει, καθώς το αποθηκεύει και γυρίζει την πρώτη σελίδα του επόμενου χρόνου.

Λένε πολλοί ότι το 2015 ήταν ένα από τα πιο πυκνά έτη της σύγχρονης πολιτικής Ιστορίας μας, με πολλά σημεία ορόσημα και σημαντικές αποφάσεις σε οριακές καμπές για τον τόπο. Με όρους σημείων φαίνεται ότι έχουν δίκιο αν αναλογιστούμε ότι το 2015 περιελάμβανε Εθνικές Εκλογές τον Ιανουάριο, εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το Φεβρουάριο, Δημοψήφισμα τον Ιούλιο, Εθνικές Εκλογές ξανά το Σεπτέμβριο.

Πράγματι, θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως έτος της κάλπης, αν προσθέσουμε και άλλες εκλογικές διαδικασίες που διεξήχθησαν, όπως η εσωκομματική εκλογή νέου Προέδρου στη ΝΔ – που θα συνεχιστεί και τον επόμενο χρόνο – και στην οποία συμμετείχαν πανελλαδικά περισσότεροι από 400.000 πολίτες.

Από εκεί και πέρα, για μεγάλο χρονικά διάστημα, ακόμα και τα παραπάνω ξεπεράστηκαν στην επικαιρότητα από τις διαβουλεύσεις και τις διαπραγματεύσεις σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, από την τρόικα που έγινε θεσμοί και μετά κουαρτέτο, από τη «Βαρουφακειάδα» που έσπασε ταμεία και έγινε παροδική μόδα με τυπωμένες μπλούζες και κούπες για να καταλήξει άδοξα στα capital controls και στην ολική αποξήρανση της Οικονομίας που επίσης θα μας απασχολήσει και το επόμενο έτος.

Σίγουρα το 2015 που φεύγει, θα αποτελέσει υλικό προς μελέτη από τους ερευνητές για πολλά χρόνια, καθώς συνεχώς έρχονται στο φως άγνωστες πτυχές από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές οι οποίοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν τελικά να αποκοπούν από τον πολιτικό αντίκτυπο αυτού του έτους.

Να λοιπόν μια πρώτη παραδοξότητα. Στην πιο πυκνή πολιτικά περίοδο των τελευταίων δεκαετιών, τα κορυφαία γεγονότα κινδυνεύουν να μείνουν «ορφανά» μιας και το πολιτικό στερέωμα επιχειρεί καθημερινά την απομάκρυνσή του από αυτά. Ποιος – ας πούμε – σήμερα θυμάται ή εκπροσωπεί πολιτικά το «Όχι» του δημοψηφίσματος του Ιουλίου ;

Ποιος είναι σε θέση πολιτικά να το κεφαλαιοποιήσει και να διευκρινίσει τι ακριβώς σήμαινε αυτό το «Όχι» και με ποιον τρόπο έστω αξιοποιήθηκε ή θα μπορούσε να μετατραπεί σε άσκηση συγκεκριμένης πολιτικής ; Ποιος αναλαμβάνει σήμερα την ευθύνη των capital controls που συνεχίζονται και οδήγησαν εκατοντάδες επιχειρήσεις σε ασφυξία ; Η αποπομπή Βαρουφάκη σχεδόν πήγε πακέτο με αυτή την ευθύνη που σταδιακά μπήκε στο χρονοντούλαπο.

Ποιος άραγε σήμερα εκπροσωπεί το Ελληνικό συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας που υπέγραψε η χώρα για το νέο, τρίτο Μνημόνιο, όταν η ίδια η Κυβέρνηση που την υπέγραψε, καθημερινά υποστηρίζει ότι απετέλεσε προϊόν εκβιασμού και αποδίδει την ιδιοκτησία σε κάτι νεφελωδώς εξωγενές ; Ποιος θυμάται – μόλις λίγους μήνες μετά – για ποιο λόγο έγιναν εκλογές το Σεπτέμβριο και σε πιο Εθνικό διακύβευμα απήντησαν πραγματικά ;

Με ποιον τρόπο μπορούμε να αποτιμήσουμε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας όταν τους βουλευτές του κόμματος που πρότεινε τον Προκόπη Παυλόπουλο, τους είδαμε στο Κοινοβούλιο να χειροκροτούν απρόθυμα την επιλογή του Προέδρου τους ; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το ΕΣΠΑ που προκηρύχτηκε, στη συνέχεια αποσύρθηκε, και σήμερα αναζητείται στα τέλη του 2015 ο αναπτυξιακός νόμος που θα το επανεκκινήσει για μια προγραμματική περίοδο που έχει ήδη ξεκινήσει ;

Ίσως φανώ αιρετικός, αλλά το πιο πυκνό πολιτικά έτος των τελευταίων δεκαετιών, το 2015, μάλλον φαντάζει με το γυμνό βασιλιά από το γνωστό παραμύθι. Είναι ένα έτος στασιμότητας, διαψευσμένων προσδοκιών και ελπίδων που έμειναν στο ράφι σαν τις γεροντοκόρες, που θα συνοδεύσουν, απ’ ότι φαίνεται, τους καλικάτζαρους στα έγκατα της γης κατά τα Θεοφάνεια, την πρώτη εβδομάδα του νέου έτους.

Κάπου εκεί, σε μια γωνιά, θα μείνουν σκονισμένες και οι ταμπέλες με τα παχιά γράμματα περί παλαιού και νέου και περί της ελπίδος που όλο ερχόταν και όλο κάπου έστριβε. Δεν θέλω όμως να είμαι άδικος. Πίστεψα και εγώ σε αυτή την ελπίδα, όπως πίστεψα στην ελπίδα και στις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Αυτό ήταν το κοινό σύνθημα και των δύο αυτών αναμετρήσεων. Η ελπίδα σε διαφορετικό χρωματικό φόντο. Και εν τέλει αυτό έχουν ανάγκη οι πολίτες. Την ελπίδα, ως καύσιμο για να περπατήσουν το κάθε δύσκολο έτος μετά τις αρχές του 2010.

Όταν λοιπόν σε Εθνικό επίπεδο κυριαρχούν όλα τα παραπάνω που σκεπάζουν ερμητικά το οτιδήποτε άλλο, είναι ακόμα δυσκολότερο να εντοπίσεις λεπτομέρειες και κόγχες σε τοπικό επίπεδο. Ρώτησα φίλους, συναδέλφους, ακόμα και αγνώστους σε κοινά στέκια για να μου πουν αν κατά τη γνώμη τους υπάρχουν 3-4 σημαντικά γεγονότα για την Κόρινθο και την Κορινθία το 2015.

Συνειδητοποίησα πόσο όμοια αντίδραση είχαν με εμένα όταν επιχείρησα το ίδιο. Σιωπή, δυσκολία, μάτια που συναντιόντουσαν με απορία σε μια κουβέντα που με ένα ερώτημα σταματούσε απότομα.

Προσπαθώ να σταχυολογήσω μερικά γεγονότα, σαφώς δευτερεύοντα από κάθε πλευρά, όμως σημαντικά. Στέκομαι στη μετεωρική αύξηση της ανεργίας στην Κορινθία και στην Πελοπόννησο τα τελευταία 2-3 χρόνια. Σε μελέτη που εκπονήσαμε μαζί με τους Καθηγητές Σκλιά και Ρουκανά και που θα δημοσιευτεί σύντομα στο «Procedia Economics and Finance», μεταξύ άλλων απεικονίζεται και το συγκεκριμένο ανησυχητικό στοιχείο. Το μεγαλύτερο πλήθος εντοπίζεται στο Δήμο Κορινθίων, παρότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι ως ευλογημένος τόπος θα μπορούσε να αντιμετωπίσει καλύτερα το φαινόμενο που βυθίζει ολόκληρη την Ελλάδα.

Θα ξεχωρίσω επίσης την προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία 2,5 χρόνια – και συνεχίστηκε και το 2015 – από τις Δημόσιες Υπηρεσίες στην Κόρινθο, ώστε να περιορίσουν τα λειτουργικά τους κόστη. Με αργούς ρυθμούς συνεχίζονται οι κτηριακές συγχωνεύσεις αλλά χωρίς κοινό στρατηγικό όραμα. Παρατηρείται μια βελτίωση για τους πολίτες καθώς δεν χρειάζεται να πηγαίνουν από κτήριο σε κτήριο, όμως τα σημεία δεν διευκολύνουν την πρόσβαση στον πολίτη. Ελλείψεις σε θέσεις παρκινγκ, δυσκολία κυκλοφορίας στα πεζοδρόμια λόγω τραπεζοκαθισμάτων, έλλειψη μιας ενιαίας αντιμετώπισης του κατακερματισμού των Υπηρεσιών. Πράγματα αυτονόητα, που όμως βελτιώνονται δραματικά αργά.

Κλείνω με δύο γεγονότα, ένα αρνητικό και ένα δυνητικά θετικό.

Tο 2015 έλλειψε από τον τόπο ύστερα από πολλά χρόνια η ετήσια Έκθεση «Κορινθία» του Επιμελητηρίου Κορινθίας. Η λάμψη που έδιναν αυτές οι λίγες ημέρες και η αίσθηση δημιουργικότητας, παραγωγικότητας και ελπίδας ήταν πολύ σημαντικές και φέτος έλειψαν από την περιοχή μας. Κατανοητοί οι σοβαροί οικονομικοί λόγοι για τους οποίους δεν έγινε φέτος η Έκθεση, αλλά πρέπει άμεσα να επιστρέψει. Ήταν ένας φάρος μέσα σε ένα σύνολο φτηνών και ψηφοθηρικών εκδηλώσεων που γίνονται κατά καιρούς με χαμηλή αισθητική από κάθε πλευρά.

Το δυνητικά θετικό γεγονός είναι ότι μετά από σχεδόν 5 χρόνια εδραιώθηκε η εξωστρέφεια των Τμημάτων του Πανεπιστημίου μας στην Κόρινθο. Ειδικά το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, μετά τη μετεγκατάστασή του σε νέες υποδομές, και τη σταθερότητα που έχουν πια δράσεις όπως το ετήσιο Καλοκαιρινό Σχολείο στο Κιάτο και το ανά διετία Τακτικό Συνέδριο στο Λουτράκι, συνδυασμένα και με τη φετινή ανακήρυξη του ΠτΔ κ. Προκόπη Παυλόπουλου σε επίτιμο Καθηγητή του Τμήματος και την επιτυχή ολοκλήρωση της εξωτερικής αξιολόγησης, δείχνει ότι ήρθε η ώρα να μετατραπεί και σε μοχλό ανάπτυξης για τον τόπο. Κινήσεις που έχουν ήδη γίνει και θα ξεδιπλωθούν το 2016, αφήνουν περιθώρια για αισιόδοξες εκτιμήσεις.

Κλείνω με επιστροφή στο Εθνικό επίπεδο σε άμεση συνάφεια με το τοπικό. Εκτιμώ ότι το 2016 θα είναι ένα έτος αναμονής.

Πιστεύω ότι θα υπάρξουν ριζικές μεταβολές στον τρόπο με τον οποίο το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει συνολικά την κρίση και θεωρώ ότι επιτέλους θα μπει μπροστά η προσπάθεια για τη δημιουργία ενός Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης από τα μέρη του πολιτικού φάσματος που θέλουν να δημιουργήσουν και όχι να ισοπεδώσουν.

Με την κατάλληλη ηγεσία αυτό είναι εφικτό και μπορεί να συγκεντρώσει και την απαραίτητη ευρεία κοινωνική αποδοχή. Έχουμε αργήσει όμως πολύ να προχωρήσουμε σε αυτό το βήμα και ανησυχώ για τις ευρύτερες διεθνείς εξελίξεις μέσα σε ένα πλαίσιο αναταραχής. Προβληματίζομαι, μήπως την ώρα που η Ελλάδα θα συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί πια να χωρίζεται στα αυτονόητα – οι πολιτικές διαφορές μπορούν και πρέπει να υπάρχουν – σε «εμείς ή αυτοί», στο διεθνές περιβάλλον θα έχουν μεταβληθεί δραματικά οι προτεραιότητες εξ ανάγκης και όχι υποχρεωτικά από επιλογή.

Η ουσία είναι ότι όσο περνούν τα χρόνια μετά το 2009, οι επιλογές των πολιτών με την ψήφο τους σε Εθνικό και τοπικό επίπεδο, έχουν πλέον κόστος που τους αγγίζει πίσω από την πόρτα του σπιτιού τους. Αυτό είναι ταυτόχρονα και ελπιδοφόρο. Η ψήφος, η επιλογή έχει άμεσο αντίκτυπο. Για παράδειγμα, το αν μια περιοχή επιδιώκει τουριστική ανάπτυξη, γαλάζιες σημαίες, ανάπτυξη, ή κλεισμένα πεζοδρόμια με τραπεζοκαθίσματα, είναι τελικά επιλογή του ίδιου του πολίτη.

Εύχομαι υγεία σε όλες και όλους για το νέο έτος. Κάθε καλό, δύναμη και δημιουργικότητα. Και μην ξεχνάμε ότι η πολιτική ή οι πολιτικοί που συνήθως κατακρίνουμε είναι το δημιούργημα των ίδιων μας των επιλογών.

Χρόνια πολλά !


Δημοσιεύτηκε στο isthmos.gr.

27/12/15 - Συνέντευξη στο eKorinthos.gr - 23/12/15

Με διαμορφωμένες πλέον τις εξελίξεις σχετικά με τον επαναληπτικό γύρο των εκλογών για την ανάδειξη Προέδρου στη Νέα Δημοκρατία, στις 10 Ιανουαρίου, μερικά σχόλια στο eKorinthos.gr και την κάμερα του Θύμιου Τσαρμπού.

Το βίντεο δημιουργήθηκε την Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015.

Δείτε το βίντεο :

22/12/15 - Δελτίο Ειδήσεων AXION - 21/12/2015

Στο Δελτίο Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ΑΧΙΟΝ με τη Λίλυ Μουζάκη, φιλοξενήθηκε τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015 ο Βασίλης Μπαλάφας.

Η συζήτηση έγινε σχετικά με τα αποτελέσματα της διαδικασίας για την εκλογή Προέδρου της ΝΔ, της 20ης Δεκεμβρίου 2015 και ενόψει του διαφαινόμενου επαναληπτικού γύρου.

Πρόκειται για ένα πρώτο σχόλιο με τις εξελίξεις να βρίσκονται ακόμα σε δυναμική τελικού σχηματισμού.

Δείτε το βίντεο :

16/12/15 - Εισήγηση στο 2ο Τακτικό Συνέδριο ΠΕΔιΣ

2ο Τακτικό Συνέδριο Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, 11-13 Δεκεμβρίου 2015, Club Hotel Casino Loutraki, Αίθουσα 1

Στο πλαίσιο της θεματικής "Δημόσια διοίκηση, δημόσιες πολιτικές και ηλεκτρονική διακυβέρνηση" και για τη Συνεδρία 29.4 με τίτλο "Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση", εισήγηση :

«Ηλεκτρονική Συμμετοχή : Ουτοπία, αστοχίες, μεγάλες προσδοκίες; Ελληνικές ιστορίες αποτυχίας και προτάσεις για την ευόδωση των στόχων»

Συντονιστής συνεδρίας : Σήφης Πλυμάκης ( Εμπειρογνώμονας Δημόσιας Διοίκησης, Μεταδιδακτορικός Ερευνητής, National Centre for Public Performance, Rutgers University) .

Σύντομη Περίληψη Εισήγησης :

Βασίλειος Μπαλάφας

Μεταπτυχιακός Ερευνητής, Κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκής Πολιτικής Οικονομίας και Διακυβέρνησης, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Η «ηλεκτρονική επανάσταση» μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον 21ο αιώνα. Η ανάπτυξή της διευκολύνει τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών, την ανάδειξη νέων μοντέλων διοίκησης, τη μείωση της γραφειοκρατίας, τον περιορισμό του κόστους που αυτή συνεπάγεται, τη μείωση του χρόνου υλοποίησης των διαδικασιών, την αύξηση της συμμετοχής των πολιτών στις διαδικασίες αυτές, την προώθηση του ηλεκτρονικού εμπορίου και την πληρέστερη ενημέρωση των πολιτών που επιτυγχάνεται μέσω της ραγδαίας ανάπτυξης ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Σε αυτό το πλέγμα εντάσσονται και οι πρακτικές της Ηλεκτρονικής Συμμετοχής (eParticipation). Μια πληθώρα εργαλείων, υλοποιήσεων και τεχνολογικών εξελίξεων φιλοδοξεί να κινητοποιήσει και να εξυπηρετήσει τους πολίτες των μελλοντικών Ηλεκτρονικών Δημοκρατιών. Ωστόσο, η τεχνολογία δείχνει να προχωρά πολύ πιο γρήγορα από όσο αντέχουν οι οντότητες που συνιστούν ένα τέτοιο ιδεατό περιβάλλον.

Στην παρούσα εργασία εξετάζουμε τα προβλήματα, τις αδυναμίες που έχουν εντοπιστεί στο θεωρητικό υπόβαθρο, τις εσφαλμένες αντιλήψεις που κατά καιρούς επικράτησαν και οδήγησαν σε μια σειρά αστοχιών και αποτυχιών στον ελληνικό χώρο. Τέτοιου είδους εγχειρήματα κινδυνεύουν να καταλήξουν σε ουτοπίες όταν καλλιεργούν υπερβολικές προσδοκίες για ζητήματα που και έξω από τον ψηφιακό κόσμο αποτελούν άλυτες προκλήσεις ακόμα και για τις πιο σύγχρονες Δημοκρατίες.

Η κριτική μας αποτίμηση εδράζεται σε όσα αναλύονται στην εργασία και στις προσπάθειες που δεν καταβλήθηκαν ως προς τις αρχές της αποδοτικής και δυνητικώς, συνεχώς επεκτεινόμενης και φιλοδοξούσας ηλεκτρονικής συμμετοχής των πολιτών. Θα ήταν άδικο να περίμενε κανείς από τις Τ.Π.Ε. και τις ηλεκτρονικές διαδικτυακές πλατφόρμες να λύσουν δομικά προβλήματα των σύγχρονων Δημοκρατιών. Όμως, ως μέσα προσφέρουν καινοτομίες και υλοποιήσεις προς την σωστή κατεύθυνση.

Λέξεις κλειδιά : Ηλεκτρονική Συμμετοχή, Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση, Ηλεκτρονική Δημόσια Διοίκηση, Διαδίκτυο, Πολιτικές, Ηλεκτρονική Δημοκρατία, Τ.Π.Ε., eParticipation

Βίντεο παρουσίασης με ενσωματωμένες διαφάνειες :






Slideshare εισήγησης :

2 Conference PSiR - Loutraki - V.Balafas - eParticipation from Vasileios Balafas

Φωτογραφίες :

#2ConfPSiR

29/11/15 - 2o Τακτικό Συνέδριο ΠΕΔΙΣ * 11-13/12/2015

Υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας

125 Εισηγήσεις - 15 Θεματικές Συνεδρίες


Αίτηση παρακολούθησης : http://pedis.uop.gr/?p=4363


Αναλυτικό πλήρες πρόγραμμα : http://econtent.pedis.uop.gr/conf/public/conferences/4/schedConfs/3/program-el_GR.pdf


 
«Αλλάζοντας την Ελλάδα και τον Κόσμο: Ιδέες και Πολιτική» στο 2ο Τακτικό συνέδριο του ΠΕΔΙΣ (Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου)
Ποιες διαστάσεις λαμβάνουν οι όροι της εθνικής κυριαρχίας και της  υπερεθνικότητας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και πώς επαναπροσδιορίζονται πέρα από την κρίση οι κοινωνικές αξίες σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο;

Ποιές είναι οι βασικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα τα σύγχρονα κράτη και πώς κάποια από αυτά επωφελούνται από τις παγκόσμιες εξελίξεις;

Πώς αντιπροσωπεύεται η Δημοκρατία στην Ελλάδα και την Ευρώπη και πώς διαμορφώνονται οι πολιτικές μέσα από τις ιδέες και αντίστροφα;

Σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον και σε μια εποχή διεθνών ανακατατάξεων και έντονων προκλήσεων τόσο για τη χώρα μας, όσο και για την Ε.Ε., ποιά σημασία λαμβάνει ο πολιτισμός, ποιό ρόλο διαδραματίζουν οι εθνικές ταυτότητες και πώς τελικά, συμβάλλει η ακαδημαϊκή έρευνα στη διαμόρφωση ενός κόσμου με περισσότερη δημοκρατία, με βιώσιμη ανάπτυξη και με κοινωνική δικαιοσύνη;

Σε αυτά και σε ακόμη περισσότερα ερωτήματα θα βρουν απαντήσεις όσοι παρακολουθήσουν το 2ο τακτικό συνέδριο του Τμήματος  Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων (ΠΕΔΙΣ) του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, που έχει τίτλο: «Αλλάζοντας την Ελλάδα και τον Κόσμο: Ιδέες και Πολιτική», το οποίο θα πραγματοποιηθεί  στις 11-13 Δεκεμβρίου στο Λουτράκι και τελεί υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας. Περισσότεροι από 160 εισηγητές θα προσεγγίσουν διεπιστημονικά την Πολιτική και τις πολιτικές που σχετίζονται με την προάσπιση της Δημοκρατίας, με την  Οικονομία της Αγοράς και την Παγκοσμιοποίηση, με το Σύγχρονο Κοινωνικό Κράτος και την Οργανωμένη Κοινωνία Πολιτών, με την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και τη Διακυβέρνηση, με τη  Συνεργασία στη Διεθνή Πολιτική, κ.α.

Την κεντρική ομιλία του Συνεδρίου θα δώσει ο Christopher Hill, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων (Sir Patrick Sheehy Professor) του Πανεπιστημίου Cambridge, o οποίος νωρίτερα θα αναγορευτεί σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος, ενώ θα ακολουθήσει εισήγηση της Ερευνήτριας του Πορτογαλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων, του Πανεπιστημίου Nova της Λισαβόνας και Προέδρου της Πορτογαλικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης, Raquel Vaz-Pinto. Ανάμεσα στους ομιλητές συμπεριλαμβάνονται ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών κ. Νίκος Ξυδάκης, ο Πρέσβης ε.τ. και Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας κ. Γιώργος Γεννηματάς, ο Αντιπρόεδρος του Συμβούλιου της Επικρατείας κ. Αθανάσιος Ράντος, ο Ομότιμος Καθηγητής Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, κ. Στέλιος Χιωτάκης, ο Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ναπολέων Μαραβέγιας κ.α

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΠΕΔΙΣ είναι το μοναδικό πανεπιστημιακό τμήμα με αυτό το γνωστικό αντικείμενο που λειτουργεί όχι μόνο στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, αλλά και σε ολόκληρη την Περιφέρεια της Δυτικής Ελλάδας.


Ρεπορτάζ : Βάσω Μιχοπούλου, "Ημερησία"

23/11/15 - Σημεία επί της διαδικασίας

Λίγες σκέψεις για τις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, ελπίζω να σας φανούν λίγο διαφορετικές από όσα πολλά και ενδιαφέροντα έχετε ήδη διαβάσει :

1.Είναι γνωστό ότι γραπτώς και προφορικώς έχω διαφωνήσει με τη διαδικασία αυτή, ήδη από το 2009, ωστόσο σέβομαι τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Θεωρώ ότι η ΝΔ το 2009 μαϊμούδισε μια διαδικασία που έφερε ο ανερμάτιστος ΓΑΠ, διαδικασία που ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ όταν έγινε, ούτε ποτέ ελέγχθηκε ως προς τον πραγματικό αριθμό, ούτε κανείς τη θεώρησε ιδιαίτερα σοβαρή (στην Κορινθία ειδικά, ξέρουμε πρόσωπα και πράγματα και ανθρώπους που σήμερα το "παίζουν" ΝΔ, αλλά τότε είχαν γίνει μέλη - φίλοι - επισκέπτες).

2.Είναι χαρακτηριστικό ότι κανείς από τους υποψηφίους Προέδρους δεν θέλησε να συνεχιστεί η διαδικασία χωρίς "on line" τσεκάρισμα ψηφοφόρων γιατί όλοι είχαν στο νου τους (έστω και αν δεν το λένε) τί έγινε το 2009 (και αυτή είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει κάποια στιγμή στη ΝΔ).

3.Είναι παγκόσμιο φαινόμενο να γίνονται εκλογές χωρίς εκλογικούς καταλόγους, χωρίς μέλη, χωρίς κάτι που να διακρίνει τις εκλογές ενός "οργανισμού" από ψηφοφορίες τύπου "X-Factor" κτλ (ακόμα και εκεί διατηρεί μεγαλύτερη βαρύτητα η άποψη της επιτροπής).

4.Ήδη από το 2009 έλεγα ότι σε μια τέτοια διαδικασία αν θέλουν να την κάνουν πρέπει να εξασφαλίζεται 99,99 % διαθεσιμότητα συνδεσιμότητας με μηδενική ανοχή λαθών. Όπως και να το κάνουμε αυτό δεν μπορεί να διασφαλιστεί με κυψελωτές επικοινωνίες. Είχα προτείνει τη λύση του ΣΥΖΕΥΞΙΣ και τότε και τώρα.

5.Οι υπεύθυνοι της σημερινής κατάστασης είναι συγκεκριμένοι. Οι θέσεις επιφέρουν και ευθύνη, όχι μόνο το δικαίωμα της "ράβδου" των αποκλεισμών. Στοιχειώδης υπευθυνότητα επιβάλλεται να επιδειχθεί έστω και όταν κάτσει ο κουρνιαχτός.

6.Για άλλη μια φορά στελέχη και ψηφοφόροι της ΝΔ επέδειξαν τρομερή ψυχραιμία. Στις 7 το πρωί όλοι ήταν στις θέσεις τους για να γίνουν οι εκλογές (Πρόεδροι, εφορευτικές, χειριστές). Οι ψηφοφόροι αντιμετώπισαν ψύχραιμα την αναβολή (δεν έκαναν το ίδιο όλοι οι υποψήφιοι Πρόεδροι).

7.Η πικρία είναι μεγάλη. Είτε για όσους αποφάσισαν να δώσουν άλλη μια ευκαιρία και να ξανασχοληθούν, είτε για όσους ασχολήθηκαν πρώτη φορά, είτε για όσους αποφάσισαν να συμμετάσχουν ως ψηφοφόροι. Αυτή η πικρία θα πρέπει να αναζητηθεί τρόπος να διοχετευθεί δημιουργικά και εκεί η ευθύνη ανήκει σε όλους ανεξαιρέτως.

8.Προτεραιότητα της παράταξης και τώρα θα πρέπει να είναι η χώρα και το "Εθνικό". Δεν πληγώνονται οι ιδεολογίες και οι ιδέες επειδή αστόχησε ένα ηλεκτρονικό σύστημα. Όποιος θέλει πραγματικά να προσφέρει μπορεί να το κάνει και απλώς γράφοντας στο χαρτί τις προτάσεις του. Η χώρα όμως έχει μπροστά της δύσβατα μονοπάτια που δεν περπατιούνται "εικονικά" ή "ηλεκτρονικά".

9.Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από πρόσφατη συνέντευξη της Μαριέττας Γιαννάκου : "Άπαξ και η Νέα Δημοκρατία προχώρησε κατά την εκλογή του προηγουμένου προέδρου σε διαδικασία εκλογής από τους πολίτες, παραβιάζοντας το καταστατικό τότε, δεν μπορεί σήμερα να παραβιάζει πάλι το καταστατικό για λόγους σκοπιμότητας. Προσωπικά η διαδικασία αυτή με έβρισκε αντίθετη το 2009 όταν αποφασίστηκε, δεν θυμάμαι όμως να διαμαρτυρήθηκαν άλλοι οι οποίοι τότε ξιφουλκούσαν υπέρ του δικαιώματος οποιουδήποτε πολίτη να εγγράφεται επιτόπου και να ψηφίζει για πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Σίγουρα οι «πρωτότυπες» αυτές διαδικασίες δεν συναντώνται σε άλλες χώρες της Ευρώπης.".

10.Ο απλός συνεπής Νεοδημοκράτης δεν έχασε ούτε την τσόχα, ούτε τα ραφτικά. Η σκληρή καθημερινότητα μας περιμένει όλους, όπως κάθε Έλληνα και Ελληνίδα.

Καλή εβδομάδα.


Βασίλης Μπαλάφας

21/11/15 - Η μάχη ενάντια στη μικροπρέπεια

Η μάχη ενάντια στη μικροπρέπεια

Αν κανείς πάγωνε το χρόνο ακριβώς στην επόμενη μέρα των Εθνικών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015, εύκολα θα μπορούσε να «διαβάσει» όλα εκείνα που τέθηκαν στο τραπέζι από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του τόπου και τις απαντήσεις που έδωσαν οι πολίτες. Για άλλη μια φορά στη χώρα μας κέρδισαν η συνθηματολογία και τα παρωχημένα διλήμματα που δυστυχώς δεν έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και της κοινωνίας.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το σύνθημα που προέταξε ο ΣΥΡΙΖΑ, «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό – Κερδίζουμε το αύριο». Σήμερα πλέον ξέρουμε ότι το σύνθημα ήταν κενό περιεχομένου γιατί η αίσθηση διακυβέρνησης τύπου «παλιού ΠΑΣΟΚ» είναι πανθομολογούμενη και διάχυτη παντού, γιατί τίποτα νέο δεν είδαμε σε δράσεις, αποφάσεις, τομές, ακόμα ακόμα και σε πρόσωπα. Όσο για το «κερδισμένο αύριο», αυτό έχει πάρει επιμήκυνση υλοποίησης στο διηνεκές, σε μια απροσδιόριστη χρονική συγκυρία κατά την οποία σπάνιες ευθυγραμμίσεις πλανητών θα πρέπει να συμβούν, από αυτές που κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας ως μυστικιστικές αποκαλύψεις αρχαίων επιγραφών των Αζτέκων, των Ίνκας, των Μάγιας και των Τολτέκων.

Στην πλευρά της ΝΔ το καζάνι έβραζε ήδη πριν τις εκλογές. Οι εξελίξεις που όλοι περίμεναν αλλά δεν ερχόντουσαν, βρίσκοντας αναχώματα σε τακτικισμούς και πολιτικά καπρίτσια φρούδων παρενθέσεων, κράτησαν καθηλωμένη την όποια δυναμική μπορούσε να προσφέρει η αλλαγή Προέδρου με όρους εκλογικής νίκης. Κατόρθωσε όμως αυτή η αλλαγή να κρατήσει τη ΝΔ εντός τροχιάς, να μην την καταστήσει ακυβέρνητο όχημα και κυρίως να της δώσει έδαφος και χρόνο για να συζητάει όλα αυτά που σχετικά απόμακρα παρακολουθούν οι πολίτες τον τελευταίο καιρό σε επίπεδο δημοσίου διαλόγου. Όπως και να το κάνουμε, η πολυτέλεια που έχουν σήμερα οι υποψήφιοι Πρόεδροι να κάνουν περιοδείες, να βγάζουν σποτ και να οργανώνουν ομιλίες είναι αποκλειστικά επιτυχία Μεϊμαράκη. Θυμηθείτε απλώς πόσες ανοιχτές συγκεντρώσεις ανά την επικράτεια είχε τολμήσει να κάνει η ΝΔ τα τελευταία 2-3 χρόνια.

Λογικά θα περίμενε κανείς αυτή την περίοδο η διαδικασία εκλογής Προέδρου να αποτελεί ορόσημο ανάσας για την παράταξη της ΝΔ, ορόσημο πολιτικής ανασυγκρότησης και οργανωτικών αναπροσδιορισμών και σχεδιασμών. Δυστυχώς, και με ευθύνη κυρίως νέων ανθρώπων, έχει εξελιχθεί σε πεδίο διαμόρφωσης άμορφων και ετερόκλητων συσχετισμών με όρους μάζας, σε πεδίο οργανωτικών τακτικισμών και αυθαιρεσιών, σε άσκηση αιφνιδιασμών μέσω των ανακοινώσεων εκείνων που θα έπρεπε να διαφυλάττουν την όποια διαδικασία ως θεματοφύλακες και όχι ως επιτελείς σωμάτων καταδρομών.

Δυστυχώς, είδαμε και τα τελευταία σποτ νεαρού υποψηφίου τα οποία όχι απλώς εγκολπώνουν την κενή συνθηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ περί δήθεν παλιού και νέου, αλλά την πάνε και ένα βήμα παραπέρα ξεπερνώντας τα όρια της αυθάδειας, της έλλειψης σεβασμού και της ακραίας επίθεσης εναντίον αλήθεια ποιών ; Εναντίον εκείνων που ήταν πάντα εκεί ; Εναντίον εκείνων που διαχρονικά σεβάστηκαν αποφάσεις της παράταξης ακόμα και αν προσωπικά μπορεί να διαφωνούσαν αλλά δεν τις αγνοούσαν ; Εναντίον εκείνων που στις Ευρωεκλογές του 2009 δεν επέλεξαν να πάνε στις παραλίες, ή στις Ευρωεκλογές του 2014 δεν κρύφτηκαν προκειμένου να αποφύγουν το κόστος στις Αυτοδιοικητικές εκλογές ; Εναντίον εκείνων που δεν φοβούνταν και δεν φοβούνται να είναι εγγεγραμμένα μέλη της παράταξης ή δεν ανησυχούν μήπως «στιγματιστούν» τα παιδιά τους συμμετέχοντας στη ΔΑΠ και στην ΟΝΝΕΔ ; Αυτοί είναι λοιπόν οι «απέναντι» που επιλέγει η εν λόγω υποψηφιότητα ;

Δυστυχώς, η μάχη για μια καλύτερη ΝΔ έχει εξελιχθεί σε μάχη ενάντια στη μικροπρέπεια και στο ρηχό των ευκαιριακών, ad hoc συμπαιγνιών. Ενάντια σε όλα εκείνα που πάντα δημιουργούσαν στη ΝΔ γκρίνια, εσωστρέφεια, διχασμούς. Ενάντια σε εκείνους που Κυριακή βρίζουν και Δευτέρα γίνονται τιμητές.

Ευτυχώς, απέναντι σε όλα αυτά υπάρχει απάντηση : Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Για να ξεκινήσουμε από την ερχόμενη Κυριακή, χωρίς άλλες καθυστερήσεις να κάνουμε και πάλι τη ΝΔ μια περήφανη παράταξη που σέβεται τις ιδρυτικές της αρχές και αξίες, που υπερασπίζεται τις μεγάλες της Εθνικές επιλογές. Που εκτιμά και αξιολογεί θετικά τη συνέπεια και τη συνεισφορά των μελών της. Που λειτουργεί εποικοδομητικά για τον τόπο και όχι για προσωπικές ματαιοδοξίες και ιδιοτέλειες. Που δίνει μάχες για ένα καλύτερο μέλλον. Που είναι περήφανη για τους ισχυρούς δεσμούς που ενώνουν το χτες με το σήμερα, που ενώνουν το σήμερα με το αύριο, που μας κάνουν συνολικά ως κοινωνία αισιόδοξους για το μέλλον της πατρίδας μας.

Βασίλειος Μπαλάφας

πρ.μέλος Π.Ε. Ν.Δ., πρ.μέλος Κ.Ε. Ο.Ν.ΝΕ.Δ.

πρ. Πρόεδρος Ν.Ε. Ο.Ν.ΝΕ.Δ. Κορινθίας

πρ. Γραμματέας ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΣΔΟ Άρτας

μέλος Ν.Δ.

20/11/15 - Δελτίο Ειδήσεων AXION TV - 19.11.2015

Στο Δελτίο Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ΑΧΙΟΝ με τον Γιώργο Γουγά, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2015 ο Βασίλης Μπαλάφας.

Η συζήτηση έγινε σχετικά με την επικείμενη εκλογή Προέδρου στη ΝΔ, την Κυριακή 22/11 και αναλύθηκε για ποιο λόγο ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είναι η καλύτερη επιλογή επί της τρέχουσας συγκυρίας.

Δείτε το βίντεο :

27/10/15 - Η λύση Μεϊμαράκη στην κρίση της ΝΔ

Πιάνω το νήμα από εκεί που το αφήσαμε στο άρθρο με τίτλο «Η διπλή κρίση της Νέας Δημοκρατίας» στα τέλη Μαΐου 2015. Η τελευταία παράγραφος ανέφερε : «Η διπλή κρίση [της ΝΔ] είναι ότι πολιτικά έχει συμπεριφερθεί σε αρκετές περιπτώσεις με όρους καιροσκοπισμού και από την άλλη πλευρά δεν μπορεί και δεν φαίνεται να θέλει να ακούσει την κοινωνία και το στελεχιακό της δυναμικό. Και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά έρχονται σε αντίθεση με ένα πλεονέκτημα που είχε για δεκαετίες. Τη συνέπεια θέσεων και αρχών. Οφείλει άμεσα να επιστρέψει από τον «αναγκαστικό καθολικισμό» στο ριζοσπαστικό κοινωνικό φιλελευθερισμό. Πρώτα για το συμφέρον του τόπου και μετά για το δικό της.».

Από τότε μέχρι σήμερα μεσολάβησαν ένα διφορούμενο δημοψήφισμα τον Ιούλιο και Εθνικές Εκλογές το Σεπτέμβριο, οι δεύτερες εντός του 2015. Μεσολάβησαν η παραίτηση Σαμαρά από την ηγεσία της ΝΔ, η ανάληψή της από τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη και ένα 28,1 % απέναντι στον αγνώριστο πια σήμερα ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα που συγκέντρωσε 35,46 %. Αν αναλογιστεί κανείς τον άκρατο λαϊκισμό και τη μονοδιάστατη συνθηματολογία του Τσίπρα περί «παλιού και νέου» την ώρα που ο Μεϊμαράκης καλούσε σε Εθνική συνεννόηση και στη δημιουργία Εθνικού Σχεδίου για την έξοδο από την κρίση, το ποσοστό της ΝΔ φαντάζει αξιοπρεπές. Αν συνυπολογίσουμε ότι ακόμα δεν είχε εμφανιστεί στο TaxisNET ο ΕΝΦΙΑ, ότι δεν είχαν καν περιγραφεί τα μέτρα της νέας συμφωνίας περί συντάξεων και φορολόγησης, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήγαινε με την κεκτημένη ταχύτητα των εκλογών του Ιανουαρίου και το θυμικό των δήθεν «λεονταρισμών» στην ΕΕ, τότε αυτό το 28,1 % μπορεί να αποτελεί μια ισχυρή βάση ανθρώπων που δεν παρασύρθηκαν από κούφιες κορώνες και ανεδαφικά προγράμματα όπως αυτό της Θεσσαλονίκης.

Είναι ένα ποσοστό που συνειδητά ψήφισε ΝΔ, όχι από θυμό, όχι με διάθεση αφορισμού, χωρίς λογική αναθέματος, ακόμα και αν το έκανε υπό το σκεπτικό της πιο «κοντινής» πολιτικής επιλογής. Κατά την άποψή μου, αυτοί είναι και οι άνθρωποι που δικαιωματικά στην παρούσα φάση θα έπρεπε να επιλέξουν τον επόμενο Πρόεδρο της ΝΔ αν αποδεχθούμε τις «μαζικές» διαδικασίες για τις οποίες έχω πολλές ενστάσεις αλλά αυτό θα το αναλύσουμε κάποια άλλη φορά. Εκ των πραγμάτων, αυτοί είναι και οι άνθρωποι που δυνητικά θα εργαστούν – αν εμπνευστούν – για να ξαναγίνει η ΝΔ πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία, αυτοί αποτελούν πια τους πολλαπλασιαστές του νέου προτάγματος που θα πρέπει να διαμορφωθεί μετά το πέρας των βαθιών αλλαγών που χρειάζεται να γίνουν στη ΝΔ. 

Η επιτυχία του Μεϊμαράκη μέχρι τις εκλογές ήταν ότι κατόρθωσε η ΝΔ να μη χάσει την πυξίδα της, τον πολιτικό της προσανατολισμό και κυρίως, έστω και επιφανειακά, την επανέφερε στον πολιτικό χώρο που περιγράφει η ιδρυτική της διακήρυξη. Κατόρθωσε η ΝΔ να μη δείχνει σαν ένα ελικόπτερο που στροβιλίζεται όταν χάνει το στροφείο της ουράς και να μη μοιάζει με ανεμοδούρα που κινείται από τον αέρα της επιδίωξης της εξουσίας με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο, με κάθε έκπτωση ή ποντάρισμα. Σήμερα, την οδηγεί σε μια διαδικασία ανάδειξης νέου Προέδρου, με αρκετά ανοιχτά ζητήματα, αλλά με τη νηνεμία ενός ποσοστού που δημιουργεί προσδοκίες και δεν φαντάζει με ένα μέγιστο δυνατό «ταβάνι». Μάζεψε ιδεολογικοπολιτικά το κόμμα, έβαλε προσχώματα στο δημόσιο λόγο που έρεπε είτε στα στενά όρια επιδιωκόμενων προσωπικών δικαιώσεων, είτε στα όρια των αντίρροπων λαϊκισμών.  Και το κατάφερε με όρους ενωτικούς, με όρους ανασύνθεσης και όχι αποκλεισμών ή ξεκαθαρίσματος, χωρίς αυλάρχες, αυλοκόλακες και λοιπά συμπαρομαρτούντα . Χωρίς παχιά λόγια για δήθεν «σφουγγάρια» και «επιστροφές στο σπίτι» με λογική μπούγιου.

Ο ίδιος αποφάσισε να είναι υποψήφιος για την Προεδρία. Δικαιωματικά το έπραξε και κανείς δεν μπορεί να εμφανίσει ενστάσεις. Σεβόμενος το καταστατικό, αποδέχθηκε τη διαδικασία – αν και διατηρεί τις ενστάσεις του – τραβώντας όμως τα χαλινάρια σε εκείνους που θα ήθελαν να την κάνουν ακόμα πιο «λάστιχο» από όσο έγινε το 2009. Αυτός είναι άλλωστε ο Μεϊμαράκης. Διαχρονική παρουσία στη ΝΔ, σταδιακή εξέλιξη εντός των δομών της, με μια πορεία που εμπνέει σεβασμό και με μια διάσταση προσωπικής πληρότητας καθώς ήδη είχε φτάσει σε μια από τις κορυφές, αυτή του Προέδρου της Βουλής. Ο πολιτικός του λόγος είναι ευθύς, υποδειγματικά ενταγμένος στο πραγματικό ιδεολογικό πλαίσιο της ΝΔ, χωρίς όμως δογματισμούς και ακαμψίες. Αντιπροσωπεύει την παραταξιακή συνέπεια, το σεβασμό στην ιεραρχία, την προσφορά από κάθε πόστο το οποίο κλήθηκε να υπηρετήσει.

Πιστεύω ότι είναι η ιδανική λύση αυτή την περίοδο για τη ΝΔ. Απαλλαγμένος ο ίδιος από την όποια φιλοδοξία να πριονίσει τους διπλανούς του, τους συνομήλικούς του για να ψηλώσει ο ίδιος, χωρίς καιροσκοπικές επιλογές και χαμαιλεοντισμούς ανάλογα με το σκοπό, μπορεί να αποτελέσει τον εγγυητή όσων έχει ανάγκη να κάνει η ΝΔ. Από την αυτοκριτική, μέχρι την ανάδειξη νέων στελεχών, την ανανέωση και τη χάραξη ενός σύγχρονου, ευρωπαϊκού, κεντροδεξιού προγραμματικού λόγου.

Από την άλλη πλευρά, είναι εκείνος που σε όσους πάνε να ψηφίσουν στις 22 Νοεμβρίου συμβολίζει τη βαρύτητα του τι σημαίνει μέλος ενός κόμματος. Μέλος που έχει δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Μέλος που χρειάζεται να συνδιαμορφώνει αλλά και να συντάσσεται με όσα συνδιαμορφώνονται. Μέλος ουσίας και όχι ευκαιρίας, μέλος κόμματος και όχι μιας Κυριακής.

Τιμώ και εκτιμώ όλους τους υποψηφίους. Όλοι έχουν ισχυρά πλεονεκτήματα και αδύναμα σημεία. Όμως η ΝΔ τώρα έχει την ανάγκη να μην είναι μονοδιάστατη, να μην ενθυλακώσει και νομιμοποιήσει το ψευδοδίλλημα του Τσίπρα περί «παλιού και νέου», να εκπροσωπείται ισχυρά με τον Πρόεδρό της μέσα στη Βουλή, να πάρει χρόνο εσωτερικά για να αναδιοργανωθεί και κυρίως να συζητήσει. Να συζητήσει για τον τόπο και τον εαυτό της, να ακούσει πριν πει. Και συζήτηση με τηλεοπτικούς χρόνους, με όρια διαθέσιμων χαρακτήρων στο Twitter, με συνθήματα που απλώς γράφονται σε έναν τοίχο, με τεχνάσματα προθηκών καταστημάτων ρούχων με ωραίες κούκλες, δεν γίνεται. Ειδικά αυτή η συζήτηση.




*****
Ο Βασίλης Μπαλάφας είναι Τεχνολόγος Πληροφορικής και Δικτύων, με μεταπτυχιακά στις Επικοινωνίες Δεδομένων και τις Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτικές

19/10/15 - Μέλος της Ε.Κ.Σ. με Α.Μ. 93

Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση ενημερώθηκα στις 18/10/2015, με επιστολή από τον Πρόεδρο Γιάννη Μπάρτζη και το Γενικό Γραμματέα Γιώργο Κωστούρο της "Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων", ότι "το Δ.Σ. της «Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων» έκανε ομόφωνα δεκτή την αίτησή σας και σας συμπεριέλαβε στα μέλη της Ε.Κ.Σ. με Αριθμό Μητρώου: 93".

Πρόκειται το σωματείο που ίδρυσε το 2010, μαζί με 51 άλλους Κορίνθιους και Κορίνθιες συγγραφείς, ο μεγάλος πνευματικός άνθρωπος της Κορινθίας μας, συγγραφέας και νομικός, φίλος, δάσκαλος και φωτεινός φάρος για μένα, Ματθαίος Ανδρεάδης, που δυστυχώς πια δεν βρίσκεται κοντά μας (η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο σπίτι του τον Ιανουάριο του 2008).

Υπήρξε ο πρώτος Πρόεδρος του Σωματείου και προς τιμήν του έχει θεσμοθετηθεί το Βραβείο «Ματθαίος Ανδρεάδης». Ελπίζω από κάπου εκεί ψηλά να χαμογελά με την εξέλιξη αυτή. Ευχαριστώ θερμά το Δ.Σ. και τα μέλη της «Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων».

Περισσότερες λεπτομέρειες για την «Εταιρεία Κορινθίων Συγγραφέων» μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της, εδώ.


Απόσπασμα της επιστολής : 



www.korinthianwriters.gr
Άσσος , ΤΚ 200 06

19 Οκτωβρίου 2015


Aγαπητέ κύριε Βασίλειε Μπαλάφα,


Με την επιστολή μας αυτή σας κάνουμε γνωστό ότι το Δ.Σ. της «Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων» έκανε ομόφωνα δεκτή την αίτησή σας και σας συμπεριέλαβε στα μέλη της Ε.Κ.Σ. με Αριθμό Μητρώου: 93. Με χαρά σας υποδεχόμαστε στο Σύλλογό μας, με την ευχή και την ελπίδα, να συμβάλλουμε όλοι μαζί στην ανάδειξη και την προβολή της Πνευματικής Κορινθίας.

[...]


Ο Πρόεδρος                                      Ο Γενικός Γραμματέας

Γιάννης Δ. Μπάρτζης                         Γιώργος Κωστούρος

3/10/15 - Is the EU Ready for Greek Politics?

The following article is part of the Greek Politics Specialist Group Pamphlet No 5, published on 30 September 2015

GPSG Pamphlet Series provide ‘rapid response’ analysis after each Greek election.

The GPSG Pamphlet Series is edited by Dr Roman Gerodimos, founder and convenor of the Greek Politics Specialist Group, Principal Lecturer in Global Current Affairs at Bournemouth University, and a faculty member at the Salzburg Academy on Media and Global Change.

Vasileios Balafas

Is the EU Ready for Greek Politics?

“United in diversity” is the motto of the European Union which first came into use in 2000. The financial crisis added another dimension to the term “diversity” by emphasising the fiscal differences between EU and especially Eurozone countries. The multilevel gap between North and South put the monetary union at risk, and the cyclone of the crisis is still rocking countries such as Italy, France, Portugal, Greece and Spain. New fierce words were added to the EU vocabulary: extreme austerity, fiscal discipline, crucial Eurogroup meetings, Troika, Greek statistics, solid monetary policies. Public perceptions of the EU changed. Notions such as prosperity, unification, integration and solidarity were tested, some of them suffering under political pressure and contrasting national interpretations.

Nowadays, as economics return to the background, politics seems to strike back at those who were thinking that everything is about norms, rules, regulations, rationalism, or just about some good financiers, bankers and accountants who, after serving in big firms, believed they could stabilise the European ideal and to make economically weak countries accept fiscal austerity and extreme measures as a new European dogma. But even this is about politics, isn’t it? This was clear when many northern countries only reluctantly accepted Jean Claude Juncker’s presidency. And now the EU and the Eurozone are facing the ‘Greek Politics’ factor, a deeply political issue that is changing the strict rules of the game of a fiscal one-dimensional utopia. Nothing seems rational in Greek politics anymore. A country in deep crisis, dangerously close to Grexit, delivered two national elections and one national referendum in seven months. As the European parliamentary proceedings showed, it is very difficult for the EU to understand what is really happening in Greece. This is not the first time and has happened before, in European parties too. Remember the period between 2011 and early 2012, when the EPP (European People’s Party) couldn’t relate to its own member, New Democracy (the Greek member party) and its leader?

The years after 2012 radicalised Greek voters. They didn’t become left-wing, but rather totally unpredictable, and the process of politicization – especially of young people – was unconventional. Alexis Tsipras, the leader of Syriza, a leftist Greek party without many official allies among European parliamentary parties, won both national elections (25th of January and 20th of September). He won before and after signing a Memorandum with Troika. He won twice presenting an anti-Memorandum rhetoric, even after signing! He persuaded people that, under his government, things can be softer, more mild-mannered, in some cases reversible to the good old days. Is anyone surprised? This is completely normal. Who would vote for more measures? In light of this, Syriza’s share of the vote, 35.46%, seems weak.

Tsipras and Syriza are not a “phenomenon”. They are the epitome of politics, of Greek politics. The case is now returning to the EU/EMU’s field. Are they ready for a political management of the Greek situation and the economic crisis as a whole? Can they ‘afford’ Greece with its cons and its many pros without continual dilemmas that are making its political life venomous and maybe incomprehensive? Is Europe ready for a return to politics which takes into account so many other issues that have to be dealt with, such as the migration crisis, global instability and the arrival of a new form of American isolationism?
In other words, is Europe capable of achieving things without being rhetorically ‘cynical’? In my view, this is exactly the potential case of Tsipras.

* * *
Vasileios Balafas is a Postgraduate Researcher at the Department of Political Science and International Relations, University of the Peloponnese

24/9/15 - Εκλογές 2015 - Εκπομπή "ΗΛΕΚΤΡΑ"

Στην εκλογική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ΗΛΕΚΤΡΑ, με τις Φωτούλα Δημητριάδη, Τζένη Σουκαρά και τον Λάμπρο Κωστάρα, φιλοξενήθηκε ο Βασίλης Μπαλάφας το βράδυ των Εθνικών Εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου 2015.

Στα βίντεο που ακολουθούν μπορείτε να ακούσετε σχόλια και ανάλυση κατά τη ροή των αποτελεσμάτων.

Η ανάλυση που έγινε αφορά και σε πανελλαδικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο ειδικά για την Κορινθία.

Στα βίντεο που περιλαμβάνουν συνολικά την εκπομπή θα δείτε και θα ακούσετε παρεμβάσεις από εκπροσώπους των κομμάτων που έγιναν είτε δια ζώσης, είτε τηλεφωνικά.

Βίντεο - Τοποθετήσεις Βασίλης Μπαλάφας

Μέρος Α'

Μέρος Β'

Συνολικά ολόκληρη η εκπομπή Εκλογές 2015 - ΗΛΕΚΤΡΑ

Μέρος Α'

Μέρος Β'

Μέρος Γ'

Μέρος Δ'

19/9/15 - Αν είχαμε Εκλογές

Αν είχαμε Εκλογές

Δεν ξέρω αν έχετε την ίδια αίσθηση, αλλά δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε ανάλογη προεκλογική περίοδο σαν αυτή που διανύσαμε. Με την κοινωνία απούσα, με το δημόσιο διάλογο να κινείται μεταξύ τηλεγραφημάτων και ρηχής συνθηματολογίας, με τους υποψήφιους βουλευτές άφαντους, με τα τηλεοπτικά σποτ των κομμάτων να χάσκουν μεταξύ θεατρινισμών και σκηνοθετικών ευρημάτων προκειμένου να αποσπάσουν δυο – τρία δευτερόλεπτα προσοχής.

Ελάχιστοι πολίτες ασχολήθηκαν με τις εκλογές, ακόμα λιγότεροι συζήτησαν μεταξύ τους. Στις παρέες άκουγε κανείς μερικά επιχειρήματα σε τίτλους για λίγα λεπτά, μετά ερχόταν η διαπίστωση ότι από … Δευτέρα έρχονται οι φάκελοι με τα «τζερεμέδια», λίγη παύση και η κουβέντα άλλαζε, σαν να είχε εκπληρωθεί η «υποχρέωση» ότι αφού έχουμε εκλογές έπρεπε να συζητήσουμε και λίγο πολιτικά. Το κάναμε λίγα λεπτά και τέλος, έτσι με το στανιό, για να μην μας πει και αδιάφορους η γειτονιά.

Τι «πούλησε» σε αυτή την προεκλογική περίοδο. Σκηνοθεσία, βιντεάκια, τρολιές, μουστάκια, μεζούρες για το ύψος, συμβάσεις έργων, ζαντολάστιχα, μπουζουκάκι και ολίγο κουτσομπολιό. Ακόμα και τα καινούρια κόμματα απέτυχαν να προσδώσουν ένα δικό τους στίγμα καθημαγμένα είτε από την σοβιετικοκρατούμενη αρτηριοσκλήρωσή τους, είτε από έναν απύθμενο ναρκισσισμό προσωποκεντρικής λαγνείας που δεν έδειχνε να είχε και ιδιαίτερα ισχυρά θεμέλια. Και από εκεί και πέρα το χάος, αν εξαιρέσω το χαβαλέ που έγινε με το ταξί του Λαφαζάνη και την παρωδία του Λαπαβίτσα που δεν είμαι σίγουρος αν έπαιξαν πολύ καλά τους ρόλους τους ή έδωσαν μια επιτυχώς εξωραϊσμένη εκδοχή του εαυτού τους.

Τηλεμαχίες. Δύο στον αριθμό, η μια φρικτά βαρετή, ανιαρή και ανούσια, η άλλη κάτι πήγε να πετύχει αλλά «σκοτείνιασε» από την έλλειψη εξαγωγής είτε ενός σαφούς εκλογικού διλήμματος, είτε μιας καταφανούς διαφοροποίησης που θα έδινε την αίσθηση ότι «κάτι βγήκε από αυτή την κουβέντα». Περισσότερο βλέπαμε δύο άνδρες να προσπαθούν να διαφοροποιηθούν επιδερμικά μεταξύ τους εβρισκόμενοι ουσιαστικά εντός του ίδιου πλαισίου, παρά ακούσαμε δύο πολιτικούς να προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες ότι η ψήφος τους έχει όντως την έννοια της επιλογικής διαδικασίας, την έννοια εκλογής πρότασης διακυβέρνησης.

Χρόνος. Προεκλογική περίοδος συνοπτικών διαδικασιών σε κάθε τους έκφανση. Πολλά ακούσαμε για «νέο» και «παλιό», όμως όταν μια χώρα έχει 3 εκλογικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένου του θολού δημοψηφίσματος, μέσα σε 7 μήνες, πως μπορεί να ανανεωθεί το παλιό και να «από-παλαιωθεί» το νέο ; Πρακτικά αδύνατο ακόμα και αν υπήρχαν οι καλύτερες των προθέσεων. Συνεπώς το δίλημμα «παλιό ή νέο» είναι τεχνητό και επίπλαστο, όχι μόνο σε επίπεδο προσώπων, αλλά κυρίως σε επίπεδο νοοτροπιών και κομματικών λειτουργιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν υποθέσουμε ότι επιδιώκει να είναι το «νέο», υποχρέωσε τον τόπο σε εκλογές με λίστα, ό,τι πιο αντιφατικό ως προς οποιαδήποτε διαδικασία ανανέωσης, επέτυχε προεκλογική περίοδο τριών εβδομάδων, που και να ήθελε το «νέο» δεν θα προλάβαινε να ξεχωρίσει, και σε καμία περίπτωση δεν είδαμε νέους ανθρώπους σε κορυφαία κυβερνητικά πόστα ή να προτάσσονται ως η επόμενη μέρα. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν έγιναν όλα αυτά επίτηδες, ο χρόνος πάντως δεν έφτανε.

Προγραμματικό πλαίσιο. Εδώ είναι η ταφόπλακα των εκλογών. Πλήρης, εμπεριστατωμένος, θεμελιωμένος προγραμματικός λόγος δεν ακούστηκε από κανένα. Ούτε καν από τα κόμματα που θα έπρεπε να είναι έτοιμα … από καιρό. Ούτε καν από εκείνους που καμώνονται πως διαφοροποιούνται από αυτό που πλέον μπορούμε να αποκαλούμε «συμφωνημένο μνημονιακό τόξο». Οι πάντες ετεροπροσδιορίζονται με άξονα αυτό που θέλουν να λένε ότι αφορίζουν. Ακόμα και οι τοποθετήσεις του ΚΚΕ εφάπτονται του «μνημονίου της Αριστεράς» και εκφράζονται με βάση αυτό. Η απόγνωση του πολίτη σε όλο της το μεγαλείο.

Δίλημμα. Αν ορθώνεται ένα δίλημμα μπροστά στον ψηφοφόρο τότε αυτό έχει να κάνει με την επόμενη μέρα. Ποιοι θα μπορούσαν να συγκροτήσουν στη βάση μιας συνεργασίας μια κυβέρνηση που θα φέρει μια ελάχιστη ηρεμία και ισορροπία στη χώρα για 3-4 χρόνια, ποιοι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε κάποιον ελάχιστο κοινό παρονομαστή και κυρίως ποιοι θα βάλουν στην άκρη τις ισορροπίες των κοινοβουλευτικών τους ομάδων όταν θα χρειαστεί να ψηφιστεί κάτι δύσκολο, όπως για παράδειγμα η μείωση των προνομίων των βουλευτών, ή η μείωση των αποζημιώσεων τους. Δεν αναφέρομαι καν σε μέτρα του «μνημονίου της Αριστεράς» γιατί υπενθυμίζω ότι είχαμε κρούσμα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που διαμαρτυρόταν σχετικά με τα βουλευτικά αυτοκίνητα και την καταβολή οδοιπορικών, άσχετα θέματα με το μνημόνιο δηλαδή. Για το ζήτημα της αυτοδυναμίας του οποιουδήποτε προφανώς το θεωρώ ανάξιο της όποιας ανάλυσης.

Αν είχαμε Εθνικές Εκλογές όλα τα παραπάνω θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση παράπλευρες συζητήσεις δευτέρου και τρίτου επιπέδου. Θα ήταν θεματάκια για να γεμίσουν στήλες και κενά στις εφημερίδες. Σήμερα είναι τα «καυτά θέματα» των «Εκλογών». Ομολογώ ότι δεν έχω κατανοήσει για τι Εκλογές συζητάμε. Θυμάμαι ακόμα και στις φοιτητικές εκλογές είχαμε ευρύτερο πεδίο αντιπαράθεσης και επιχειρημάτων.

Όσο θολό ήταν το δημοψήφισμα, άλλο τόσο θολές είναι και αυτές οι Εκλογές. Η εντύπωση που έχω είναι ότι οι πολίτες θα ψηφίσουν με γνώμονα το ποιος μπορεί να σχηματίσει μια Κυβέρνηση, γιατί μπούχτισαν, κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν. Και από βδομάδα έρχονται λογαριασμοί, εγγραφές στα φροντιστήρια, η πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ, εφορία. Κανείς δεν έχει άλλο χρόνο για χάσιμο. Ο οικογενειακός προϋπολογισμός είναι αμείλικτος, δεν αντέχει τόση πολλή «Δημοκρατία».


*****

Ο Βασίλης Μπαλάφας είναι Τεχνολόγος Πληροφορικής και Δικτύων, με μεταπτυχιακά στις Επικοινωνίες Δεδομένων και τις Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτικές

14/9/15 - Το 2ο Καλοκαιρινό Σχολείο του ΠΕΔιΣ

Από τις 26 έως τις 29 Αυγούστου 2015 πραγματοποιήθηκε στο Κιάτο το δεύτερο Καλοκαιρινό Σχολείο του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, που εδρεύει στην Κόρινθο.

Υπό τον τίτλο "Προσεγγίσεις της οικονομίας στο Ισλάμ : Ανάπτυξη, Ισλαμικό Χρηματοοικονομικό και Τραπεζικό Σύστημα", το Σχολείο ήταν το δεύτερο βήμα στα πλαίσια της προσπάθειας που ξεκίνησε το 2014 στον ίδιο τόπο. Το πρώτο Καλοκαιρινό Σχολείο διεξήχθη από τις 3 έως τις 6 Σεπτεμβρίου 2014 με τίτλο "Νέοι και Ανάπτυξη στη Μεσόγειο" με την προσδοκία να αποκτήσει τακτική ετήσια λειτουργία.

Το δεύτερο Καλοκαιρινό Σχολείο του ΠΕΔιΣ φιλοξενήθηκε στις εγκαταστάσεις της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Δήμου Σικυωνίων, ο οποίος έχει ήδη παραχωρήσει και άλλους, μεγάλης έκτασης, χώρους προς χρήση από το Τμήμα.

Υπό την οργανωτική εποπτεία του Διευθυντή του Καλοκαιρινού Σχολείου και Αναπληρωτή Καθηγητή του Τμήματος κ. Σωτήρη Ρούσσου, του Αναπληρωτή Καθηγητή κ. Νικήτα-Σπύρου Κουτσούκη και του Λέκτορα κ. Ευστάθιου Φακιολά, ο στόχος της τακτικής λειτουργίας του Σχολείου πραγματοποιήθηκε και πλέον αποτελεί εγγενή λειτουργία του Τμήματος που θα λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στα πλαίσια της ακαδημαϊκής διαδικασίας. Το Σχολείο είναι ανοιχτό για όσους θέλουν να το παρακολουθήσουν και η διαδικασία των εγγραφών ξεκινά περίπου 4 μήνες πριν τη διεξαγωγή του με αιτήσεις που αποστέλλονται ηλεκτρονικά, ενώ προβλέπεται και ένα μικρό κόστος εγγραφής που ανταποκρίνεται στο υλικό που παραλαμβάνουν οι συμμετέχοντες κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Τα δύο πρώτα Σχολεία προέβλεπαν περίπου 20 θέσεις συμμετεχόντων, αριθμός που αναμένεται να αυξηθεί στις επόμενες διοργανώσεις.

Στο Καλοκαιρινό Σχολείο δίνουν διαλέξεις διακεκριμένα στελέχη και ειδικοί της διεθνούς και εγχώριας ακαδημαϊκής και ερευνητικής κοινότητας, με μεγάλη διδακτική εμπειρία. Φέτος οι διαλέξεις έγιναν από τους Habib Ahmed, Iftikhar Malik, Jonathan Ercanbrack, Νικόλαο Μαρινάκο, Γεώργιο Σώχο και Ossama El Fangary, διακεκριμένοι καθηγητές οι πρώτοι τρεις και υψηλόβαθμα στελέχη της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας οι υπόλοιποι.

Οι διαλέξεις κινήθηκαν γύρω από ανερχόμενα και πολύ επίκαιρα ζητήματα της Διεθνούς Οικονομίας και Τραπεζικής που σχετίζονται με την Ισλαμική Τραπεζική και Χρηματοοικονομική πραγματικότητα. Οι ιδιαιτερότητες του θρησκευτικού στοιχείου δημιουργούν ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο λειτουργίας και κανόνων από αυτό που ισχύει στις Δυτικές τραπεζικές αγορές οι οποίες πλέον αντιμετωπίζουν με διάθεση συνεργασίας την Ισλαμική Τραπεζική και προσπαθούν να βρουν κοινούς βηματισμούς. Οι θρησκευτικές αρχές και η ισλαμική κουλτούρα κυριαρχούν στην Ισλαμική Τραπεζική που αναπτύσσεται στον ευρωπαϊκό χώρο και λαμβάνει ρόλο στο γεωπολιτικό και στο διεθνές πολιτικό πεδίο. Η διαφορετικότητα στις κουλτούρες είναι σημαντική και πολλές φορές υπάρχουν δυσνόητες έννοιες και τακτικές και για τις δύο πλευρές. Ωστόσο, η ανάπτυξη που παρατηρείται δείχνει ότι οι τραπεζικές και χρηματοοικονομικές αγορές έχουν τη δυνατότητα να προσαρμόζονται γρήγορα και να αναζητούν κοινούς τόπους πιο γρήγορα από τους ανθρώπους.

Τα μαθήματα είχαν διάρκεια 20 συνολικά ωρών και έγιναν στην αγγλική γλώσσα. Την πρώτη μέρα χαιρετισμό απηύθυναν ο Πρόεδρος του ΠΕΔιΣ, Καθηγητής κ. Παντελής Σκλιάς, ο Δήμαρχος Σικυωνίων κ. Σπύρος Σταματόπουλος και ο Διευθυντής του Καλοκαιρινού Σχολείου κ. Σωτήρης Ρούσσος.

Οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να έλθουν σε επαφή με μια πολύ διαφορετική κουλτούρα, με ακαδημαϊκούς και ειδικούς που έχουν βαθειά γνώση και να αναπτύξουν επαφές με ανθρώπους που δύσκολα θα είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν αλλού. Οι εισηγητές από την πλευρά τους ήρθαν σε επαφή και ενίσχυσαν τους δεσμούς τους με την ακαδημαϊκή κοινότητα του ΠΕΔιΣ, αλλά και με τον τόπο, με την Κορινθία, γεγονός πολύ σημαντικό που μπορεί να λειτουργήσει ως επένδυση για το άμεσο μέλλον.

Όπως σημειώθηκε και στην Εξωτερική Αξιολόγηση του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, που ολοκληρώθηκε το 2014, "δεδομένων των οικονομικών και πολιτικών περιορισμών που επικρατούν στην Ελλάδα αυτή την περίοδο, στο ΠΕΔιΣ έχει επιτευχθεί αξιοθαύμαστη επιτυχία σε μικρό χρονικό διάστημα". Ενέργειες όπως το Καλοκαιρινό Σχολείο ενισχύουν την εξωστρέφειά του και ενισχύουν τους δεσμούς με την τοπική κοινωνία για την οποία προκύπτει συνεχώς προστιθέμενη αξία την οποία οφείλει να διαφυλάξει, να πολλαπλασιάσει και να εκμεταλλευτεί.

Προσωπικά μετά τη συμμετοχή μου και στα δύο μέχρι τώρα Καλοκαιρινά Σχολεία, κέρδισα γνώσεις, εμπειρίες και είχα την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους που μόνο θετικές προσθήκες είχαν προσφέρουν στα ενδιαφέροντά μου. Με το καλό, τέτοια εποχή του χρόνου θα έχει ολοκληρωθεί το τρίτο Καλοκαιρινό Σχολείο του ΠΕΔιΣ, εύχομαι με αντίστοιχη και ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία και συμμετοχή.


*****
Ο Βασίλης Μπαλάφας είναι Τεχνολόγος Πληροφορικής και Δικτύων, με μεταπτυχιακά στις Επικοινωνίες Δεδομένων και τις Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτικές