1/10/12 - Μια χόρτα και δυό μακαρονάδες !

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 29 Σεπτεμβρίου 2012, σελίδα 7 :

Μια χόρτα και δυό μακαρονάδες !

Θα παραμείνω σταθερός στη θέση που έχω διατυπώσει εδώ και πολύ καιρό και δεν πρόκειται να την αλλάξω. Θα γράψω για τα νέα μέτρα όταν αυτά θα ανακοινωθούν επίσημα και όταν θα είμαστε σε θέση να τα αξιολογήσουμε συνολικά, να τα επεξεργαστούμε και να μελετήσουμε τις λεπτομέρειες και τις κατανομές τους. Αλλιώς, συμμετέχουμε, είτε ηθελημένα, είτε όχι, σε έναν άνευ προηγουμένου ορυμαγδό παραπληροφόρησης και φρικαλεοτήτων που διαδραματίζεται παραπάνω από ένα μήνα και έχει στόχο του την κατατρομαγμένη ελληνική κοινωνία που παλεύει να βρει μια σανίδα σωτηρίας και μια κατάσταση ηρεμίας, μήπως και καταφέρει να ανασυνταχθεί.

Έχω διαβάσει τερατώδη πράγματα και έχω ακούσει σε χώρους συνάθροισης ακόμα χειρότερα. Διάφοροι τύποι λειτουργούν μέσα στην κοινωνία σαν σερβιτόροι απόγνωσης και παπαγαλίζουν κάθε είδους ανοησία. Και όσο μεγαλύτερη ανοησία είναι αυτή, τόσο πιο εξόφθαλμη είναι η θεατρινίστικη αγανάκτηση που προβάλουν. Το έχω ξαναγράψει. Τέτοιοι τύποι γυρνάνε γύρω μας, και στις μικρές μας κοινωνίες τους ξέρουμε καλά. Είτε είναι άνθρωποι που ουδέποτε έδωσαν αυτό που τους αναλογούσε φορολογικά στην πατρίδα, είτε δεν έχουν κάνει ποτέ τους φορολογική δήλωση, είτε περιφέρονται ως δήθεν «κοινωνιστές» και οργανώνουν μαϊμού «κοινωνικούς χώρους» όπου διδάσκουν παλαιολιθική συντηρητική προπαγάνδα ή παριστάνουν τους θεωρητικούς του χάους και τις αυθεντίες μιας κάστας που πάντα ήταν πολύ καλή στα λόγια, αλλά από «τηγανίτα» … τζίφος ! Τρομπάρουν μυαλά νέων ανθρώπων, τους πιπιλίζουν με θεωρίες μίσους, προβάλλοντας μια δήθεν ταξική διαπάλη που ουσιαστικά διαπερνά την ίδια την κοινωνία οριζόντια.

Στην Ελλάδα έχουν αναπτυχθεί πλέον ετερόκλητες και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους πολιτικές δυνάμεις που αυτή την πρακτική την έχουν καταστήσει πυρήνα της καθημερινής δράσης τους. Διδάσκουν μίσος, «μαγκιά» και μια πλασματική ανωτερότητα, στοιχεία που τις καθιστούν ελκυστικές στις μάζες, αλλά ταυτόχρονα και πολύ επικίνδυνες για την κοινωνική ισορροπία. Άλλοι παριστάνουν τους «αμόλυντους» και τους μαυροφορεμένους εκδικητές, άλλοι πλασάρουν μια καρικατούρα αριστερίστικων ιδεοληψιών που στον πυρήνα τους φέρουν καθαρά φασιστικές απόψεις και πρακτικές, όπως για παράδειγμα είναι το να θεωρείς όποιον δεν συμφωνεί μαζί σου, φασίστα ή ρατσιστή. Και με αυτόν τον τρόπο χύνεται συνεχώς δηλητήριο μέσα στα σωθικά της κοινωνίας μας, από τα χωριά, μέχρι τη μεγαλύτερη πόλη.

Τα πρώτα μέτρα που έχουν επισήμως «διαρρεύσει» είναι οπωσδήποτε αποθαρρυντικά και δείχνουν ότι για ακόμη μια φορά δεν έχει γίνει μελέτη επιπτώσεων. Εφαρμόζονται περικοπές άκριτες και οριζόντιες, χωρίς παράλληλα να επιδεικνύεται πρόνοια για το αν εκείνοι στους οποίους εφαρμόζονται οι περικοπές, μπορούν να ανταπεξέλθουν στους φόρους που επιβάλλονται. Η Κυβέρνηση δείχνει να βρίσκεται σε πανικό την ώρα που η Τρόικα αδυνατεί να κατανοήσει ότι ετούτη η χώρα έχει πρωτίστως δομικό πρόβλημα που δεν γίνεται να λυθεί σε έναν και δύο μήνες.

Το μεγάλο ζήτημα όμως δεν είναι η άγνοια της Τρόικας. Είναι το ότι αυτή η άγνοια γίνεται εύκολα εκμεταλλεύσιμη από εκείνους που έχουν θέσει ως στόχο τους την αποσταθεροποίηση της χώρας, την αποκόλληση της κοινωνίας από οποιονδήποτε δημοκρατικό θεσμό και εν πολλοίς την εξαθλίωση των κατοίκων της, με ενδεχόμενη επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα εσωτερικής καταναλώσεως. Ελπίζω να πρόκειται περί άγνοιας και όχι περί συνεργασίας, αν και πλέον οφείλουμε να είμαστε έως και καχύποπτοι.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται, θεωρώ, όλη αυτή η συνεχής καταιγίδα «σκανδάλων» που δηλητηριάζουν κάθε έκφανση δραστηριότητας μέσα στη χώρα. Την ώρα που έχουμε ανάγκη να συγκεντρωθούμε και να ενωθούμε σε ένα εθνικό πλαίσιο συμφωνίας για τη διάσωση της οικονομίας μας, μερικοί βρίσκουν την ευκαιρία να σπεκουλάρουν με τρόπο ο οποίος κανονικά θα έπρεπε να διώκεται ποινικά υπό την κατηγορία της επιχείρησης αποσταθεροποίησης του πολιτεύματος.

Δείτε για παράδειγμα τι συμβαίνει με τις περίφημες λίστες του ΣΔΟΕ. Μια διαρροή ξεκίνησε το χορό της ονοματολογίας και πλέον ο καθένας λέει ότι έχει μια άλλη λίστα που προσθέτει ή αφαιρεί ονόματα. Και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, δεν υπάρχει χρόνος για έρευνες. Οι πολίτες, ζαλισμένοι από τις υποχρεώσεις που τους έρχονται κάθε μέρα σε μπιλιέτα, δεν έχουν – και καλά κάνουν – καμία διάθεση να κάνουν υπομονή. Συνεπώς, στοχοποιούνται άνθρωποι και επιδιώκεται μια γενικευμένη κατάρρευση που σίγουρα δεν βολεύει τον λαό, βολεύει όμως όλους εκείνους που καραδοκούν να μπουν δυνατά στο παιχνίδι με φραγκοδίφραγκα.

Το ίδιο γίνεται και με την υπόθεση Μεϊμαράκη, εκεί που απ’ ότι φαίνεται η κόντρα δύο ανθρώπων κοντεύει να διαλύσει έναν ολόκληρο πολιτειακό θεσμό. Και είναι προφανές ότι αυτός είναι ο στόχος. Πως έχει ξεκινήσει όλο αυτό ; Κάποιες επιτολές και καταγγελίες τρίτων προσώπων που έχουν σε μεταξύ τους διαλόγους χρησιμοποιήσει υπονοούμενα για τις γνωριμίες τους, έχουν κατασταθεί πυρήνας μιας ολόκληρης υπόθεσης που έφτασε να παρουσιάζεται ως θέμα αξίας 10 δισ. στην αρχή, κάποιων εκατομμυρίων μετά, στο τέλος βλέπω να καταλήγει σε συζητήσεις περί «νόμιμου και ηθικού». Το έχουμε ξαναδεί το έργο.

Γιατί λοιπόν και με ποια λογική θα πρέπει να αποτελεί «αποκάλυψη» το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι ελέγχονται από το ΣΔΟΕ ; Πολύ καλά κάνουν και ελέγχονται. Να γίνουν όλοι οι έλεγχοι και μετά όποιον είναι, από όπου και αν προέρχεται, να τον διασύρουμε όλοι παρέα. Το λογικό είναι να ελέγχονται όλοι, ανά πάσα στιγμή και από κάθε αυτόματη ή μη διαδικασία. Τι νόημα έχει ο αχταρμάς με πρωτοσέλιδα του τύπου «μια χόρτα και δυο μακαρονάδες», αν πραγματικά δεν υφίσταται τελικώς υπόθεση ; Αυτό έχει τη σημασία του όμως στους περίεργους καιρούς που ζούμε.

Και δίνω ένα παράδειγμα. Γιατί δεν έγινε τέτοιος ντόρος πριν τελεσφορήσει η υπόθεση Τσοχατζόπουλου ; Ακριβώς γιατί φαινόταν ότι εκεί κάπου θα κατέληγε το πράγμα, όχι επειδή ο συγκεκριμένος ανήκει εκεί που ανήκει, αλλά γιατί από την πρώτη στιγμή είχε διαφανεί ότι τα στοιχεία ήταν αδιάσειστα και επισήμως διαχειριζόμενα.

Εδώ πλέον έχουμε να κάνουμε με μια επιδιωκόμενη ολική αποσταθεροποίηση σε μια περίοδο που μυρίζει μπαρούτι. Σε μια περίοδο που η χώρα είναι αδύναμη και στο εσωτερικό της. Δεν συζητώ για το εξωτερικό. Έχουμε τόσα προβλήματα στο εσωτερικό μας, που όλα αυτή την περίοδο είναι πάντα έτοιμα να εκραγούν. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι απελευθερώνοντας κάθε ένστικτο μέσα σε τούτη τη χώρα, είτε ντόπιο, είτε αλλοδαπό, θα γλιτώσουν οι ίδιοι, είναι πολύ γελασμένοι. Συνέβη και παλαιότερα στην Ελλάδα αυτό, δυστυχώς, και ακόμα ψάχνουμε να εξηγήσουμε τι συνέβη.










Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ. 










Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

24/9/12 - Καταργήστε το χρήμα !

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 22 Σεπτεμβρίου 2012, σελίδα 7 :

Καταργήστε το χρήμα !

Τα περίφημα μέτρα του νέου πακέτου προκειμένου να εξασφαλιστεί η μεγάλη δόση των 31,5 δισ. ευρώ, έτσι όπως πρόεβλεπε η συμφωνία που έγινε με την προηγούμενη κυβέρνηση της χώρας, βρίσκονται προ των πυλών. Όλο αυτό το διάστημα έχουμε βιώσει μια συνεχή καταιγίδα «αποκλειστικών» πληροφοριών περί των νέων μέτρων και με αγωνία πλέον όλοι αναμένουμε τις επίσημες ανακοινώσεις για να δούμε τελικά τι από όλα όσα ακούσαμε ήταν αλήθεια και τι όχι. Υπενθυμίζω ότι είχαν ακουστεί και γραφτεί μέχρι και «πληροφορίες» που ήθελαν να μπαίνει φόρος ακόμα και στα πτυχία.

Το έργο των διαρροών για μέτρα στην Ελλάδα είναι πια πολυπαιγμένο, βαρετό και ανιαρό. Εδώ και περίπου 3 χρόνια, κάθε φορά γίνεται η ίδια ιστορία και οι περισσότεροι πολίτες είναι υποψιασμένοι, συνεπώς περιμένουν τις επίσημες ανακοινώσεις. Πρόκειται για ένα έργο που σεναριογραφείται από όλες τις πλευρές. Είτε από εκείνους που πιστεύουν ότι θα τρομοκρατήσουν και θα τρελάνουν τον κόσμο, ελπίζοντας πως θα βγει στους δρόμους εκλιπαρώντας να χρεοκοπήσει η χώρα, αναζητώντας κάποιον «ηγέτη» που θα τον οδηγήσει στον ολικό όλεθρο και σε καταστάσεις Αργεντινής ή Βενεζουέλας, είτε από εκείνους που νομίζουν ότι αν ο κόσμος ακούσει απόκοσμα ενδεχόμενα και παράλογα μέτρα, θα αντιμετωπίσει πιο μαλακά και πιο στωικά μια νέα δραματική πτώση στο βιοτικό του επίπεδο.

Και οι δύο πλευρές κρύβουν πίσω τους ολόκληρες οικονομικές σχολές και θεωρίες, επαγγελματίες διαχειριστές κρίσεων, επικοινωνιακά επιτελεία, ακόμα και κάποιους «νομπελίστες» καθηγηταράδες που αδημονούν να διαπιστώσουν αν οι εκτιμήσεις και οι προβλέψεις τους είναι σωστές ή όχι. Και πίσω από όλα αυτά μαζί, καιροφυλακτεί συνεχώς μια τεράστια πράσινη τσόχα, ένας αδίστακτος κόσμος τζόγου που παίζει ασταμάτητα, εθισμένος, τα δικά του «μαύρα – κόκκινα» για να βλέπει τα νούμερα στον φωτεινό πίνακα να χοροπηδάνε πάνω κάτω και να ηδονίζεται.

Την όλη υπόθεση άλλωστε, τη χειρίζονται οι «καλύτεροι» από τότε που ξεκινήσαμε το εθνικό ταγκό μας με την τρόικα, οι «επικεφαλής» είναι παρόμοιοι, με το ίδιο μαρμάρινο χαμόγελο, με την ίδια ατσάλινη ψυχραιμία, μπορεί να ψωνίζουν και από τα ίδια μαγαζιά κοστούμια. Διαπιστώνουν πολλά, εντοπίζουν πολλά, ονειρεύονται διάφορα και στο τέλος η σούμα είναι παρόμοια και θυμίζει γκιλοτίνα. Μια γκιλοτίνα που χτυπά τους ίδιους και τους ίδιους, που αδυνατεί να συνεκτιμήσει τις προηγούμενες οικονομικές «κυρώσεις» που έχουν ήδη επιβληθεί, που δεν μπορεί να κρατήσει τελικά ούτε τα προσχήματα.

Έχω την αίσθηση ότι σε όλη αυτή την ιστορία λείπει η απλή παραγωγή αλγορίθμων. Λείπει ένα πρακτικό «προγραμματιστικό» μυαλό που θα λειτουργεί με τη λογική του «if–then–else». Παράδειγμα : Αν το καθαρό μέσο ετήσιο εισόδημα είναι μεγαλύτερο ή ίσο από 1000 ευρώ, τότε δεν πειράζω τίποτα, αλλιώς εφαρμόζω κλιμακωτές περικοπές ή και οριζόντιες ακόμα, από ένα ύψος και πάνω. Αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να ισχύσει τόσο απλά σε μισθωτούς και συνταξιούχους, ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, οι οποίοι εκ των πραγμάτων αποτελούν τα συνήθη υποζύγια και κατά κανόνα (όχι πάντα) δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκρύψουν κάτι, τουλάχιστον από τη μισθοδοσία τους. Υπήρχε παλαιότερα μια νοοτροπία που έλεγε ότι το κράτος δεν ξέρει τι ακριβώς πληρώνει σε μισθοδοσίες, όμως αλίμονο αν, μετά από 3 χρόνια «συνεργασίας» με την Τρόικα, δεν έχουμε καταφέρει να βρούμε σε εκείνο το φύλλο του Excel από το Γενικό Λογιστήριο, τι ακριβώς πάει σε μισθοδοσίες και πως κατανέμεται !

Ο αλγόριθμος όμως θα μπορούσε και θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί και αλλιώς. Δεν είναι δυνατόν ως πολιτεία να επιβάλεις συνεχώς φόρους και να αυξάνεις συντελεστές, να εφαρμόζεις περικοπές και να παριστάνεις ότι δεν μπορείς να ελέγξεις, τουλάχιστον για τους μισθωτούς, το τι τους μένει κάθε μήνα προς κατανάλωση, έστω και ονομαστικά. Είναι απαράδεκτο να έχουμε φτάσει σε σημείο, οικογένειες μισθωτών – που καταντήσαμε σήμερα να τις θεωρούμε «προνομιούχες» – να καλούνται σήμερα να βγάλουν το μήνα με 200 ή 300 ευρώ και με δεδομένες τις τιμές των αγαθών που δεν πέφτουν με τίποτα (άλλη μεγάλη ιστορία αυτή). Αυτό σε κάποιο αναθεματισμένο κομπιούτερ πρέπει να φαίνεται ! Αναφέρομαι επίτηδες στους μισθωτούς και συνταξιούχους γιατί όλα τους τα στοιχεία είναι ήδη ηλεκτρονικά ελέγξιμα, με κάθε τρόπο. Να λοιπόν ακόμα ένας αλγόριθμος που θα μπορούσε να συνδυαστεί με έλεγχο καταθέσεων ή ακίνητης περιουσίας.

Έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει καμία διαδικασία ελέγχου των επιπτώσεων επιβολής των όποιων μέτρων. Κάποια διαδικασία δηλαδή που θα υπολογίζει το υπόλοιπο μετά την αφαίρεση των επιβαρύνσεων. Υπάρχει μια κατάσταση πανικού που εκ των πραγμάτων οδηγεί σε απόγνωση ακόμα και εκείνους που έχουν αποφασίσει με πατριωτισμό να συμβάλουν στη σωτηρία της πατρίδας και πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους.

Για τη φοροδιαφυγή δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Το φαινόμενο δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα, αλλά εδώ έχει καταντήσει «ταξικό προνόμιο». Υπάρχουν εκείνοι που συστηματικά φοροδιαφεύγουν και εκείνοι που παραδοσιακά πληρώνουν τη νύφη. Αυτό είναι μια πραγματικότητα και χρειάζεται δραστική λύση. Όσες κυβερνήσεις προσπάθησαν να καταπολεμήσουν τη φοροδιαφυγή απέτυχαν παταγωδώς και στη συνέχεια κατέφευγαν σε «κεφαλικούς» φόρους, γενικευμένους, επί δικαίων και αδίκων. Είμαι πεπεισμένος ότι χρειάζεται επαναστατική κίνηση όπως για παράδειγμα θα ήταν η πλήρης και καθολική κατάργηση του χρήματος. Να μη γίνεται καμία συναλλαγή με μετρητά, ακόμα και στο περίπτερο. Να υπάρχει κάποιο είδος «κάρτας», χρεωστικού τύπου, που να περιέχει χρήμα και να μπορεί να «φορτίζεται» είτε μέσω μισθοδοσίας, είτε μέσω άλλων εισοδημάτων. Θα χρειαστεί μια εποπτεύουσα αρχή, διασυνδεδεμένη με κάθε πηγή παραγωγής εισοδήματος στη χώρα, που θα ελέγχει τράπεζες, ιδιώτες, νομικά πρόσωπα ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να εκτελέσει συναλλαγή.

Η πατρίδα χρειάζεται να αποκαταστήσει κλίμα δικαίου στους πολίτες προκειμένου και εκείνοι να μην έχουν την εντύπωση ότι αποτελούν το εύκολο θύμα κάθε απόφασης. Με κάτι τέτοιο θα μπορούσαν να ελέγχονται τα πάντα. Τιμές, προμήθειες, αποθήκες. Και με αυτόν τον τρόπο έχω την αίσθηση ότι θα έπεφταν και οι τιμές των αγαθών.

Βρισκόμαστε σε σημείο που χρειάζονται γενναίες, ριζοσπαστικές, τολμηρές αποφάσεις και δράσεις. Βιώνουμε περίοδο που ακούμε απίστευτα πράγματα, μέχρι ιθύνοντες που αναφέρονται σε αξιοποιήσεις και επενδύσεις με τη φράση «έρχεται το κακό», όπως για παράδειγμα γίνεται με το λιμάνι της Κορίνθου. Δεν περιμένουμε να δούμε τίποτα και καταδικάζουμε εκ των προτέρων, φτιάχνουμε φαντάσματα και τέρατα, λες και αν γίνει επιτέλους μια επένδυση θα εμφανιστεί η «Νέσι» στον Κορινθιακό ή ο «Γκοντζίλα» και θα μας φάνε. Όποιοι καταφεύγουν σε τέτοιες πρακτικές προτού καν ακούσουν μια πρόταση, ουσιαστικά καταδικάζουν όσους σήμερα παραμένουν συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους προς την πολιτεία. Ας συγκρατηθούν για λίγο. Χρόνος για μικροπολιτικό παιχνίδι θα υπάρξει άφθονος. 











Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ. 









Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

17/9/12 - Η ελεύθερη πτώση έχει αρχίσει

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 15 Σεπτεμβρίου 2012, σελίδα 7 :

Η ελεύθερη πτώση έχει αρχίσει

Είχα γράψει πριν καιρό ότι ο Σεπτέμβριος θα ήταν ένας πολύ δύσκολος μήνας. Όχι γιατί θα αποτελούσε κάτι το ιδιαίτερο σε σχέση με τους υπόλοιπους, αλλά γιατί από την αρχή είχε τεθεί ως ο μήνας – ορόσημο από τις ίδιες τις εξελίξεις. Ήταν ο μήνας της έκθεσης της τρόικας, ο μήνας που θα αποφασίζονταν τα νέα μέτρα, ο μήνας των λογαριασμών, καθώς παραδοσιακά στην Ελλάδα από τα μέσα Ιουλίου και μέχρι τα τέλη του Αυγούστου, τα βλέπουμε όλα λίγο πιο αισιόδοξα.

Ο Σεπτέμβριος είθισται να συμβολίζει ενάρξεις, να λειτουργεί τροχιοδεικτικά στο πολιτικό σκηνικό, να είναι ο μήνας που τα νοικοκυριά, αλλά και ο καθένας μας χωριστά, θέτουν τους στόχους της νέας σεζόν. Μοιάζει με την ώρα που οι αθλητές βάζουν τα πόδια τους στο βατήρα και περιμένουν την πιστολιά της εκκίνησης. Είναι ο μήνας που αρχίζουν τα σχολεία, που βγαίνουν μπροστά οι «ξεχασμένοι» λογαριασμοί του καλοκαιριού.

Στην Ελλάδα αυτός ο Σεπτέμβριος έχει ακόμα περισσότερες ιδιαιτερότητες. Είναι ο μήνας που τα νοικοκυριά πρέπει να πληρώσουν τη δεύτερη δόση της εφορίας και που ήρθαν οι πρώτοι λογαριασμοί της ΔΕΗ με τον εκ νέου έκτακτο (;) φόρο στα ακίνητα για το 2012. Αν αυτά τα αθροίσουμε με τις δόσεις των δανείων, τα έξοδα για παιδικούς σταθμούς, σχολικά είδη, τα έξοδα της καθημερινότητας, αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται περί καταιγίδας.

Δεν πρόκειται για έναν Σεπτέμβριο σαν όλους τους άλλους. Είναι ένας Σεπτέμβριος που έρχεται μετά από τις εθνικές εκλογές του Ιουνίου και βρίσκει την κοινωνία σε οριακή κατάσταση. Μια κοινωνία που αναλόγως το θέμα με το οποίο θα προσπαθούσε κάποιος να την ομαδοποιήσει, είναι πολλαπλώς διασπασμένη. Οι διάφοροι κοινωνικοί αυτοματισμοί που χρησιμοποιήθηκαν σαν πολιτικό τέχνασμα τη διετία 2010 – 2011, σήμερα πλέον παίρνουν την εκδίκησή τους οργισμένοι, σαν τη φύση που όταν αγριεύει δρα ανεξέλεγκτα.

Πρόκειται για έναν Σεπτέμβριο τραγικής ειρωνείας επίσης. Στην Ελλάδα συντελούνται πράγματα που τα ζητούσαν οι πολίτες εδώ και δεκαετίες.

Έχουν κορυφωθεί οι φορολογικοί έλεγχοι, έχουν εντοπιστεί χιλιάδες περιπτώσεις «μαϊμού» συντάξεων και επιδομάτων, χιλιάδες περιπτώσεις φοροδιαφυγής που βρίσκονται πια σε στάδιο τελικής απόδοσης δικαιοσύνης, το τεράστιο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δείχνει για πρώτη φορά να αντιμετωπίζεται με αποφασιστικότητα, άσχετα με τις όποιες αστοχίες όπως είναι η περίπτωση του Κέντρου Υποδοχής στην καρδιά του αστικού ιστού της πόλης της Κορίνθου.

Στα σχολεία τα βιβλία ήταν στη θέση τους στην ώρα τους, προχωράνε επιτέλους οι ιδιωτικοποιήσεις, ανοίγουν διάφορα «κλειστά» συντεχνιακά επαγγέλματα, οι διαδικασίες για το άνοιγμα επιχείρησης σε μια ημέρα και για κατάθεση επενδυτικών προτάσεων γίνονται διαδικτυακές και εξαφανίζεται η ενδιάμεση γραφειοκρατία, η Κομισιόν έχει αρχίσει να λέει τις πρώτες καλές κουβέντες για την Ελλάδα και μετά τις ανακοινώσεις Ντράγκι, οι αγορές δείχνουν διατεθειμένες να προσφέρουν μια περίοδο ανακωχής.

Υπάρχει και κάτι άλλο που θα ήθελα να ξεχωρίσω. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετά τη Μεταπολίτευση, η αστυνομία επενέβη και παραδόθηκε και πάλι στην πολιτεία και στη διάθεση των φοιτητών, ακαδημαϊκός χώρος που τελούσε υπό κατάληψη. Πρόκειται για την πρώην φοιτητική εστία Δ' του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης, η οποία παρέμενε κατειλημμένη, από το 2007, από ομάδα «αντιεξουσιαστών». Εδώ χρειάζεται να υπενθυμιστεί ότι υπάρχουν και άλλοι τέτοιοι ακαδημαϊκοί – και όχι μόνο – χώροι που τελούν υπό καθεστώς κατάληψης, μερικοί εδώ και 40 σχεδόν χρόνια. Αξίζει να αναφερθεί ότι η εν λόγω κατάληψη, διατηρούσε και ιστοσελίδα στο διαδίκτυο αναφέροντας το κτίριο του Τεχνολογικού Ιδρύματος ως «Στεγαστική Κολεκτίβα» ! Η ζημιά στους χώρους της εστίας υπολογίζεται σε περίπου 3,5 εκατομμύρια ευρώ.

Θα μπορούσα να αναφέρω και πολλά άλλα θέματα που προχωρούν θετικά και με ταχύ βήμα στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Κι όμως, την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, αιτήματα δεκαετιών, η ελληνική κοινωνία βράζει. Και όχι άδικα.

Δείτε για παράδειγμα κάποια στατιστικά για το 2011. Από τους 779.319 ελεύθερους επαγγελματίες στη Ελλάδα, οι 457.386 δήλωσαν εισόδημα μικρότερο των 12.000 ευρώ. 12.514 συνεργεία οχημάτων δήλωσαν μέσο ατομικό εισόδημα 6.818 ευρώ, 4.756 καλλιτέχνες δήλωσαν μ.α.ε. 14.989 ευρώ, 13.848 εργολάβοι οικοδομών δήλωσαν μ.α.ε. 11.527 ευρώ, 17.889 κάτοχοι μικρών τουριστικών καταλυμάτων δήλωσαν μ.α.ε. 12.172 ευρώ. 33.631 ιδιοκτήτες εστιατορίων και καντινών δήλωσαν κατά μέσο όρο, ετήσιο ατομικό εισόδημα 6.105 ευρώ. Δηλώνουν όλοι αυτοί ψευδή στοιχεία ; Είναι όλοι αυτοί φοροδιαφεύγοντες ; Ένα μεγάλο μέρος μάλλον είναι και ένα επίσης μεγάλο μέρος δεν είναι, καθότι όλες σχεδόν οι επαγγελματικές δραστηριότητες εμφάνισαν δραματική κάμψη το 2011.

Αν συνδυάσουμε αυτά τα στοιχεία με τις χιλιάδες περιπτώσεις ανθρώπων που παρουσιάζουν τεράστια ποσά φοροδιαφυγής ή άλλων που έχουν «φυγαδεύσει» χρήμα στο εξωτερικό, είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι για άλλη μια φορά τη νύφη την πληρώνουν οι συνήθεις ύποπτοι στους οποίους επιβάλλονται και συνεχώς περικοπές. Και σαν να μη φτάνει αυτό, έρχονται και τα προβλήματα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη να προσθέσουν ουσιαστικά και άλλη πυρίτιδα στη βραδυφλεγή κοινωνική βόμβα.

Μέσα σε όλα αυτά, πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα έχουν αποφασίσει να τραβήξουν το σχοινί μέχρι να σπάσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίδεται σε μια άνευ προηγουμένου λαϊκίστικη ρητορική και η Χρυσή Αυγή έχει αποφασίσει να επιβάλει το νόμο με δικά της μέσα και μάλιστα με τον τρόπο που η ίδια τον ερμηνεύει ! Στην αγωνία τους να αποτελέσουν το επόμενο εκλογικό δίπολο, δεν υπολογίζουν τίποτα και χρησιμοποιούν ό,τι μπορούν ως «σχολείο» εκπαίδευσης οργανωμένων ομάδων. Τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, τις εθνικές επετείους, αυτοδιοικητικές δομές, το ίδιο το θυμικό των πολιτών.

Στον υπόλοιπο κόσμο γύρω μας συμβαίνουν πολύ ανησυχητικά γεγονότα. Πίδακες ακραίων εντάσεων ξεπετάγονται συνεχώς, ιδιαίτερα στον λεγόμενο «αραβικό κόσμο». Έναν κόσμο από τον οποίο προέρχεται και ένα τεράστιο μέρος λαθρομεταναστών ή μεταναστών που βρίσκεται μέσα στην Ελλάδα. Αν τα βλέπουμε όλα αυτά και επιμένουμε στο να απομονωθούμε με διάφορους τρόπους, τότε βρισκόμαστε στα πρώτα μέτρα της ελεύθερης πτώσης. Δυστυχώς δείχνουν να μην τα βλέπουν και οι εταίροι μας, οι οποίοι επιμένουν σε μεθόδους συντριβής της κοινωνικής συνοχής. Ξεχνούν φαίνεται, ότι η Ελλάδα είναι πάρα πολύ περισσότερα από μια χώρα του νότου που έχει οικονομικά προβλήματα. Ξεχνούν ότι όταν αρχίζουν οι λογικές των όχλων, τα τεφτέρια με τα νούμερα γίνονται κομφετί …  










Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ. 










Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

10/9/12 - Η πικρή ιστορία των υποδομών στην Κόρινθο – Β’ Μέρος

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 8 Σεπτεμβρίου 2012, σελίδα 7 :

Η πικρή ιστορία των υποδομών στην Κόρινθο – Β’ Μέρος

Το περασμένο Σάββατο αναφέρθηκα σε ένα σύντομο ιστορικό σχετικά με την «τρελή πορεία» που ακολούθησε το  6ο Σ.Π. της Κορίνθου από τη στιγμή που τέθηκε υπό αίρεση, το 2010, από την τότε πολιτική ηγεσία, μέχρι τη σημερινή κατάσταση που το βρίσκει να καθίσταται Κέντρο Υποδοχής Λαθρομεταναστών και μάλιστα όλα δείχνουν ότι εξοπλίζεται κιόλας, αποκτώντας μη προσωρινή (;) υπόσταση.

Ωστόσο, τόσες ημέρες μετά, από εκείνα τα χαράματα που έγινε η πρώτη «επιχείρηση εναπόθεσης» λαθρομεταναστών, τα κρίσιμα ερωτήματα που έθεσα στο προηγούμενο άρθρο παραμένουν. Τα θυμίζω, μήπως και μπορέσουμε να πάρουμε απαντήσεις αυτή την εβδομάδα.

Το στρατόπεδο επισήμως έκλεισε, επισήμως ξανάνοιξε ; Υπάρχουν έγγραφα γι’ αυτές τις δύο καταστάσεις, κλεισίματος και ανοίγματος ; Υπόκειται στους νόμους 3907 και 4033 του 2011 ; Για ποιο λόγο οι βουλευτές και ο Υπουργός του ΠΑΣΟΚ από την Κορινθία τορπίλισαν το δημοπρατημένο έργο του Διοικητηρίου στην Ποσειδωνία και το ακύρωσαν ; Τι πόροι είχαν εξασφαλιστεί από τους ίδιους ή την τοπική αυτοδιοίκηση για την κατασκευή υποδομών στην περίπτωση που γινόταν η παραχώρηση του 6ου Σ.Π. ; Για ποιο λόγο καθυστέρησε τόσο πολύ η παραχώρηση αφού ήταν θέμα μιας μόνο υπογραφής ; Για ποιο λόγο, καθαρά σε επίπεδο πολιτικής στρατηγικής, ο τότε υπ. Άμυνας κ. Μπεγλίτης, δεν περίμενε να ολοκληρωθεί η παραχώρηση, προτού προβεί σε πανηγυρικές ανακοινώσεις περί διάθεσης του 6ου Σ.Π. στον Δήμο ; Γιατί από όλους τους ιθύνοντες που εμπλέκονται σήμερα στην υπόθεση, με κάθε τρόπο, κανείς δεν τόλμησε να προτείνει εναλλακτική τοποθεσία όταν η Κόρινθος έχει στη διάθεσή της δύο άλλα στρατόπεδα, τελείως αναξιοποίητα, τα οποία της έχουν παραχωρηθεί ;

Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ ακόμα μια σημαντική διάσταση του ζητήματος. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες μου, είκοσι ολόκληρες ημέρες πριν την πρώτη ημέρα εγκατάστασης λαθρομεταναστών στο 6ο Σ.Π. Κορίνθου, υπήρξε σχετική συνεδρίαση στην Αθήνα για το συγκεκριμένο θέμα. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιοι συμμετείχαν σε αυτή, όμως, θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πρώτον, ποια ήταν ολόκληρη η σύνθεση της συνεδρίασης και δεύτερον, γιατί δεν παραβρίσκονταν όσοι θα έπρεπε με βάση τις θεσμικές ιδιότητές τους.

Η ουσία είναι ότι πέρα από τη δυστυχή κατάληξη που φαίνεται να έχει το 6ο Σ.Π., η Κόρινθος έχασε και μια δημοπρατημένη υποδομή που θα μπορούσε ήδη να χρησιμοποιεί σήμερα. Και εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο σημαντικό θέμα υποδομής που βασανίζει εδώ και πολλά χρόνια την πόλη της Κορίνθου και δεν είναι άλλο από το λιμάνι της.

Για το λιμάνι της Κορίνθου έχει χυθεί άφθονο μελάνι, έχουν γραφτεί πλείστα όσα σενάρια, έχουν καταστραφεί καριέρες και έχουν λοιδορηθεί άνθρωποι. Ταυτοχρόνως, διάφοροι άλλοι διεκδίκησαν να γίνουν, και για λίγο καιρό τα κατάφεραν, τιμητές των πάντων, γνώστες όλων των εξειδικευμένων ιδιαιτεροτήτων ενός λιμανιού, ορισμένοι βρήκαν ευκαιρία να ξανανιώσουν φουστανελάδες και να ορκιστούν επανάσταση, ενώ άλλοι οργάνωναν διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων, λειτουργώντας καθαρά προεκλογικά (εκλογές 2009) και κομματικά. Μετά τις εθνικές εκλογές του 2009, το όλο θέμα περιορίστηκε σε ένα ψευδεπίγραφο, κατά τη γνώμη μου, δίλημμα, περί επιλογής για το αν θα είναι το λιμάνι τουριστικό ή εμπορικό, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι καμία από τις δύο ιδιότητες, με κανέναν νόμο, δεν εμποδίζει την άλλη. Και οι διαβουλεύσεις συνεχίζονταν, ενώ υπήρχαν και περιπτώσεις που επιχειρείτο η έκδοση ψηφισμάτων για το λιμάνι, ψηφισμάτων που φιλοδοξούσαν να εκφράσουν όλους τους φορείς και τους πολίτες της Κορίνθου και που θα ψηφίζονταν από καμιά πενηνταριά άτομα.

Για το θέμα της διαχείρισης του λιμανιού της Κορίνθου, το ζήτημα που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια μεταξύ Λιμενικού Ταμείου και Δήμου, θα μπορούσε κανείς να συγγράψει διδακτορική διατριβή. Χαμένο μέσα στους νόμους, τα προεδρικά διατάγματα, τις διάφορες αποφάσεις και αντεγκλήσεις, το μπαλάκι αυτό πηγαινοέρχεται μέσα σε ένα νέφος αβεβαιοτήτων και αντιφάσεων.

Ύστερα από τόσο καιρό, βλέποντας ψύχραιμα τα πράγματα, εκείνο που ξέρουμε είναι ότι με το χωροταξικό του 2008, το λιμάνι της Κορίνθου είναι ενταγμένο στα λιμάνια εθνικής στρατηγικής σημασίας. Επίσης ξέρουμε ότι το 2008, η Κόρινθος βρέθηκε πολύ κοντά σε μια εξασφαλισμένη επένδυση δισεκατομμυρίων με έργα που θα μετέτρεπαν το λιμάνι της Κορίνθου από αμιγώς εμπορικό που είναι ακόμα και σήμερα, σε τουριστικό – εμπορικό ήπιας χρήσης ενώ προβλεπόταν και χρηματοδότηση για κατασκευή μαρίνας. Η Κόρινθος τότε ξεσηκώθηκε, σχεδόν καθολικά αντιτάχθηκε σε άλλη μια επένδυση, κυρίως παρασυρμένη από μικροκομματικά παιχνίδια και μικρότητες των παραγόντων της και εν τέλει έχασε και αυτή την υποδομή που ήταν έτοιμη να ξεκινήσει.

Σε αυτό το κλίμα, άκρως ατυχείς ήταν και οι χειρισμοί του Υπουργείου Ναυτιλίας, κυρίως σε επικοινωνιακό επίπεδο, αφού επέτρεψε και εν πολλοίς ενίσχυσε τη δημιουργία ενός «αστικού μύθου» γύρω από το έργο, με συναντήσεις πίσω από κλειστές πόρτες, μυστικές ενημερώσεις και συνεδριάσεις, διαρροές και τα γνωστά «κατόπιν ενεργειών μου» που μας βασανίζουν εδώ και πολλά χρόνια. Απέτυχε να διαχειριστεί το μεγαλύτερο ίσως έργο όλων των εποχών που θα γίνονταν ποτέ στην πόλη, μη διευκρινίζοντας στους πολίτες τι ακριβώς θα περιελάμβανε το master plan που θα υλοποιούσε τις νόρμες ασφαλείας του ISPS κώδικα που εφαρμόζεται παγκοσμίως στα λιμάνια. 

Άσχετα όμως με την επικοινωνιακή διαχείριση και την καθολική αντίθεση της τότε αντιπολίτευσης, η Κόρινθος έχασε ακόμα ένα τεράστιο έργο υποδομής που θα προσέφερε εκατοντάδες ή ακόμα και χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Ακόμα και αν δεχτώ ότι όλα αυτά καλώς έγιναν, από τότε, από το 2008, τέσσερα χρόνια μετά, τίποτα απολύτως δεν έχει αλλάξει σε ό,τι αφορά στην αξιοποίηση του λιμανιού και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Τίποτα δεν πήγε ένα βήμα μπροστά, τίποτα δεν ήρθε ως χειροπιαστό όραμα, και δεν αναφέρομαι σε μη χρηματοδοτημένες μακέτες και φωτογραφίες, να αντικαταστήσει όλα εκείνα τα «καταστροφικά» του 2008.

Όλα δείχνουν ότι το λιμάνι της Κορίνθου θα ενταχθεί το επόμενο χρονικό διάστημα σε μια ευρύτερη εθνική στρατηγική αξιοποίησης. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα βρεθούμε ξανά μπροστά σε μια χαμένη ευκαιρία.









Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.












Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

3/9/12 - Η πικρή ιστορία των υποδομών στην Κόρινθο – Α’ Μέρος

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 1 Σεπτεμβρίου 2012, σελίδα 7 :

Η πικρή ιστορία των υποδομών στην Κόρινθο – Α’ Μέρος

Ήθελα σήμερα να θυμίσω μερικές δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, κατά το 2008, σχετικά με τα περίφημα ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου & Ιδιωτικού Τομέα) που είχαν προκηρυχθεί και σχεδιάζονταν από την τότε κυβέρνηση, δυστυχώς όμως, δεν θα είναι εύκολο να τις αναζητήσετε εσείς στο διαδίκτυο διότι η επίσημη ιστοσελίδα του κόμματος βρίσκεται σε επανασχεδιασμό και το αρχείο δεν είναι διαθέσιμο, ελπίζω να μπορέσουμε να έχουμε και πάλι πρόσβαση στο άμεσο μέλλον. Μπορείτε όμως να βρείτε αρκετές δηλώσεις από τα διάφορα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

Περιορίζομαι λοιπόν να αναφέρω, και μπορείτε να το ελέγξετε, ότι το ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο, αντιτάχθηκε με όλες του δυνάμεις, σχεδόν σε όλα τα έργα που σχεδιάζονταν, προκηρύχτηκαν ή ακόμα και δημοπρατήθηκαν (!) να γίνουν μέσω ΣΔΙΤ. Υπήρχε μια γενική θέση που αποδεχόταν τη μέθοδο των ΣΔΙΤ, όμως επί του πρακτέου, σε οποιοδήποτε έργο προχώρησε με αυτόν τον τρόπο, η αντίδραση ήταν έντονη και καθολική.

Αυτό διαφαίνεται και από τη σχετική παράγραφο στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, τον Οκτώβριο του 2009, όπου στη σελίδα 15 αναφέρεται : «Για να εξασφαλιστεί το κοινωνικό όφελος και το χαμηλότερο κόστος, ο προσανατολισμός των ΣΔΙΤ θα αλλάξει, για να μην λειτουργούν ως άλλοθι της μείωσης των Δημοσίων Επενδύσεων και ως μηχανισμός παραγωγής αφανούς δανεισμού. Αυτό σημαίνει ουσιαστικό επιμερισμό του ρίσκου με τον ιδιωτικό τομέα και περιορισμένη επιλογή έργων, με τεκμηρίωση της ωφέλειας για το κοινωνικό σύνολο σε σχέση με τον συμβατικό τρόπο υλοποίησης των έργων.». Όπως βλέπετε, η παράγραφος παραπέμπει περισσότερο σε καταγγελία, παρά σε προγραμματικό σχεδιασμό.

Στην Κόρινθο βιώσαμε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο μια τέτοια περίπτωση. Πρόκειται για την περίπτωση ανέγερσης Διοικητηρίου στο παλαιό στρατόπεδο «Τζαναβάρα» στην Ποσειδωνία, που είναι το ένα εκ των δύο στρατοπέδων που είχαν παραχωρηθεί από το Υπουργείο Άμυνας. Το άλλο είναι το στρατόπεδο «Ανδριανόπουλου», γνωστό ως ΚΕΥΑ.

Εν τάχει το ιστορικό σχετικά με το Διοικητήριο. Το Νοέμβριο του 2009 εγκρίθηκε η σύμβαση κατασκευής του Διοικητηρίου από το Ελεγκτικό Συνέδριο, στην Ποσειδωνία, αποτέλεσμα μελετών και διαδικασιών που διήρκησαν περίπου 4 χρόνια. Τον Ιούλιο του 2010, μετά από πλήθος σχετικών ανακοινώσεων από πλευράς κυβέρνησης, των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στο νομό Κορινθίας και του τότε Κορίνθιου Υπουργού, που ήταν στην κυβέρνηση, έγινε συνέντευξη τύπου από τον ίδιο για να ανακοινωθεί – εν μέσω πανηγυρισμών – η μη υπογραφή της σύμβασης και η ακύρωση του έργου. Προσπάθησα να βρω άλλο τέτοιο περιστατικό σε Δήμο της Ελλάδας, να ανακοινώνεται δηλαδή με πανηγυρισμούς η ακύρωση ενός δημοπρατημένου έργου υποδομής, δεν τα κατάφερα.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να εξετάσω αν η Ποσειδωνία ήταν κατάλληλο σημείο ή όχι, υπήρξαν άλλωστε και τότε φορείς που διατύπωσαν ενστάσεις, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι είχαμε να κάνουμε με μια δημοπρατημένη υποδομή που την ακυρώσαμε αλαλάζοντας. Θα μπορούσαμε να τη φτιάξουμε και αν μετά θέλαμε να πάμε το Διοικητήριο κάπου αλλού, να παραχωρούσαμε σε άλλο φορέα μια έτοιμη υποδομή. Δεν θέλαμε. Πρέπει να είμαστε μοναδικός νομός στην Ελλάδα που υπουργός δεν θέλησε να γευτεί τη χαρά των εγκαινίων ενός τέτοιου έργου.

Η συζήτηση για το 6ο Σ.Π., στο κέντρο της Κορίνθου, είχε ξεκινήσει από πιο νωρίς και υπήρχαν 2 κυρίαρχες απόψεις. Η πρώτη ήθελε να παραμείνει το στρατόπεδο και μέρος του να παραχωρηθεί σε υπηρεσίες που μπορούσαν να εγκατασταθούν άμεσα, χωρίς πολλά έργα, όπως είναι η Αστυνομία και η Πυροσβεστική, καθώς και ένα κομμάτι να αποδοθεί στο Δήμο. Η άλλη κυρίαρχη άποψη, ήθελε το 6ο Σ.Π. να παραχωρείται εξ ολοκλήρου στο Δήμο για κατασκευή και ανέγερση υποδομών, ένα μεγάλο μέρος να αποδιδόταν σε δόμηση εντός σχεδίου πόλης και να γινόταν και το campus του Πανεπιστημίου. Φιλόδοξη η δεύτερη άποψη, με κόστος δισεκατομμυρίων ευρώ σε περίοδο κρίσης. Προφανώς και οι δύο προτάσεις ήταν επικερδείς για την πόλη με υπό αμφισβήτηση το θέμα της εύρεσης χρηματοδότησης. Με την κρίση να είναι πλέον σε πλήρη έξαρση, διατυπώθηκε το αίτημα να παραμείνει το στρατόπεδο ως έχει, τουλάχιστον μέχρι να βρεθούν οι απαραίτητοι πόροι.

Μέσα σε όλα αυτά, η ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας, είχε αποφασίσει το κλείσιμο στρατοπέδων για λόγους οικονομίας, ενώ ήδη είχαν ψηφιστεί και οι βασικοί νόμοι για το τεράστιο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, οι νόμοι 3907 και 4033 του 2011, που προέβλεπαν τη δημιουργία κέντρων υποδοχής και σε ανενεργά στρατόπεδα μεταξύ άλλων. Οι νόμοι αυτοί, από μόνοι τους, σηματοδοτούσαν ότι η Πολιτεία σύντομα θα έψαχνε για διαθέσιμους χώρους όπου θα μπορούσαν να δημιουργηθούν αυτά τα κέντρα.

Με γνωστούς τους νόμους αυτούς, ο τότε υπουργός Άμυνας κ. Μπεγλίτης, σε μια προσπάθεια να δείξει πανελλαδικά ότι δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος, κλείνοντας ένα στρατόπεδο του δικού του νομού, προχώρησε στην εξαγγελία απενεργοποίησης του 6ου Σ.Π., ανακοινώνοντάς το μάλιστα επισήμως μέσα από το χώρο του στρατοπέδου, παρουσία των αξιωματικών. Από εκείνη τη στιγμή, το 6ο Σ.Π. τέθηκε αυτομάτως υπό αίρεση. Υπενθυμίζω ότι οι προαναφερθέντες νόμοι ήταν σε ισχύ. Άρα, χωρίς άμεσες ενέργειες παραχώρησης, χωρίς εξασφαλισμένο πλάνο, μελέτες και χρηματοδότηση, το 6ο Σ.Π. εκ του νόμου, από τη στιγμή της απενεργοποίησής του, γινόταν υποψήφιο Κέντρο Υποδοχής Λαθρομεταναστών ! Αυτή είναι η αλήθεια των ψηφισμένων από το 2011 νόμων του ελληνικού κράτους.  

Άσχετα με τους λόγους για τους οποίους το έκανε η κάθε πλευρά, ζητήθηκε τότε η εκ νέου ενεργοποίηση του 6ου Σ.Π.. Άλλοι την ήθελαν για λόγους ιστορικότητας, άλλοι για λόγους ροής εισοδημάτων προς την πόλη, υπήρχαν όμως και αρκετοί που από τότε είχαν προειδοποιήσει ότι ένα κλειστό 6ο Σ.Π., μοιραία θα ετίθετο υποψήφιο προς εφαρμογή των νόμων.

Στη συνέχεια, υπήρξε η παρουσία Αβραμόπουλου στο Υπουργείο Άμυνας, στη θέση του Υπουργού και στο 6ο Σ.Π. εισήχθησαν νέες σειρές νεοσυλλέκτων. Δεν έχω τη δυνατότητα να γνωρίζω αν αυτό αυτεπάγγελτα συνιστά επίσημη, ρητή, επανενεργοποίηση του στρατοπέδου, όπως και να έχει, λειτούργησε και πάλι ως τέτοιο. Το γράφω αυτό, γιατί ο νόμος ορίζει ότι Κέντρα Υποδοχής μπορούν να γίνουν σε ανενεργά στρατόπεδα και ο επίσημος χαρακτηρισμός έχει τη σημασία του. Ξέρω ότι το στρατόπεδο επισήμως έκλεισε, δεν γνωρίζω αν και επισήμως ξανάνοιξε. Η συνέχεια το ερχόμενο Σάββατο.










Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.












Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

30/8/12 - Νέος Γραμματέας της Π.Ε. ο Μ.Κεφαλογιάννης

Ο Μανώλης Κεφαλογιάννης εξελέγη σήμερα, 30/8, νέος γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, συγκεντρώνοντας 301 ψήφους.


Ο νέος Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, αμέσως μετά την εκλογή του, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

 «Το μήνυμα της σημερινής εκλογικής διαδικασίας είναι μήνυμα ενότητας της Παράταξης. Η εντολή είναι να τα αλλάξουμε όλα.

Να τα αλλάξουμε όλα και να βοηθήσουμε την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά να αλλάξει την Ελλάδα.

Η Νέα Δημοκρατία είναι μία ιστορική Παράταξη. Έρχεται από πολύ μακριά και φιλοδοξεί να πάει πολύ μακριά. Γι’ αυτό, η εντολή που πήραμε θα τηρηθεί στο ακέραιο. Πολύ σύντομα θα είμαστε σε θέση να ανακοινώσουμε και συγκεκριμένα θέματα πολιτικής για τη Νέα Δημοκρατία.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους εκλέκτορες για την τιμή που μου έκαναν. Να συγχαρώ τους ανθυποψηφίους μου, γιατί κάναμε έναν καλό αγώνα, που δείχνει τη σοβαρότητα και της εκλογικής διαδικασίας και της Παράταξης, την οποία υπηρετούμε.

Θα έχουμε άμεση συνεργασία, στο μέλλον, για το καλό της Παράταξης και της Ελλάδος».



Η φωτογραφία είναι λίγο μετά την εκλογή του νέου Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.


Βασίλης Μπαλάφας
Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

27/8/12 - Αλλάζεις λάστιχο με 160 ;

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 25 Αυγούστου 2012, σελίδα 7 :

Αλλάζεις λάστιχο με 160 ;

Οδεύουμε ολοταχώς προς τον δυσκολότερο ίσως Σεπτέμβριο των τελευταίων σαράντα, τουλάχιστον, ετών για την πατρίδα μας. Δυσκολότερο σε κάθε επίπεδο. Οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, εθνικό. Η κρίση πλέον έχει ποτίσει κάθε ρανίδα αυτού του τόπου με διάφορες εκφάνσεις που όλες έχουν ως συνισταμένη τη διαρκώς διογκούμενη ανησυχία της κοινωνίας για όσα διαμορφώνονται. Οι κοινωνικοί αυτοματισμοί που καλλιεργήθηκαν ως πολιτικό τερτίπι τη διετία 2010 – 2011, σήμερα εκδικούνται, καθώς πλέον είναι ανεξέλεγκτοι και ενεργοποιούνται ακόμη και στα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας.

Η Ελλάδα κάνει μια τελευταία, ύστατη προσπάθεια να κρατηθεί σε τροχιά οριακής, συχνά ανυπόφορης, ελάχιστης ομαλότητας και σταθερότητας, όμως φαίνεται ότι το γενικό ζητούμενο που διαμορφώνεται, μοιάζει με το να προσπαθεί κάποιος να αλλάξει το λάστιχο σε ένα αυτοκίνητο που βρίσκεται εν κινήσει, με 160 χλμ/ώρα.

Το απόσπασμα από τη συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά στη «Bild», στις αρχές της εβδομάδας, αποτυπώνει τη στυγνή πραγματικότητα : «Το μόνο που ζητάμε είναι λίγο χώρο να αναπνεύσουμε, να πάρει η οικονομία μπροστά και να αυξηθούν τα έσοδα. Περισσότερος χρόνος δεν σημαίνει και περισσότερα χρήματα». Η πατρίδα και οι πολίτες της χρειάζονται ανάσα και όχι περαιτέρω μείωση της διατομής του σωλήνα οξυγόνου.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια αξιωματική αντιπολίτευση που, χωρισμένη σε φέουδα, υποομάδες, σχολές σκέψεων και προσωπικές στρατηγικές, ανάμεσα στις πολυήμερες διακοπές του αρχηγού της, διατυπώνει ό,τι πιο ακραίο μπορεί να φανταστεί προκειμένου να δυναμιτίσει την κατάσταση και να δημιουργήσει κάτι που και η ίδια αναγνωρίζει ότι δεν θα μπορεί να διαχειριστεί.

Ο τόπος βρίσκεται σε αναταραχή και μέσα σε αυτή βρίσκουν ευκαιρία κάθε λογής υπαρξιακά ή άλλου τύπου κόμπλεξ να εκφραστούν, να αποκτήσουν πολιτική υπόσταση, να υποκαταστήσουν τον ορθολογισμό. Τα άκρα παντός είδους ενισχύονται, αποθρασύνονται και εκτραχύνονται. Παρατάξεις που μέχρι χτες βρίσκονταν είτε στη λήθη, είτε στη σφαίρα του εξωκοινοβουλευτικού, επιχειρούν να ποδηγετήσουν το δημόσιο λόγο, αυτοπαρουσιάζονται ως αυθεντίες και αποκαλούν on camera «βλάκες» ή «φασίστες» όσους δεν συμφωνούν μαζί τους. Τηλεφωνούν σε δημοσιογράφους τοπικών μέσων ενημέρωσης, έντυπων και διαδικτυακών, και με ύφος κάφρου, τραμπουκίζουν αν δεν προβάλλονται οι ακραίες θέσεις τους, ακόμα και όταν αυτές περιέχουν διχαστικό λεξιλόγιο που παραπέμπει σε ατμόσφαιρα εμφυλίου.

Βουλευτές, πολιτευτές, εκπρόσωποι τοπικών κομματικών οργανώσεων ή ακόμα και μικροστελέχη κομμάτων της υποδιαστολής, το παίζουν υπερήρωες και σύγχρονοι «Κουταλιανοί», «τρομπάρουν» τον κόσμο σε μια κοσμοθεωρία όχλου, συντεταγμένων μαζών που θα κινούνται η μια απέναντι στην άλλη, αξιώνουν αίμα, οργή, νεύρα και μανούρες. Άγνωστοι άνθρωποι μέχρι χτες στις τοπικές κοινωνίες, σήμερα παριστάνουν τους προστάτες, τους χουλιγκάνους, χοροπηδάνε πάνω σε τραπέζια δημόσιων υπηρεσιών και στη συνέχεια επιζητούν, με αδιαπραγμάτευτη απαίτηση, τον κύβο ζάχαρης από μια κοινωνία που πραγματικά έχει χάσει τα μπόσικα.

Οι περισσότεροι πολίτες, σχεδόν έντρομοι, δείχνουν να αναζητούν κάποιους, κάτι να ξεσπάσουν. Διψούν για στόχο, για λιθοβολισμό, για άκριτη ισοπέδωση και γενικεύσεις. Πως θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς όταν βλέπουν πολιτικό που για περισσότερα από 30 χρόνια στη Βουλή, έχοντας διατελέσει πάνω από 25 χρόνια σε κορυφαίους υπουργικούς θώκους, βγάζει βιβλίο για να υποστηρίξει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε» και να κρύψει μέσα στο σακούλι της γενίκευσης τις δικές του προσωπικές ευθύνες ; Πως θα μπορούσαν να πράξουν αλλιώς όταν πρώην Υπουργός και διαχρονικός δελφίνος δήλωσε σε συνέντευξη τύπου ότι «όποιος πειράξει τον Παπανδρέου θα γίνει μακελειό» ; Τι άλλο θα μπορούσαν να ζητούν όταν υπάρχουν πολιτικές μειοψηφίες που πιστεύουν ότι επειδή μαζεύονται καμιά πενηνταριά σε μια πλατεία, αποκτούν αυτομάτως την ιδιότητα του λαϊκού δικαστηρίου που μπορεί να στοχοποιήσει τον κάθε περαστικό ;

Στην Κορινθία μας, υπάρχουν επίσημοι εκπρόσωποι κομμάτων που σε κάθε τους συνέντευξη ή στην επίσημη δημόσια εκφορά του πολιτικού τους λόγου, αποκαλούν «βλάκα» ή «φασίστα» όποιον διαφωνεί μαζί τους, έχουν καταστήσει τον εαυτό τους κριτή των πάντων και κάθε μέρα στήνονται μπροστά σε μια κάμερα για να διαποτίσουν τους πολίτες με μίσος, μένος, οργή, εκμεταλλευόμενοι με τον πιο χυδαίο τρόπο την απόγνωση των πολιτών, μέσα σε μια κατάσταση που πρέπει να αλλάξει ολοσχερώς.

Πάνε στα σπίτια τα «ραβασάκια» και την ίδια ώρα οι πολίτες ακούνε για ποσοστά άνω του 70 % φοροδιαφυγής σε τόπους όπου θα ήθελαν να είχαν πάει διακοπές, αλλά δεν μπόρεσαν. Ή διαβάζουν για κάποια κακομαθημένα παλιόπαιδα που έστησαν για πλάκα πόλεμο, πετώντας αστακούς ο ένας στον άλλο, σε κοσμικό νησί της Ελλάδας. Και κοιτούν γύρω τους και βλέπουν ανθρώπους που ξέρουν ότι δεν έχουν δώσει 30 χρόνια, ούτε ένα ευρώ φόρο στην πατρίδα, σήμερα να κάνουν τους επαναστάτες, τους θολοκουλτουριάρηδες, να το παίζουν ανθρωπιστές της γυάλας και δήθεν προστάτες μιας εργατιάς που για χρόνια κορόιδευαν.

Άνθρωποι που δεν έχουν ακόμα ΑΦΜ, μεσήλικες, γράφουν βαρύγδουπα άρθρα και παριστάνουν τους τιμητές, άλλοι διαχρονικά διαπλεκόμενοι και μισθοδοτούμενοι από επιχειρήσεις για να γράφουν «τι ωραία που τα κάνουν», στηλιτεύουν και μοιράζουν ευθύνες, κρατώντας το εξτρέ του μηνός με την καταβολή των «δεδουλευμένων».

Διάφοροι μικροπολιτικοί, σύμβουλοι, ή κάτι μεστωμένοι πολυετώς «προσφέροντες» στην πολιτική, έχουν ξαφνικά αγαπήσει το ποδήλατο και την φύση, βγάζουν λόγους για το καλό της ποδηλατοκίνησης, ή μοιράζουν μπλουζάκια και καπελάκια για την προστασία της φύσης  και μονστράρονται στις κάμερες. Άλλοι, κουβαλάνε μαζί τους τον προσωπικό τους δημοσιογράφο που βγάζει φωτογραφίες και γράφει τις λεζάντες από τους τόπους επίσκεψης. Είναι και εκείνοι που σαν τα χέλια έχουν γλιστρήσει σε κάθε περίοδο εξουσίας σε διάφορες πηγές χρηματοδότησης και μιλούν για σταθερότητες. Πότε σύμβουλοι εδώ, πότε μετακλητοί εκεί, πότε παρατρεχάμενοι παραπέρα. Και έχουν το θράσος να μιλούν και να γράφουν για ιδεολογία.

Η κοινωνία περνά σταδιακά στη χάβρα. Η κυβέρνηση κάτι προσπαθεί να μαζέψει και έχει κάνει βήματα σοβαρά, αλλά μέσα στην πίεση γίνονται και κινήσεις που μπορούν κάθε φορά να χύσουν την καρδάρα. Το πρόβλημα είναι σοβαρό. Χρειάζεται μια παύση, ένα διάλλειμα για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και να το εφαρμόσουμε σωστά. Με 160 χλμ/ώρα δεν μπορείς να αλλάξεις λάστιχο. Ούτε να φτύσεις από το παράθυρο δεν μπορείς. Η φτυσιά θα γυρίσει πάλι μέσα.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.










Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

30/7/12 - Τι ΔΕΝ κάνουν στην Ευρώπη

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 28 Ιουλίου 2012, σελίδα 7 :

Τι ΔΕΝ κάνουν στην Ευρώπη

Μιας και βρισκόμαστε στις αρχές Αυγούστου, θα ήθελα, για διάφορους λόγους, να υπενθυμίσω ορισμένα άρθρα μου, που νομίζω ότι μπορούν να ξεκινήσουν έναν δημιουργικό προβληματισμό για θέματα της καθημερινότητάς μας. Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε τον Απρίλιο του 2009.

Πολύ συχνά στην εκφορά πολιτικού λόγου ακούμε τη φράση "Σε όλη την Ευρώπη γίνεται αυτό, σε όλη την Ευρώπη γίνεται εκείνο". Η φράση αναμφισβήτητα ενισχύει τα όσα ακολουθούν και τονίζει την αναγκαιότητά τους, αλλά και την επιτυχή έκβαση της όποιας πρότασης, την ορθότητα της όποιας άποψης, δίνοντας έναν "a priori" τόνο ευρείας αποδοχής.

Με το πέρασμα των ετών η τακτική χρήσης αυτής της φράσης υιοθετήθηκε ακόμη και από πολιτικές δυνάμεις που παραδοσιακά στάθηκαν απέναντι από το ευρωπαϊκό όραμα με επικριτικό ή αντίθετο λόγο και ιδεολογικό πλαίσιο. Χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται κατά κόρον από πολιτικούς για να αναδείξουν την ισχύ των επιχειρημάτων τους και πολλές φορές ακόμα και για να καλύψουν πιθανές δικές τους παραλείψεις.

Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να πηγαίνουμε κατευθείαν στο δια ταύτα μιας "ευρωπαϊκής" κατεύθυνσης, χωρίς όμως να περνάμε από το στάδιο της διερεύνησης του τι ΔΕΝ έκαναν στην Ευρώπη για να φτάσουν στο αντικειμενικά ορθό και θεμιτό αποτέλεσμα.

Επειδή η λογική της ισοπέδωσης, των συμψηφισμών και των γενικεύσεων με βρίσκει κάθετα αντίθετο, θα συγκεκριμενοποιήσω το ζήτημα χρησιμοποιώντας ένα παράδειγμα από όσα λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τις πεζοδρομήσεις στο Δήμο Κορινθίων. Σχεδόν όλες οι απόψεις που ακούγονται ξεκινούν ή καταλήγουν με τη φράση "το ίδιο γίνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη".

Κανείς δεν αρνείται ότι η πόλη της Κορίνθου παρουσιάζει μια εικόνα έντονου κυκλοφοριακού χάους, που σε καμία περίπτωση δε δικαιολογείται από την άριστη και ξακουστή "Ιπποδάμεια ρυμοτομία" της. Βέβαια, αυτό το οικοδομικό σύστημα, στην πλήρη εφαρμογή του, θα έπρεπε να περιλαμβάνει χώρους πρασίνου, χώρους αναψυχής, ποδηλατοδρόμους και να διευκολύνει τους πεζούς κατά την κυκλοφορία τους ιδιαίτερα στο κέντρο της πόλης.

Αλήθεια επίσης είναι ότι στις περισσότερες πόλεις της Ευρώπης η πεζοδρόμηση αποτελεί κοινή πρακτική για την εξυπηρέτηση των πεζών, για τη διευκόλυνση του εμπορίου, για την ανάδειξη μνημείων, για την ανύψωση της ποιότητας της ζωής των κατοίκων. Και αποτελεί γενικά τρόπο διευκόλυνσης των δραστηριοτήτων και όχι ανάσχεσής των.

Πως δικαιολογείται λοιπόν η αντίδραση στην Κόρινθο σημαντικής μερίδας πολιτών, μεγάλου αριθμού επιχειρηματιών και ο προβληματισμός που προκύπτει από το ενδεχόμενο μιας ευρείας πεζοδρόμησης του κέντρου της πόλης ;

Η απάντηση βρίσκεται ακριβώς στο "τι ΔΕΝ κάνουν στην Ευρώπη" πριν εφαρμόσουν τις πεζοδρομήσεις. Στην Ευρώπη λοιπόν, δεν προχώρησαν στις πεζοδρομήσεις χωρίς καθορισμό είτε πρακτικό, είτε σχεδιασμένο, των χρήσεων των πεζοδρομημένων τμημάτων. Δε θα βρει κανείς πουθενά στην ίδια ευθεία ενός οικοδομικού τετραγώνου καταστήματα ενδυμάτων, υποδημάτων, κρεοπωλεία, ψαράδικα, μανάβικα, καταστήματα οικοδομικών υλικών, καταστήματα κοσμημάτων, φούρνους και ό,τι άλλο βάλει ο νους του. Υπάρχουν συγκεκριμένες κατηγορίες καταστημάτων που μπορούν να "ανθίσουν" από μια πεζοδρόμηση και συγκεκριμένες δραστηριότητες που μπορούν να εξυπηρετηθούν απρόσκοπτα.

Είναι πρακτικά αδύνατο να μπορέσουν να εξυπηρετηθούν όλες οι δραστηριότητες από μια ενδεχόμενη πεζοδρόμηση. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις έχουν καθοριστεί συγκεκριμένοι χώροι για τη δραστηριοποίηση των εμπορικών κυρίως επιχειρήσεων. Θα βρει κανείς σε χώρο που θα εξυπηρετείται επαρκώς από το οδικό σύστημα, κρεοπωλεία, μανάβικα και εμπορικά κέντρα. Σε άλλο χώρο, κυρίως πεζοδρομημένο, θα βρει καταστήματα με ρουχισμό, με τουριστικά ενθύμια, με καφετέριες και εστιατόρια, θα βρει χώρους πρασίνου για αναψυχή και ξεκούραση.

Τα τμήματα των πόλεων συνήθως χαρακτηρίζονται και αποκτούν ταυτότητα από τις δραστηριότητες που εξυπηρετούνται ανάλογα με την υποδομή, είτε αυτή λέγεται οδικό σύστημα, πεζόδρομος, μέσα μαζικής μεταφοράς.

Κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα στην πόλη της Κορίνθου. Και φυσικά το πρόβλημα καθίσταται ανυπέρβλητο όταν - με το δίκιο της - η κάθε ομάδα επαγγελματιών ή πολιτών αναλύει τον τρόπο με τον οποίο ευνοούνται ή θίγονται τα δικά τους αυστηρά συμφέροντα. Κανείς δε μπορεί να τους κατηγορήσει αφού η κάθε επιχείρηση στοχεύει στη μεγιστοποίηση των κερδών της και στην ικανοποιητική εξυπηρέτηση των πελατών της. Όταν δε η ανάλυση φτάνει στο με ποιο τρόπο ο πελάτης θα κουβαλήσει 3-4 κιλά φρούτα ή 3-4 κιλά κρέατος πεζός, μέχρι το χώρο στάθμευσης ή εξυπηρέτησης από μέσα μαζικής μεταφοράς, τότε αρχίζουν να αναδεικνύονται αδυσώπητα, όλες οι ελλείψεις ή οι παραλήψεις σχεδιασμού, υποδομών και μακροπρόθεσμης ανάλυσης της αποτελεσματικότητας των όποιων παρεμβάσεων.

Πεζοδρομημένη πόλη χωρίς εξαιρετικό δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς, χωρίς ικανοποιητικούς χώρους στάθμευσης, χωρίς διακριτή κατανομή του τύπου των επαγγελματικών δραστηριοτήτων που εξυπηρετούνται σε μια συγκεκριμένη δομή, δεν υπάρχει.

Αν λοιπόν πράγματι θέλουμε να αρχίζουμε να εφαρμόζουμε τα "ευρωπαϊκά" πρότυπα στοχεύοντας στη "μεγαλεπήβολη" ανάταση του βιοτικού επιπέδου, της ποιότητας ζωής των πολιτών, της καλύτερης εξυπηρέτησης των πολιτών και των δραστηριοτήτων τους, θα πρέπει να υπάρχει και η πολιτική βούληση ή γενναιότητα, αν και κάτι τέτοιο θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, να ακολουθήσουμε και τη λογική που προηγήθηκε τέτοιων παρεμβάσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Κανένας πεζόδρομος δεν έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα αν πράγματι δεν εξυπηρετεί τη δομή της πόλης και τις δραστηριότητες των κατοίκων της. Από την άλλη πλευρά, κανείς πολιτικός δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί τη φράση "το ίδιο γίνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη", αν πρώτα δεν έχει ο ίδιος τη βούληση να ακολουθήσει όλα τα βήματα που προηγήθηκαν μιας καλής πρακτικής.

Στην Ελλάδα όμως, οι περισσότεροι πολιτικοί χρησιμοποιούν τους όρους "ρήξη" και "ανατροπή", τους όρους "σύγκρουση" και "αναμόρφωση", όταν είναι ακίνδυνοι για την "πελατεία" τους και εύκολοι στην αναδίπλωσή τους, ειδικά στην αυτοδιοίκηση.

Γι' αυτό το πιο πιθανό είναι να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να υλοποιήσουμε αποδοτικές ευρωπαϊκές πρακτικές, χωρίς προηγουμένως να έχουμε μεταβάλει ή να θέλουμε να μεταβάλλουμε τις υπάρχουσες συνθήκες και καταστάσεις, καθιστώντας τελικά αυτές τις παρεμβάσεις μη πρακτικές και μη επιτυχημένες.











Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.









Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.gr

23/7/12 - Πότε τελειώνει η Μεταπολίτευση

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 21 Ιουλίου 2012, σελίδα 7 :


Πότε τελειώνει η Μεταπολίτευση

Εδώ και αρκετό καιρό διαβάζω πολλά άρθρα σχετικά με το περίφημο τέλος της Μεταπολίτευσης. Άλλοι λένε ότι έρχεται, άλλοι γράφουν ότι βρισκόμαστε ήδη στην αρχή του τέλους, υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι έχει συντελεστεί ήδη. Τα περισσότερα άρθρα συγκλίνουν στο να καταδικάζουν τη Μεταπολίτευση για όσα μας συμβαίνουν σήμερα, για τα τρέχοντα πολιτικοοικονομικά αδιέξοδα και αρκετά τείνουν στο να τη μηδενίζουν και να την ισοπεδώνουν.

Οπωσδήποτε είναι πολύ πρόωρο το να προβαίνει κανείς σε μια συνολική αποτίμηση της μεταπολιτευτικής περιόδου καθώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνεται εν θερμώ ή εν μέσω μιας καθολικής παγκόσμιας και εγχώριας οικονομικής – και όχι μόνο – κρίσης. Σίγουρα οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν πολλή δουλειά αποκρυπτογραφώντας τα θετικά και τα αρνητικά της Μεταπολίτευσης, όμως θεωρώ ότι στην παρούσα φάση η περίοδος αυτή, που κατά τη γνώμη μου εξελίσσεται ακόμα, αδικείται και δαιμονοποιείται. Αποκτά χαρακτηριστικά απόκοσμα στα περισσότερα άρθρα και φαντάζει ως ιδανικό άλλοθι για καθαρά ατομικές ευθύνες που κρύβονται ανακουφισμένες πίσω από το κάδρο της γενικότητας.

Έχω την αίσθηση ότι πολλοί, θέλοντας να μιλήσουν για τα πολιτικά κόμματα και γράφοντας για τον κύκλο ζωής τους, συγχέουν τη Μεταπολίτευση με τα υπάρχοντα ή μη, τα νέα ή τα παλαιά, κόμματα. Κατά πόσον όμως αυτό είναι σωστό και τι δόση ορθότητας μπορεί να περιέχει ; Είμαστε τόσο σίγουροι ότι ο βίος των κομμάτων είναι εκείνος που μπορεί, μόνος, να σηματοδοτεί την έναρξη ή τη λήξη μιας τέτοιου είδους περιόδου ;

Το περίεργο είναι ότι για «τέλος Μεταπολίτευσης» γράφουν και άνθρωποι που μάλλον δεν εκτίμησαν τι αλλαγές επέφερε ακόμα και για τους ίδιους, ακόμα και για όσα πρεσβεύουν ή θέλουν να προωθούν πολιτικά μέσα στην ελληνική κοινωνία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η έναρξη της Μεταπολίτευσης, με την ισχυρή βούληση του Εθνάρχη Κων/νου Καραμανλή, βούληση για την οποία «κατηγορείται» από πολλούς ακόμα και σήμερα, έδωσε το δικαίωμα σε όλους ανεξαιρέτως να διατυπώνουν ελεύθερα και απρόσκοπτα τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, άλλους τους έβγαλε από την «παρανομία» και σαφώς μέσω αυτής της δημοκρατικής κατάκτησης έδωσε και την ευκαιρία σε άκρατους λαϊκιστές να εξελιχθούν ακόμα και σε παραχαράκτες της ίδιας της ιστορίας, ενώ πολλοί άλλοι μπέρδεψαν τη δημοκρατία με την ασυδοσία. Ίσως αυτό να ήταν το τίμημα για να κλείσει μια μακρά περίοδος καταστροφικών πληγών και παθών για την ίδια τη χώρα.

Για να γεννηθεί η Μεταπολίτευση υπήρξε μια προηγούμενη κατάσταση ορόσημο. Μια κατάσταση που επέφερε πλήγμα στη δημοκρατική έκφραση, όρθωσε τείχη και καταπίεσε τις ιδεολογικές αφετηρίες που στη συνέχεια εξελίχθηκαν σε γεννήτορες για όσα ακολούθησαν. Τα κόμματα της Μεταπολίτευσης ανέπτυξαν σε μεγάλο βαθμό – άσχετα με το τι τελικά εφάρμοσαν – πλήρεις ιδεολογικές πλατφόρμες με διακριτά χαρακτηριστικά. Δημιουργήθηκαν οι λογικές του λεγόμενου «τρίτου δρόμου», προέκυψαν διαφορετικές προσεγγίσεις σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, αναπτύχθηκε πλούσια βιβλιογραφία και γράφτηκαν εκατομμύρια άρθρα ιδεολογικοπολιτικού περιεχομένου, βασισμένα σε αυτές τις ιδεολογικές αφετηρίες με τις όποιες παραλλαγές τους.

Είναι χρήσιμο σε μια τέτοια συζήτηση να μη συγχέουμε το όποιο ιδεολογικό υπόβαθρο με το τι τελικά έγινε και τι εφαρμόστηκε, γιατί στη Μεταπολίτευση ήταν χαρακτηριστικό το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ, ενός κόμματος που κυβέρνησε για πάρα πολλά χρόνια και κατά κανόνα κινήθηκε πολύ μακριά από το ίδιο του το ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο, φτάνοντας το 2012 να είναι πραγματικά αγνώριστο στο περιεχόμενό του σε σχέση με την ιδρυτική του διακήρυξη και φυσιογνωμία.

Η ίδια η Μεταπολίτευση απέδειξε – και αυτό είναι κομβική κατάκτηση – ότι απέχει παρασάγγας η θεωρία από την πράξη και ότι οι συνθήκες είναι ικανές να επιβάλουν θεμελιώδεις μετεξελίξεις και μεταβολές στη θεωρία του πυρήνα ενός πολιτικού κόμματος. Κυρίως όμως, εκείνο που πραγματικά επιβάλει τέτοιες μεταβολές είναι η διαχείριση της διακυβέρνησης, η ώρα δηλαδή που ένα πολιτικό κόμμα καλείται από το λαό να περάσει από τη θεωρία στην πράξη.

Από το 1974, που ξεκίνησε αυτή η περίοδος, έχουν συμβεί κομβικές ιδεολογικές μετατοπίσεις κυρίως στα κόμματα της κεντροαριστεράς. Με δεδομένα τα περιστατικά της πτώσης του Κομμουνισμού στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, τα αδιέξοδα που δημιούργησε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και το μοναδικό, σχεδόν, υβρίδιο που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, διαφαίνεται πλέον, 38 χρόνια μετά, ότι τα μοντέλα αυτά απέτυχαν τόσο στην θεωρία, όσο και στην πράξη. Αυτό από μόνο του είναι μια κορυφαία διεργασία της Μεταπολίτευσης που εκ των πραγμάτων οδηγεί σε χρήσιμα εξαγόμενα συμπεράσματα και ενδεχομένως στη λήξη μιας ιδεολογικής διαμάχης που ήταν γεμάτη στρεβλώσεις, ουτοπικές προσδοκίες, μεγάλα λόγια και ενίοτε καθαρή κοροϊδία. Η Μεταπολίτευση στα χρόνια που διανύουμε αποκαθηλώνει τους λαοπλάνους και οδηγεί στην επικράτηση ενός μοντέλου που θα είναι σαφώς φιλελεύθερο και κοινωνικά προσανατολισμένο, με προϋπόθεση βέβαια την αντιμετώπιση των αδιεξόδων που βιώνουμε σήμερα.

Για να τελειώσει η Μεταπολίτευση και να προκύψει κάτι άλλο, θα πρέπει να υπάρξει ένα ισχυρό ορόσημο σαν αυτό που σηματοδότησε τον ερχομό της. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ήταν ένα γεγονός ή μια περίοδος που ουσιαστικά θα εξαφάνιζε κάθε είδος μεγάλων ή μικρών ιδεολογικών διαφορών και θα οδηγούσε την κοινωνία στο να αποκτήσει κάποια καθολική επιδίωξη. Αυτή δεν χρειάζεται να είναι πολύπλοκη, μπορεί να είναι απλώς η επιδίωξη για επιβίωση κάτω από διάφορες ακραίες συνθήκες που μπορεί να προκύψουν.

Αν, με το να αναπτύσσονται «ιδεολογίες» ολοκληρωτισμών, πασπαλισμένες με ολίγον κοινωνικό ακτιβισμό ή με το να οδηγηθούμε σε εκδοχές κομμουνισμού, περιτυλιγμένες με στρατιωτικογενείς ή δικτατορικές «αυθεντίες» τύπου Βενεζουέλας, νομίζουν ορισμένοι ότι τελειώνει η Μεταπολίτευση, τότε μάλλον δεν είχαν συνειδητοποιήσει την αρχική υφή και συμβολή της, εκείνα που την όρισαν ως περίοδο, άσχετα με τα όσα βιώνουμε σήμερα.

Τέτοιο ορόσημο έχω την εντύπωση ότι δεν έχει προκύψει, τουλάχιστον ακόμα, χωρίς καθόλου να αποκλείω ότι μπορεί να μας περιμένει με ανυπομονησία στο άμεσο μέλλον.











Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.









Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

16/7/12 - Δεν είναι όλα «Τρόικα»

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 14 Ιουλίου 2012, σελίδα 7 :

Δεν είναι όλα «Τρόικα»

Υπήρξε μια πολύ μακρά περίοδος στην καθημερινότητά μας που «συνηθίσαμε» περιστατικά τα οποία σήμερα φαντάζουν σχεδόν ως «εγκλήματα». Καθημερινές συμπεριφορές που τις περνάγαμε στο «ντούκου», που τις αντιμετωπίζαμε αδιάφορα, ορισμένες φορές μπορεί να θυμώναμε για λίγο, αλλά η ζωή συνεχιζόταν και φτάσαμε στις μέρες μας να ταλαιπωρούμαστε από όσα μέχρι θες θεωρούσαμε «φυσιολογικά» ή ακόμα και κοινωνικά, οριακά ανεκτά.

Πόσες φορές δεν έτυχε παλαιότερα να βρεθείτε σε κουβέντες και να ακούτε ανθρώπους να παραπονιούνται συνεχώς, να λένε ότι δεν τα βγάζουν πέρα, ότι αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, που «κλαίγονταν» όπως λέγαμε για τέτοιες περιπτώσεις που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Και βλέπαμε ανθρώπους αυτής της νοοτροπίας να γυρνούν γύρω μας με πανάκριβα αυτοκίνητα, να πηγαίνουν διακοπές σε μέρη που τα κοιτάγαμε σαν όνειρο σε τουριστικούς οδηγούς, να ακούμε για Μπαλί, για Πορτογαλίες την εποχή του επικού ελληνικού EURO, για Ντουμπάι. Να ακούμε για «μαστόρους» και σπίτια, να τους βλέπουμε με τα τελευταία gadgets ανά χείρας, να βλέπουμε σε κάθε εκπτώσεις «αποβάσεις» στην πρωτεύουσα σε απλησίαστα μαγαζιά για μια μεσοαστική οικογένεια.

Πόσες φορές δεν έτυχε στην εφορία ή στον προθάλαμο του λογιστή σας, να βρεθείτε με ανθρώπους που μονίμως, κάθε χρόνο, έκαναν φορολογικές δηλώσεις ακριβώς στο αφορολόγητο και εσείς περιμένατε να δείτε πως θα τα βγάλετε πέρα με το δικό σας εκκαθαριστικό. Και την επόμενη χρονιά το ίδιο, και την επόμενη πάλι και αναρωτιόσασταν πως είναι δυνατόν να βλέπετε δίπλα σας ένα επίπεδο διαβίωσης που δεν είχε καμία σχέση με τα δηλωθέντα εισοδήματα.

Πόσες φορές δεν έτυχε να βρεθείτε σε παρέες ή να ακούσετε παραδίπλα σας, ανθρώπους σχετικά μεγάλης ηλικίας να «περηφανεύονται» ότι ποτέ τους δεν έκαναν φορολογική δήλωση και δεν χρειάστηκαν ποτέ τους ΑΦΜ. Πόσες φορές δεν έτυχε να ακούσετε εκείνες τις ιστορίες που με έμοιαζαν με «αστικούς μύθους» για τις περίφημες κυρίες του Κολωνακίου που πάλευαν να παρκάρουν κάτω από την πολυκατοικία κάτι ογκώδη τζιπ που τα είχαν αγοράσει ως «αγροτικά». Ή κάποιους άλλους «μύθους» για οδηγούς φορτηγών ή ταξί που έπαιρναν αναπηρικές συντάξεις ή επιδόματα τυφλότητας. Πόσες ιστορίες δεν ακούσατε για περίεργες επιδοτήσεις, για τεράστιες «επενδύσεις» που δεν είδατε ποτέ, για αστρονομικά ποσά που λέγονταν σε διάφορες κουβέντες την αλησμόνητη περίοδο του Χρηματιστηρίου.

Ακόμα και οι κινηματογραφικές ταινίες μιας ολόκληρης εποχής ήταν βασισμένες σε όλα όσα βιώναμε γύρω μας, σε όσα γνωρίζαμε ότι συνέβαιναν, αλλά συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε σαν «κωμωδία», να γελάμε και πολλοί να τα θεωρούν και «μαγκιά», μέσα σε μια κοινωνία που εθιζόταν όλο και πιο πολύ στην ασυδοσία και στην, επιλεκτική πάντα, μη εφαρμογή των νόμων.

Τώρα πια όλα αυτά δεν μοιάζουν με «αστικούς μύθους». Μέχρι στιγμής, λίγα από αυτά αποκαλύπτονται καθημερινά και μας γεμίζουν με οργή γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι, πέρα από το πολιτικό επίπεδο που συνήθως μας αποξενώνει από όσα συμβαίνουν δίπλα μας, είναι ακριβώς αυτά που σε σημαντικό βαθμό – όχι αποκλειστικά – μας οδήγησαν στις σημερινές τραγικές καταστάσεις.

Αυτές τις ημέρες έρχονται στα νοικοκυριά της χώρας τα εκκαθαριστικά της εφορίας. Κάθε σπιτικό που ήταν τα προηγούμενα χρόνια συνεπές με τις φορολογικές του υποχρεώσεις διαπιστώνει ότι επωμίζεται ακόμα μεγαλύτερα βάρη. Γνωρίζει ότι στο άμεσο μέλλον θα έρθει αντιμέτωπο και με άλλες φορολογικές υποχρεώσεις που έρχονται από το παρελθόν και εύκολα πλέον αντιλαμβάνεται ότι επίκειται ένας δύσκολος χειμώνας σε κάθε επίπεδο. Για άγνωστο λόγο, πολλές πρόσφατες υποχρεώσεις προκύπτουν από την καθυστέρηση πολλών μηνών και ετών, από πλευράς των αποστολέων, μερικές μάλιστα προέρχονται ακόμα και από μέτρα που το 2009 μας έλεγαν ότι θα καταργηθούν. Αλλά εμφανίζονται σήμερα σαν χρωστούμενα, σαν εκκρεμότητες.

Η καθημερινότητα δείχνει ότι για ακόμα μια φορά, όσοι διαχρονικά υπήρξαν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους είτε από επιλογή τους, είτε επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, θα «τιμωρηθούν» με σκοπό τη σωτηρία της πατρίδας. Αυτό που αποκαλούσαμε παλαιότερα «γνωστά υποζύγια», με όλες τις γνωστές δόσεις υπερβολής και τις εκάστοτε αντιπολιτευτικές κορώνες, σήμερα αποκτά νόημα ουσιώδες και εμφατικό. Αποτελεί μια απτή πραγματικότητα που δεν αφήνει περιθώρια για πολιτικές ερμηνείες. Και την ίδια ώρα, η οικονομία στενάζει από την κατακόρυφη πτώση της κατανάλωσης, την αλματώδη αύξηση της ανεργίας, τις κατακόκκινες δανειακές υποχρεώσεις που μοιάζουν με παλιές αμαρτίες που επιζητούν «εκδίκηση».

Το πρόβλημα πια δεν είναι μια ολόκληρη τάξη που καταρρακώνεται, είναι ότι όσοι υπήρξαν διαχρονικά συνεπείς προς την Πολιτεία καλούνται σήμερα να αποφασίσουν, επί του πρακτέου, αν θα παραμείνουν συνεπείς και θα στερηθούν, για να συμβάλουν στη σωτηρία της πατρίδας. Ουσιαστικά, μιλάμε για αμιγή πατριωτισμό, ο οποίος αυτή τη φορά κοστίζει και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν θα προστεθούν άλλοι «πατριώτες» πέρα από τους ίδιους που καταμετρούνταν επί σειρά ετών. Αυτή τη φορά η χώρα έχει μια κυβέρνηση που δεν έχει άλλη επιλογή από το να προσπαθήσει να περισώσει ό,τι μπορεί με όσο το δυνατό πιο δίκαιο και αναλογικό τρόπο. Αυτό το τελευταίο όμως δεν επαφίεται μόνο σε εκείνη. Γι’ αυτό λέω ότι ο πατριωτισμός πλέον θα κοστίζει και δεν θα περιορίζεται σε κορώνες, δεκάρικους και τηλεοπτικούς αλαλαγμούς. 

Πέρα από όλα αυτά όμως, η πατρίδα έχει ανάγκη από μια βελούδινη επανάσταση, από εμπνευσμένους ανθρώπους του πεδίου μέσα στην πολιτική, από πολιτικό προσωπικό του πρακτέου και όχι της θερμοκοιτίδας. Έχει ανάγκη από μια νέα κοινωνική συμφωνία που θα είναι καθαρή και από την πλευρά των κυβερνώντων και από την πλευρά των πολιτών. Εύκολο δεν είναι τίποτα. Εκείνο όμως που οφείλουμε να κάνουμε είναι να μην παρασυρθούμε. Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει ούτε Βενεζουέλα, ούτε Φινλανδία. Μπορεί να είναι όμως η Ελλάδα που όλοι μας κουβαλάμε μέσα στην ψυχή μας, που είναι γραμμένη στο DNA μας. Και αυτό επίσης κοστίζει.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι όλα «Τρόικα» …









Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.











Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

10/7/12 - Η ταυτότητα της πόλης (Επαναδημοσίευση)

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο τεύχος 76 του περιοδικού "Κορινθιακοί Ορίζοντες", το Μάρτιο του 2008.


Η ταυτότητα της πόλης

Το 2008 είναι το έτος κατά το οποίο θα εορτάσουμε τα 150 χρόνια της νέας πόλης της Κορίνθου. Παραφράζοντας λίγο τον τίτλο γνωστής κινηματογραφικής επιτυχίας, συναντούμε το βασικό πρόβλημα που παρουσιάζει η πόλη της Κορίνθου στο πέρασμα όλων αυτών των ετών.

Για την ταυτότητα της Κορίνθου έχουν μιλήσει πολλοί και έχουν χυθεί τόνοι μελάνης προσπαθώντας να αναλύσουν το πρόβλημα και να βρεθεί τελικά η λύση. Από πλευράς συμβολισμών έχουν χρησιμοποιηθεί σε διάφορες δραστηριότητες αρκετές χαρακτηριστικές εμβληματικές απεικονίσεις. Από τη Διώρυγα της Κορίνθου στη φανέλα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Κορίνθου και τις κολώνες του ναού του Απόλλωνα στην Αρχαία Κόρινθο, από τον Πήγασο, στον φωταγωγημένο Ακροκόρινθο, τα σύμβολα αυτά προσπάθησαν να προσδώσουν μια "ταυτότητα" στην πόλη, στους κατοίκους της, στα προϊόντα και τις δραστηριότητές της.

Είναι όμως ένα έμβλημα αρκετό για να δώσει τη λύση; Αρκεί μια αναφορά σε κάποιο μνημείο για να δώσει στον Κορίνθιο ένα χαρακτηριστικό που θα αποτελεί "σήμα κατατεθέν" ;

Δυστυχώς η ταυτότητα μιας πόλης, όπως και ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου δε φτιάχνονται κατά παραγγελία, δεν καθορίζονται από τη δημιουργία ενός καλλιτέχνη ή κάποιου αρχιτέκτονα. Πλάθονται και διαμορφώνονται μέσα στο πέρασμα των ετών, αναδεικνύονται μέσα από πράξεις και επιτεύγματα, από κοινωνικές συμπεριφορές, από προσωπικές κατακτήσεις. Είναι αυτό που περιγράφουμε λέγοντας ότι "οι πράξεις μας σήμερα, αντηχούν στην αιωνιότητα".

Η ταυτότητα μιας πόλης είναι η συμπεριφορά των κατοίκων της πρώτα απ' όλα στις μεταξύ των σχέσεις και ύστερα προς τους επισκέπτες. Είναι ο σεβασμός που δείχνει ο καθένας από εμάς στον περιβάλλοντα χώρο του, είτε αυτός λέγεται ο δρόμος της γειτονιάς, κοινόχρηστοι χώροι της πολυκατοικίας του, πλατεία της πόλης, ή πόρτα του διπλανού διαμερίσματος. Είναι η καλημέρα που θα πει το πρωί ξεκινώντας για τη δουλειά του στους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται λίγα μέτρα δίπλα του.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο θα υποδεχτεί κάποιον στον επαγγελματικό του χώρο, η αξιοπιστία και η αποτελεσματικότητα της εργασίας που προσφέρει, η συμμετοχή του στα κοινά.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο επαγγελματίας θα υποδεχτεί τον πελάτη ώστε να πουλήσει τα προϊόντα του, η αλληλεγγύη με την οποία θα δράσει ο Κορίνθιος προς τον Κορίνθιο όταν θα βρεθούν σε μια "ξένη" περιοχή.

Είναι η αναγνώριση της προσπάθειας που κάνει ο συμπολίτης μας, η παραδοχή ενός επιτεύγματος που πέτυχε ένας "δικός" μας, συνοδευόμενο από την αίσθηση της περηφάνιας για το επίτευγμα αυτό.

Η ταυτότητα μιας πόλης είναι η υποστήριξη που δείχνουμε στην προσπάθεια κάποιου συμπολίτη μας, η ανιδιοτελής γενικότερη κοινωνική μας συμπεριφορά η οποία ξεκινώντας από το άτομο δίνει αξία στο σύνολο.

Είναι η αγάπη που έχουμε για την πόλη μας, η επιθυμία να συνδράμουμε σε βελτιώσεις και προσθήκες, η πρόθεση να γίνουμε συμμέτοχοι και όχι απλώς τελικοί αποδέκτες. Είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε τους φυσικούς πόρους και το περιβάλλον, η λεμονιά που θα ανθίσει στην αυλή μας ύστερα από λίγα χρόνια προσωπικής φροντίδας. Είναι το καλλωπιστικό φυτό που θα κοσμήσει το μπαλκόνι του σπιτιού μας, η καθαρή είσοδος της πολυκατοικίας μας, η φρεσκοβαμμένη πρόσοψη του οικοδομήματος όπου ζούμε και καθορίζει με την όψη της την ποιότητα των κατοίκων της αλλά και τη γενικότερη εικόνα του οικοδομικού τετραγώνου.

Ταυτότητα μιας πόλης είναι οι άνθρωποι που εκλέγονται από τους πολίτες της για να τη διοικήσουν, οι άνθρωποι που την εκπροσωπούν. Είναι ακόμα ακόμα και το πόσο νοιαζόμαστε για κείνο το αλμυρίκι που αργοπεθαίνει απότιστο στην παραλία όπου κάνουμε το μπάνιο μας και όπου κάποιοι επαγγελματίες βγάζουν το ψωμί τους.

Ταυτότητα είναι η ωριμότητά μας να διαχειριστούμε τα απορρίμματά μας, να μάθουμε να χρησιμοποιούμε την ανακύκλωση και να καλέσουμε το συμπολίτη μας να συμπράξει. Είναι η απογευματινή μας βόλτα στον πεζόδρομο ή στην πλατεία του Φλοίσβου που αγνοείται εδώ και περίπου μια διετία. Είναι το αγνάντεμα από το φάρο της Κορίνθου και εκείνη η διαμόρφωση της περιοχής του Αγίου Νικολάου που μας την υπόσχονται εδώ και δεκαετίες. Είναι το θέατρο, η
πολιτιστική δραστηριότητα που καθιστά τον πολίτη συμμέτοχο και όχι απλώς θεατή ή που επιδιώκει μοναχά την παρουσία του. Είναι η δική μας διάθεση να πάρουμε μέρος σε τέτοιες προσπάθειες.

Είναι ο σεβασμός και η αλληλεγγύη προς το νέο φοιτητή που έρχεται να ζήσει στην πόλη μας τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε πρώτα ως συμπολίτη και μετά ως καταναλωτή.

Η ταυτότητα μιας πόλης είναι το σύνολο μικρών καθημερινών γεγονότων που πολύ εύκολα μπορεί ο καθένας μας να διαμορφώσει και να τους δώσει αξία, καθορίζοντας τελικά την ταυτότητά του, την ταυτότητα  της πόλης του.

Με αυτό και μόνο τον τρόπο αποκτά αξία το έμβλημα, η ιστορική απεικόνιση, ο φωταγωγημένος Ακροκόρινθος.

Όλα αυτά δεν μπορούν να καταστήσουν, μπορούν πολύ εύκολα όμως να αναδείξουν και να εδραιώσουν, να γίνουν το έμβλημα της πόλης που θα συμβολίζει την ταυτότητά μας και δεν θα καλύπτει απλώς την απουσία της.

Ο Δήμος της Κορίνθου είναι ευλογημένος, τοποθετημένος σε μια ιδανική περιοχή, με μοναδικά χαρακτηριστικά που συνδυάζονται αρμονικά, με ανθρώπους προικισμένους σε κάθε επίπεδο που απλώς πρέπει να βγουν από το καβούκι τους. Αν έρθει και το νερό, τότε πραγματικά πια δεν θα έχουμε καμιά δικαιολογία ώστε να μην είναι η Κόρινθος μια από τις καλύτερες πόλεις στην Ελλάδα από κάθε πλευρά. Οι υποδομές κάθε τύπου έχουν τελικά και μια τιμή για να γίνουν καλύτερες, η σωστή νοοτροπία όμως δεν αγοράζεται, εμπνέεται και διαμορφώνεται στο πέρασμα του χρόνου.


σσ. Όπου στο κείμενο αναφέρεται η πόλη της Κορίνθου, εννοείται ολόκληρος ο Δήμος.


Βασίλης Μπαλάφας

9/7/12 - Ευκαιρία να προχωρήσουμε

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 7 Ιουλίου 2012, σελίδα 7 :

Ευκαιρία να προχωρήσουμε

Πέρα από όσα συμβαίνουν στη χώρα τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τις τρέχουσες και τις επικείμενες διαπραγματεύσεις με την περίφημη «τρόικα», έχουμε όλοι μας πλέον συνειδητοποιήσει ότι έχουμε ανάγκη να αλλάξουμε πολλά, να προχωρήσουμε μεταρρυθμίσεις, να διευκολύνουμε επιτέλους τη ζωή μας που έχει πληγεί σημαντικά από τις απανωτές περικοπές των τελευταίων ετών. Είναι η ώρα να εφαρμόσουμε καινοτομίες, να εφαρμόσουμε ιδέες και αυτές να μην παραμένουν συνεχώς σε χαρτιά ή σε πρόχειρες υλοποιήσεις που καταρρέουν μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα.

Χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό πρόσωπο γιατί σε αυτή την προσπάθεια πρέπει να συμβάλουμε όλοι μας, να σπρώξουμε όλοι μας τη χώρα προς τα μπρος και αναφέρομαι πολύ περισσότερο στη δική μου γενιά, μια γενιά που κινδυνεύει να περάσει στην ιστορία σαν μια γενιά που θα «χαθεί» μέσα στην κρίση, χωρίς στίγμα, χωρίς ευκαιρίες δημιουργίας, χωρίς τη δική της ιστορική στιγμή που θα πρέπει να μπει στη θέση του οδηγού και να ξεκολλήσει επιτέλους από εκείνη του απλού επιβάτη ή του «γκρινιάρη» παρατηρητή. Ζητώ ανατροπές, ζητώ συμμετοχή, επιζητώ δυναμική απαίτηση της γενιάς μου, απαίτηση αδιαπραγμάτευτη να πάρει στα χέρια της μια κατάσταση που ουσιαστικά την απειλεί με πλήρη απαξίωση και αφανισμό από το χάρτη της ιστορίας της χώρας.

Θα ήθελα να δώσω ένα παράδειγμα που σχετίζεται με ένα έργο που «βασάνισε» για χρόνια την Ελλάδα και ακόμη δεν έχει βρει το δρόμο του προς την ολοκλήρωση των δυνατοτήτων του.

Τον Οκτώβριο του 2006 ολοκληρωνόταν μετά από πολλά χρόνια και αρκετές επαναχρηματοδοτήσεις, ένα έργο πολύ σημαντικό για τη δημόσια ασφάλιση. Το έργο του ΑΜΚΑ, Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης, εντάχθηκε στις 10/7/1996 στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα "ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ" και συγχρηματοδοτήθηκε από Εθνικούς και Κοινοτικούς πόρους μέχρι του ποσού των 1,2 δις δραχμών περίπου. Η αποστολή του ήταν η πλήρης χαρτογράφηση των ασφαλισμένων/συνταξιούχων/δικαιούχων στους δημόσιους φορείς και η ένταξή τους σε ένα κοινό Πληροφοριακό Σύστημα. Το 1999 το έργο χρηματοδοτήθηκε εκ νέου και εντάχθηκε στα έργα της δράσης "ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ". Μέχρι το 2006 το έργο ακόμα δεν είχε ολοκληρωθεί, παρότι είχαν προηγηθεί και άλλες χρηματοδοτήσεις και άλλα "αυστηρά" χρονοδιαγράμματα. Στα έτη 2005-2006-2007 το έργο του ΑΜΚΑ χαρακτηρίστηκε ως προτεραιότητα της ΓΓΚΑ (Γενική Γραμματεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων) και προωθήθηκε η ολοκλήρωσή του με στόχο την πλήρη λειτουργία του.

Το 2006, όταν και εντάθηκε η υλοποίηση, κλήθηκαν εκ νέου οι ασφαλισμένοι στους διάφορους φορείς να απογραφούν και σχεδιάστηκε σχετική καμπάνια ώστε να πεισθούν για τη χρησιμότητά του. Κρίσιμο σημείο της καμπάνιας θεωρήθηκε ο υποχρεωτικός χαρακτήρας της κάρτας του ΑΜΚΑ που θα εφαρμοζόταν το 2009. Σήμερα τα αναφέρω ξανά όλα αυτά, γιατί πολύς λόγος έγινε για τις "δήθεν" καινοτομίες της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και για τις πομπώδεις διεργασίες των "opengov" διαδικασιών που δήθεν εφαρμόστηκαν την τριετία 2009 – 2012 και που είδαμε πού μας οδήγησαν.

Τον Οκτώβριο του 2006 κατέθεσα στη ΓΓΚΑ ένα γενικό σχέδιο που προέβλεπε την ηλεκτρονικά πλήρη ενοποίηση των ασφαλιστικών φορέων και τη διαχείριση των παροχών, των ιατρικών ραντεβού και των ιατροφαρμακευτικών αγωγών. Ένα πλέγμα υπηρεσιών διαθέσιμο προς τους πολίτες, βασισμένο στο έργο του ΑΜΚΑ και τη βάση δεδομένων του, σχέδιο που μπορείτε να δείτε στη φωτογραφία του κειμένου (αναλυτικά μπορείτε να το βρείτε στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση : http://vbalafas.blogspot.gr/2011/02/2006.html).

Σήμερα πια όλοι μας ξέρουμε τις δυστοκίες και τις στρεβλώσεις που υπάρχουν στο ασφαλιστικό μας σύστημα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Παροχές υγείας, συντάξεις, ασφαλιστικές εισφορές. Ταλαιπωρία για τους πολίτες, δεκάδες βάσεις δεδομένων που βρίσκονται διάσπαρτες και ασύνδετες μεταξύ τους, μπάχαλο σχετικά με την ορθότητα ή τη νομιμότητα παροχής επιδομάτων, απόδοσης συντάξεων σε δικαιούχους, αμφιβολία σχετικά με χιλιάδες περιπτώσεις «μαϊμού» συντάξεων, επιδομάτων κτλ.. Ακόμα σαν χώρα δεν έχουμε κατορθώσει να συνδέσουμε με κάποιον τρόπο τις γεννήσεις με τους θανάτους ! Να ξέρουμε δηλαδή ηλεκτρονικά και με σιγουριά αν ένας άνθρωπος ζει ή αν έχει πεθάνει με όσα τραγελαφικά συμβαίνουν κατά καιρούς όπως η αποστολή εκκαθαριστικών σε πεθαμένους !

Βιώσαμε τα «δράματα» με τις «opengov» διαδικασίες που σήμερα προκαλούν απλώς οργή σε όλους μας, ενώ είχαμε και τις απείρου κάλλους καταστάσεις σχετικά με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση που υλοποιήθηκε πρόχειρα και αγχωμένα, αποσπασματικά και χωρίς ολοκληρωμένο σχεδιασμό και οδήγησε σε παροξυσμό ασφαλισμένους και γιατρούς.

Το κράτος μας χρειάζεται να εκτελεί εφεξής έργα που θα είναι ενταγμένα σε μια γενικότερη στρατηγική και άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Να έχουν «κουμπώματα» μεταξύ τους και να μπορούν να αποτελούν συστατικό μέρος ενός ολοκληρωμένου συστήματος. Να μην μπορεί ο καθένας να φτιάχνει τη δική του «παράγκα», άλλος να αρνείται να χρησιμοποιήσει έργα ευρείας κλίμακας και ο κάθε «παράγοντας» της όποιας βαθμίδας και είδους διοίκησης να «κολλάει» ουσιαστικά τη χρήση ή να αναιρεί τη χρησιμότητα συστημάτων εκατομμυρίων.

Με μια τέτοια λογική ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να λύσει εκατοντάδες προβλήματα της καθημερινότητάς μας. Δίνω ακόμα ένα παράδειγμα. Για ποιο λόγο θα πρέπει να πηγαίνει ο ασφαλισμένος στις ουρές και να καταθέτει αποδείξεις για τα φάρμακα και να μην φτάνουν αυτές, μέσω του συστήματος που προανέφερα, κατευθείαν από το γιατρό, στο φαρμακείο και από εκεί στο ταμείο ασφάλισης με το πάτημα ενός κουμπιού και όντας συνδεδεμένα με το ΑΜΚΑ του ασφαλισμένου ; Σκεφτείτε πόσα καταργούνται αν απλώς ισχύσει αυτό το μικρό κομμάτι …









Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.











Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

5/7/12 - Στην "Ελ.Ζώνη", "Η Ελλάδα σε ταχυπαλμία"

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος και βουλευτής πλέον, κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται σήμερα, 5 Ιουλίου το άρθρο με τίτλο "Η Ελλάδα σε ταχυπαλμία".

Το άρθρο αναφέρεται στις τελευταίες εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στον τρόπο με τον οποίο αντιδρά η ΕΕ σε όσα εξελίσσονται τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό της, στην μετεξέλιξη που παρατηρείται στη νοοτροπία και τις δομές της καθώς και στον κίνδυνο που ελοχεύει από τις διάφορες δυνάμεις του λαϊκισμού, όσο η ίδια αρνείται να προτάξει τις ανάγκες των κοινωνιών πιο μπροστά από εκείνες των αριθμών.

Μπορείτε να το δείτε εδώ.

2/7/12 - Η Ελλάδα σε ταχυπαλμία

Η Ελλάδα σε ταχυπαλμία

Στις 12 Νοεμβρίου 2011 έγραφα ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Ότι «καλείται να δώσει πολιτικές και ουσιαστικές απαντήσεις, χωρίς εκβιασμούς, χωρίς πρόχειρες κορώνες, χωρίς ύφος ιερατείου, σε ένα πρόβλημα που τη διαπερνά και τη φέρνει αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση στο οικοδόμημά της».

Και προσέθετα ότι «κανείς από τους ηγέτες που ξεκίνησαν το όραμα της Ευρώπης, δεν φαντάστηκαν ότι αυτό θα βαθμολογείτο και θα ετίθετο υπό αίρεση από κάποιους αλεπουδιάρηδες των διεθνών αγορών, βυθισμένους σε δερμάτινες πολυθρόνες, πίνοντας ουίσκι πολυτελείας, παρακολουθώντας δείκτες σε οθόνες, τριγυρισμένοι από τηλεφωνικές συσκευές και διάφορους εντολοδόχους αυλοκόλακες, έτοιμους να εκτελέσουν την επόμενη εντολή τοποθέτησης χρήματος στον παγκόσμιο τζόγο. Δεν φαντάστηκαν ότι η επιβίωση των λαών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα εξαρτάτο από ποσοστά επιτοκίων και επιθέσεις διεθνών μαυραγοριτών που λειτουργούν σε απόκοσμα και σκοτεινά μέρη του διεθνούς παρασκηνίου.

Αλλά, ακόμα και να τα είχαν φανταστεί όλα αυτά, πιστεύω ότι γι’ αυτό οραματίστηκαν και την Ε.Ε., έναν οργανισμό που θα προστάτευε τα κράτη – μέλη του, από αυτές ακριβώς τις στρεβλώσεις, από την εντροπία των διεθνών μεταπωλητών χρήματος.»

Σήμερα, σχεδόν όλοι οι παράγοντες της Ευρώπης, που βρέθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής, μιλούν γι’ αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, το οποίο μάλλον αντιλαμβάνονται αρκετά καθυστερημένα. Μόλις την Πέμπτη, ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας, Κριστιάν Νουαγιέ δήλωσε, στη γαλλική εφημερίδα «Le Monde», ότι «η ΕΕ είναι σε σταυροδρόμι. Η νομισματική ένωση δεν είναι πλέον επαρκής. Η Ευρώπη πρέπει να προχωρήσει σε ομοσπονδοποίηση, καθώς η κρίση της ευρωζώνης προήλθε από την ανεπαρκή ενοποίηση». Στην άποψη για την κρισιμότητα της συγκυρίας που θα οδηγήσει πλέον αναπόφευκτα σε μια πανευρωπαϊκή επιλογή, πολιτικής κυρίως φύσεως, έχουν προσχωρήσει και οι περισσότεροι πολιτικοί σε ευρωπαϊκό και εγχώριο επίπεδο.

Υπάρχει όμως ένα αναμφισβήτητο γεγονός που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε όταν επιχειρούμε να διερευνήσουμε τα όσα συμβαίνουν μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Το γεγονός αυτό είναι ότι υπάρχει μια σαφής διαφορά φάσης στα όσα συμβαίνουν στα κράτη της ΕΕ μέχρι όλοι να αποκτήσουν κοινή αντίληψη. Για να το κάνουμε πιο λιανά, καμία χώρα δεν είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει με ρεαλισμό τα ζητήματα, αν αυτά δεν χτυπήσουν πρώτα και τη δική της πόρτα έτσι ώστε να υποστεί τις συνέπειες και να αντιληφθεί ότι δεν είναι όλα τελικά ένα παιχνίδι μεταξύ καλών και κακών λαών.

Είναι γεγονός ότι οι σχέσεις συνύπαρξης εντός της Ε.Ε. έχουν διαρραγεί. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που προσπαθούν να πείσουν τους λαούς ότι το εγχείρημα της Ε.Ε. είναι καλό μόνο για συνθήκες ευφορίας, ενώ όταν αρχίζουν τα δύσκολα ο καθένας προσπαθεί να διασφαλίσει τον εαυτό του.

Εδώ ακριβώς κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος. Στο να πειστεί ο κάθε λαός, από διάφορες λαϊκίστικες δυνάμεις, ότι η Ευρώπη είναι μια έννοια που μπορεί να είναι ζωντανή μόνο όσο συμπεριφέρεται σαν τη παχιά αγελάδα ή τη μεγάλη πορτοφόλα που μοιράζει αφειδώς καλούδια και χρήμα. Το ίδιο συμπέρασμα βγαίνει και αν πειστούν κάποιοι λαοί ότι εκείνοι καλούνται να πληρώσουν τις ατασθαλίες και τα χρέη άλλων, να επιμεριστούν τα βάρη κάποιων άλλων στα νότια της Ευρώπης που πέρναγαν καλά με τα λεφτά άλλων και τώρα ζητάνε και άλλα για να περάσουν ακόμα καλύτερα. Στην ίδια διαπίστωση θα καταλήξουμε και αν κάποιοι λαοί θεωρήσουν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα «κολυμπηθρόξυλο» και μετά να περιμένουν από τους άλλους να έρθουν να τους σώσουν, αλλά ταυτόχρονα να τους βρίζουν, να τους λοιδορούν και να τους θεωρούν «κατακτητές».

Λοιπόν, όλα αυτά δείχνουν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα εντός της Ε.Ε., πρόβλημα που αν δεν ξεπεραστεί άμεσα, τίποτα δεν θα εμποδίσει τους λαούς από το να πειστούν, οριστικά πλέον, ότι μπορούν ο καθένας μοναχός του να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, να αποκοπεί και να παραστήσει τον μοναχικό καβαλάρη μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον που συνεχώς αγριεύει, αποσταθεροποιείται και κρύβει στα σωθικά του βραδυφλεγείς βόμβες, έτοιμες να δημιουργήσουν αλυσιδωτές εκρήξεις.

Αν κάτι τέτοιο γίνει κοινή και ισχυρή συνείδηση μέσα στις κοινωνίες, γίνει κοινός τόπος μεταξύ των πολιτών, καμία πολιτική δύναμη, κανείς πολιτικός δεν μπορεί εύκολα να το αλλάξει. Για να αλλάξει κάτι τέτοιο θα απαιτηθεί ένα ισχυρότερο, πιο πειστικό κοινό όραμα και δεν είμαι βέβαιος ότι η Ευρώπη διαθέτει αυτή τη στιγμή, συνολικά, τέτοιου είδους μεγέθη ηγετών που θα καταφέρουν να διαπεράσουν τα σύνορα των κρατών – μελών και θα συγκροτήσουν ένα νέο, αποτελεσματικό, πανευρωπαϊκό όραμα. Άλλωστε το ίδιο το όραμα της Ε.Ε. ακόμα βρίσκεται σε φάση που επιζητά την ολοκλήρωσή του, χωρίς να έχει κατορθώσει να φτάσει καν σε ικανοποιητικό επίπεδο.

Η Ευρώπη έχει προσπεράσει, κατά την άποψή μου, τη φάση που πρέπει απλώς να συνειδητοποιήσει το ότι βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Η Ευρώπη έχει ήδη ξεκινήσει να μετεξελίσσεται και ενδεχομένως να μετασχηματίζεται. Έχει ήδη περάσει σε αναθεωρητική φάση και μπορεί να αναζητήσει ακραίες λύσεις προκειμένου να μην πάρει τις προφανείς αποφάσεις που θα θέτουν σε προτεραιότητα τις κοινωνίες και όχι τους αριθμούς.

Λένε πολλοί ότι η κοινωνική πρόνοια είναι «προνόμιο» των «αριστερών» ιδεολογιών, όμως αυτό είναι πολύ μεγάλο λάθος. Ας κοιτάξουν στην ελληνική ιστορία πότε δημιουργήθηκαν οι πιο σημαντικές προνοιακές δομές, μερικές εκ των οποίων ζουν μέχρι σήμερα. Προφανώς έχουν μπλέξει τις δομές πρόνοιας με την προνοιακή ασυδοσία ή την πρόνοια υπέρ των «ημετέρων», αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. 

Η Ελλάδα, μικρή σε σχέση με το συνολικό πρόβλημα, βρίσκεται σε μια διαρκή κατάσταση ταχυπαλμίας. Οφείλει να διορθώσει πολύ σοβαρές της παθογένειες, αλλά αυτό δεν μπορεί να το πράξει έχοντας συνεχώς μια δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι της. Είναι αδιανόητο να ζητάς από έναν λαό σε κατάσταση παραφροσύνης να σκέφτεται λογικά, να συμπεριφέρεται ώριμα ή να κάνει συνεχώς υπομονή. Η Ελλάδα χρειάζεται ανάσα. Ανάσα ουσίας και όχι βέβαια επιμήκυνση της ύπαρξης των στρεβλών που ξέρουμε όλοι μας ότι έχει. Χρειάζεται να ξαναπιστέψει στα πόδια της και το δυναμικό της.

Αν ορισμένες χώρες στην Ευρώπη πιστεύουν ότι πρέπει να ομοσπονδοποιήσουμε τη δυστυχία, φοβάμαι ότι θα πρέπει να ξαναδιαβάσουν ιστορία για να δουν ότι οι λαοί ενώνονται με θετικό όραμα σε περίοδο ειρήνης και με όρους επιβίωσης υπό άλλες καταστάσεις …  


Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com