26/3/12 - Ο Βενιζέλος απαντά στον Βενιζέλο

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 24 Μαρτίου 2012, σελίδα 7 :

Ο Βενιζέλος απαντά στον Βενιζέλο

Μετά τις εσωκομματικές διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ, η περίοδος Παπανδρέου κλείνει για το κόμμα. Για την Ελλάδα, η περίοδος αυτή θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να κλείσει, καθώς ο Παπανδρέου μόλις ξεκινά να μπαίνει στη βάσανο της ιστορίας για να αποτιμηθεί οριστικά τόσο η Προεδρία του στο ΠΑΣΟΚ, όσο και η παρουσία του στο τιμόνι της χώρας.

Νέος Πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ ανέλαβε ήδη ο μέχρι πρότινος υπουργός Οικονομικών, κ. Βενιζέλος, δεινός ρήτορας και άνθρωπος με πείσμα, αν αναλογιστεί κανείς ότι επέμεινε στο στόχο του και εν τέλει τον ικανοποίησε, παρά τα όσα συνέβησαν την προηγούμενη φορά που διεκδίκησε την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Τώρα καλείται να οδηγήσει την παράταξή του στις επερχόμενες εκλογές και εκ των πραγμάτων θα κινηθεί σε πιο «κομματικά» νερά απ’ ότι μας είχε συνηθίσει τον τελευταίο καιρό.

Η πρώτη του ομιλία στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος ήταν σαφώς προεκλογική και επιχείρησε να δώσει το προσωπικό του στίγμα ως επικεφαλής. Με το κλείσιμο της ομιλίας του καθόρισε τη «γραμμή» με την οποία θα διεκδικήσει την ψήφο των Ελλήνων. «Κάποιοι ζητούν μια αυτοδύναμη Κυβέρνηση, εμείς ζητούμε μια αυτοδύναμη Ελλάδα» είπε στο τέλος ο Βενιζέλος, θεμελιώνοντας την προεκλογική του τακτική και καθορίζοντας το επικοινωνιακό μότο που θα χρησιμοποιηθεί. Προφανώς αναφέρεται στη ΝΔ και τη δεδηλωμένη επιδίωξή της για αυτοδυναμία στις εκλογές που έρχονται. Ψέγει την επιδίωξη αυτή και κατά κάποιο τρόπο την υποβαθμίζει, την υποτιμά ακόμα και ως επιθυμία, ως στρατηγική επιλογή.

Ο Βενιζέλος με αυτή του τη φράση δείχνει συνεπής στην παραδοσιακή πολιτική επικοινωνία του ΠΑΣΟΚ, εκείνη που θεωρεί μόνο τους ψηφοφόρους της παράταξης αυτής «δημοκράτες», μόνο αυτούς «προοδευτικούς», μόνο αυτούς «μεταρρυθμιστές», μόνο αυτούς «εκσυγχρονιστές», μόνο αυτούς οραματιστές μιας «αυτοδύναμης Ελλάδας».

Είναι όμως συνεπής στον εαυτό του και στον ίδιο του τον πολιτικό λόγο ; Έχει ο ίδιος τόσο μεγάλη αποστροφή στην αυτοδυναμία, όσο εμφανίζεται με τη φράση του αυτή ; Ας απαντήσει ο ίδιος :

Στις 27/5/2007, στην «Ελευθεροτυπία» έλεγε ότι «Οι «μεγάλοι συνασπισμοί» είναι μεταβατικές καταστάσεις ανάγκης, που αλλοιώνουν θεμελιώδεις παραδοχές της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην οποία η διάκριση μεταξύ κυβερνητικής πλειοψηφίας και αντιπολιτευόμενης μειοψηφίας είναι εγγύηση θεσμικής ισορροπίας, αλλά και διαφάνειας. Εγγύηση υπέρ των ίδιων των πολιτών.».

Στις 2/7/2007, στο «Έθνος» έλεγε ότι «Είμαι υπέρ των καθαρών λύσεων που μπορεί να τις παρακολουθεί και να τις ελέγχει ο πολίτης, χωρίς παρασκηνιακές και αδιαφανείς συνεννοήσεις. Είμαι συνεπώς υπέρ των αυτοδύναμων κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών, που έχουν στη συνέχεια την ικανότητα και τη φρόνηση να διαμορφώσουν πολύ ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συναινέσεις.».

Στις 6/10/2008, στα «Νέα» έλεγε ότι «Η στόχευση της αυτοδυναμίας είναι ούτως ή άλλως βασική προϋπόθεση για την κατάκτηση της πρώτης θέσης που επιτρέπει σ’ ένα κόμμα εξουσίας να αποκτήσει την πρωτοβουλία των πολιτικών και θεσμικών κινήσεων στο μετεκλογικό σκηνικό.».

Στις 6/12/2008, στην «Ελευθεροτυπία» έλεγε ότι «Θεωρώ συνεπώς ότι είναι όχι μόνο θεμιτός, αλλά και αναγκαίος στόχος για το ΠΑΣΟΚ η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία ως εγγύηση πολιτικής σταθερότητας και προγραμματικής σαφήνειας, αλλά και ως βάση για τη διαμόρφωση των ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών συνεργασιών που είναι αναγκαίες για να κυβερνηθεί με άλλο δημόσιο ήθος και με πολιτική αποτελεσματικότητα ο τόπος.».

Στις 5/9/2009 στο «Ράδιο Θεσσαλονίκη» έλεγε ότι «Άρα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πρώτη προτίμηση του ΠΑΣΟΚ, ο στόχος, είναι η αυτοδύναμη πλειοψηφία. Ο πολίτης την επομένη ημέρα θέλει να έχει μια κυβέρνηση που αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και ευθύνες και όχι μια αόριστη κατάσταση διαπραγματεύσεων, διαβουλεύσεων και ανταλλαγών κομματικών θέσεων και πυρών.»

Στις 6/9/2009 στο «Έθνος» έλεγε ότι «Η αυτοδυναμία είναι αριθμητικά και πολιτικά απολύτως εφικτή. Την επομένη των εκλογών οι πολίτες δεν θέλουν αβεβαιότητα και διαβουλεύσεις, αλλά μια σταθερή κυβέρνηση ικανή να αναλάβει μεγάλες πρωτοβουλίες και να δώσει ρυθμό στη χώρα.».

Στις 26/9/2009 στην «Ημερησία» έλεγε ότι «Θεωρώ ότι το ένστικτο και η ωριμότητα του λαού θα τον οδηγήσει σε μία επιλογή πολιτικής σταθερότητας και προγραμματικής καθαρότητας. Αλλά μιλάμε για μία νέου τύπου αυτοδυναμία, όχι αυτάρεσκη αλλά έτοιμη να οργανώσει τις αναγκαίες εθνικές συναινέσεις και τις αναγκαίες κοινωνικές συμφωνίες για να γίνουν οι αλλαγές που απαιτούνται.».

Στις 27/9/2009 στον «Αγγελιοφόρο» έλεγε ότι «Όπως έχω πει κατ’ επανάληψη, το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει και θα κατακτήσει την αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά η αυτοδυναμία αυτή θα είναι «νέου τύπου».».

Στις 30/9/2009 στη «Νίκη» έλεγε ότι «Μία συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων αλλοιώνει τα δεδομένα ενός σύγχρονου, δημοκρατικού κοινοβουλευτικού συστήματος διακυβέρνησης. Καταργεί τη διάκριση μεταξύ κυβερνητικής πλειοψηφίας και αντιπολιτευόμενης μειοψηφίας, ακυρώνει τη λειτουργία των θεσμικών αντιβάρων που είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της διαφάνειας, ενισχύει τον κομματισμό στο κράτος και ενθαρρύνει μία μαξιμαλιστική και ανέξοδη αντιπολίτευση εκ μέρους των μικρών κομμάτων που έχουν, ούτως ή άλλως, μέτωπο με τον «δικομματισμό».».

Την 1η/10/2009 στα «Νέα» έλεγε ότι «Τώρα η αυτοδυναμία είναι η εγγύηση της σταθερότητας και της προγραμματικής σαφήνειας, αλλά επιπλέον η βάση για την οικοδόμηση μεγάλων εθνικών συναινέσεων και μεγάλων κοινωνικών συμφωνιών, προκειμένου να επιτυγχάνεται η ευρύτερη δυνατή στήριξη των πρωτοβουλιών που οφείλει να πάρει μια νέα κυβέρνηση.».

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να γράψει κανείς τίποτα παραπάνω. Τις απαντήσεις τις έχει δώσει ο ίδιος ο Βενιζέλος στον εαυτό του και μάλιστα αποστομωτικά. Ας ξαναπροσπαθήσουν να μιλήσουν λίγο περισσότερο οι δυό τους και ίσως καταφέρουν να συναντηθούν … Όλα τα αποσπάσματα που μνημονεύτηκαν σε αυτό το άρθρο είναι διαθέσιμα στην προσωπική ιστοσελίδα του κ. Βενιζέλου.  


Άλλα νοιάζουν την κοινωνία

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Βενιζέλος παρουσιάζει εντυπωσιακή ανακολουθία λόγων και πολλές φορές πράξεων «κατά τας ανάγκας και κατά τας συνθήκας». Ενίοτε, επειδή είναι πολύ καλός χειριστής του προφορικού λόγου, καταφέρνει να λέει κάτι, χωρίς στην ουσία να λέει τίποτα. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι η φράση του στις 15 Μαρτίου 2012 κατά τη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε. «Οι εξελίξεις στην πολιτική είναι γεωμετρικές, δεν είναι γραμμικές» απάντησε σε ερώτηση δημοσιογράφου και τον οδήγησε σε εγκεφαλικό αδιέξοδο προσπαθώντας να καταλάβει τι του είπε. Είμαι σίγουρος ότι ακόμα δεν έχει καταφέρει να συνέλθει και για πολύ καιρό ακόμα θα προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει το κρυμμένο μήνυμα του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Ο Βενιζέλος λοιπόν, έχοντας πάντα ως άποψη το ότι μόνο οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ είναι «πατριώτες» και νοιάζονται για την «αυτοδύναμη Ελλάδα», δεν ορίζει απλά το πασοκικόν ως εθνικό, αλλά μεταφέρει και τα προβλήματα του ΠΑΣΟΚ στην όλη διαδικασία ανάκαμψης της πατρίδας. Θεωρεί δηλαδή ότι η ίαση του ΠΑΣΟΚ είναι συνώνυμη με την ίαση της χώρας. Ευθυγραμμίζει το κόμμα με τη χώρα, ορίζοντας μάλιστα μια σχέση αλληλεξάρτησης, συμπληρωματική και εξόχως αλληλένδετη. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν ανακάμψει, δεν μπορεί να ανακάμψει και η Ελλάδα. Αυτά μας είπε εν ολίγοις.

Για να καταλήξει στη διατύπωση αυτή ο Βενιζέλος δεν κοίταξε καν γύρω του, δίπλα του. Δεν το συνηθίζει κιόλας, μιας και η ματιά του είναι πάντα ευθεία, ποτέ το κεφάλι δεν γυρνά ξεχωριστά από τον κορμό του. Ακόμα και όταν χειροκροτεί, τα χέρια του είναι χαμηλά, σχεδόν στο ύψος της μέσης και οι παλάμες χτυπούν μαλακά η μια την άλλη, χωρίς σχεδόν καν να αποκολλώνται μεταξύ τους. Όλα αυτά είναι σαφή δείγματα και της αντίληψής του γενικότερα, της στάσης και της κοσμοθεωρίας του.

Θα έπρεπε να κοιτάξει όμως λίγο γύρω του καλύτερα. Να δει ότι η κοινωνία είναι βάναυσα πληγωμένη από τους διπλανούς του. Απαξιώθηκε ολοκληρωτικά και οριζόντια. Όλοι είναι «κοπρίτες», άλλοι είναι «κλέφτες», άλλοι είναι «τεμπέληδες», άλλοι είναι «μαϊμού λήπτες προνοιακών επιδομάτων». Η αδυναμία των διπλανών του και του ιδίου να ξεχωρίσουν και να αναδείξουν πραγματικά τους παρασιτικούς ενός συστήματος που δημιούργησε κατά κύριο λόγο η δική του παράταξη, οδήγησε στη συνολική αποδόμηση και απαξίωση και καταρράκωσε το ηθικό όλων.

Λοιπόν η κοινωνία ζητάει το πράγμα να πάει ανάποδα. Επειδή ακριβώς δεν είναι «όλοι ίδιοι», δεν θα πρέπει να κρύβονται οι επίορκοι και οι νταβέληδες πίσω από τη γενίκευση. Ας τους αναδείξουν, ας τους τιμωρήσουν, συμπεριλαμβάνοντας και το σινάφι του ο Βενιζέλος, εκείνο που με δικό του νόμο απαλλάσσει σχεδόν από οτιδήποτε θα διωκόταν ένας απλός πολίτης. Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ ας το λύσει μόνος του, εσωτερικά ο νέος πρόεδρός του και ας αφήσει την Ελλάδα να προχωρήσει αδέσμευτη προς την ανάκαμψή της.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.







Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

22/3/12 - Στην "Ελεύθερη Ζώνη" ο "κυρ - Μέντιος"

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται σήμερα 22 Μαρτίου το άρθρο με τίτλο "Ο κυρ – Μέντιος, ο «κορλεόνης» του χωριού".

Το άρθρο αναφέρεται στις αποκαλύψεις για τα χιλιάδες "μαϊμού" επιδόματα που δίνονται, την κατάσταση που διαμόρφωσε αυτή την πραγματικότητα και πως αυτή επηρέασε την κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου.

Μπορείτε να το δείτε εδώ.

19/3/12 - Ο κυρ–Μέντιος, ο «κορλεόνης» του χωριού

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 17 Μαρτίου 2012, σελίδα 7 :

Ο κυρ – Μέντιος, ο «κορλεόνης» του χωριού

Όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στη χώρα δεν έχουν προηγούμενο στη μεταπολιτευτική περίοδο της Δημοκρατίας μας σε επίπεδο διοίκησης. Καθημερινά τα δελτία ειδήσεων είναι γεμάτα από αποκαλύψεις για πολυδαίδαλα και πολυσχιδή κυκλώματα που μετέτρεψαν τον κρατικό κορβανά σε αλάνα ανελέητου πλιάτσικου και συνεχών ληστρικών επιδρομών με λεία εκατομμυρίων ευρώ.

Τα φαινόμενα που αποκαλύπτονται είναι επαναληπτικής και συνεχούς μορφής, δεν αποτελούσαν δηλαδή ένα στιγμιαίο χτύπημα διασπάθισης δημοσίου χρήματος που θα μπορούσε να συμβεί οποτεδήποτε, σε οποιαδήποτε χώρα. Είναι φαινόμενα που συντήρησαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και τους εξασφάλισαν με σταθερό ρυθμό εισοδήματα, ακριβά αυτοκίνητα, χλιδή, βίλες, κοινωνική προβολή. Τους εξασφάλισαν, σε βάθος χρόνου και με συνεχή εισροή, ένα υψηλότατο βιοτικό επίπεδο το οποίο σε αρκετές περιπτώσεις μετεξελίχθηκε σε οφίκια, σε πολιτική – κομματική παρέμβαση, ενίοτε ακόμα και σε υψηλόβαθμες διοικητικές θέσεις μέσα στον κρατικό μηχανισμό διοίκησης.

Υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι που σιτίζονταν πλουσιοπάροχα από αυτές τις «φάμπρικες» καταλήστευσης του δημόσιου κορβανά, που πήγαιναν στα χωριά τους με τα υπερπολυτελή τους αυτοκίνητα και παρίσταναν τους μεγαλοπαράγοντες που είχαν τα «κονέ» και κατάφερναν να τα παίρνουν από παντού και να βγαίνουν λάδι. Αυτοί οι άνθρωποι έμπαιναν «με τον παρά τους» μέσα στα σπίτια του χωριού, ήλεγχαν οικογένειες ολόκληρες και κατηύθυναν ακόμα και την ψήφο τους, την οποία βέβαια οι ίδιοι παζάρευαν για δικό τους όφελος. Το χωριό τους θαύμαζε και τους κολάκευε στα φανερά, όλοι όμως ήξεραν και ξέρουν σιωπηλά τι συνέβαινε, ποιοι ενδεχομένως τους κάλυπταν και έβαζαν πλάτες, με ποιους συνομιλούσαν σε τακτική βάση. Δεν μίλαγε όμως κανείς ανοιχτά για όσα είχε μέσα στο μυαλό του γιατί «ποτέ δεν ξέρεις πότε θα μας χρειαστεί ο κυρ – Μέντιος, ο παράγοντας, ο κολλητός του έτσι και ο γνωστός του εκείνου».

Διάφοροι από αυτούς που αποκαλύπτονται τον τελευταίο καιρό, έκαναν ακόμα και μοιρασιές στους τόπους τους. Μοίραζαν επιδόματα, συνταξούλες, πέρναγαν στα κουφά και καμιά επιδοτησούλα από την οποία έπαιρναν βέβαια το ποσοστό τους, κανονικοί νταραβεριτζήδες και νταβατζήδες ενός «συστήματος» που για πολλά χρόνια έβγαζε και βγάζει «βουλευτές, δημάρχους, διευθυντές» και ό,τι άλλο βάζει ο νους. Μερικοί άλλοι την είχαν πάει ακόμα πιο πέρα τη μπίζνα και είχαν μετατραπεί σε κανονική «Μαφία», βλαχοκορλεόνηδες που εκβίαζαν, μιζάριζαν και οδηγούσαν ανθρώπους στην απόγνωση ή ακόμα και σε αυτοκτονίες.

Άλλοι χρησιμοποίησαν την οικονομική «ευρωστία» που τους παρείχε όλο αυτό το πολυεπίπεδο και πολύμορφο σύστημα, που μάλλον είχε εξελιχθεί σε μέθοδο, για να αναρριχηθούν σε συνδικαλιστικά ή κομματικά πόστα και από εκεί να μεταπηδήσουν σε κομβικά, νευραλγικά σημεία της κρατικής μηχανής, αποκτώντας κάλυψη, εξουσία, δύναμη και να μπορούν να διαμορφώνουν με αυτό τον τρόπο εξελίξεις, απόψεις, νοοτροπίες, να κατευθύνουν επαγγελματίες και επιχειρηματίες, να επιβάλουν τις επιδιώξεις και τις απαιτήσεις τους, να κατεδαφίζουν και να συκοφαντούν κάθε άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι «επικίνδυνος» για τους ίδιους, για όσα πρεσβεύουν, για όσα εκπροσωπούν, για  όσους στους οποίους πουλούσαν εκδούλευση και κυρίως για τη νοοτροπία που εμφύσησαν στην ελληνική κοινωνία.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα βάδισε για πολλά πολλά χρόνια στη λογική της ήσσονος προσπάθειας, κατακρεούργησε την αξιοκρατία και ανέδειξε σε σημαντικές θέσεις ευθύνης λαμόγια. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα πολύς κόσμος δεν μπορεί καν να ξεχωρίσει τους δημοσίους λειτουργούς και υπαλλήλους ακόμα και με εξόφθαλμα, προφανή αξιολογικά κριτήρια. «Όλοι είναι ίδιοι», λένε οι περισσότεροι γιατί αυτό βολεύει όλους αυτούς που προανέφερα. Όταν «όλοι είναι ίδιοι», όχι μόνο δεν μπορούν να ξεχωρίσουν οι καλοί, αλλά και δεν μπορούν να εντοπιστούν οι επίορκοι, οι λωποδύτες και οι τακτικοί λήσταρχοι του κρατικού κορβανά. Προσπαθήστε να αναλογιστείτε πόσο πολύ τους βολεύει αυτό το «όλοι ίδιοι είναι» … 

Όλοι αυτοί που σήμερα αποκαλύπτονται σταδιακά, με βαρύγδουπους τίτλους στα δελτία ειδήσεων, για τον πολύ λαό, για την «πλέμπα», επεφύλασσαν – βέβαια – ψίχουλα και μικροεξυπηρετησούλες. Τα «χοντρά πακέτα» έπεφταν σε αδέλφια, ξαδέλφια, θειάδες, μπατζανάκηδες, σε «βασανιάρες» γκόμενες και ερωμένες που ήταν ένα είδος … κοινωνικής καταξίωσης, ένδειξη του υψηλού οικονομικού status και γαλόνι συνεπούς «λαμογισμού». Που και που γινόταν και μια πιο «διευρυμένη» μοιρασιά για να γεμίσουν τα σακούλια με τα ψηφαλάκια …

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με μερικά άλλα, μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Όλα αυτά τα λεφτά που διασπαθίστηκαν με τον τρόπο αυτό – και ήταν καθαρά λεφτά του δημόσιου κορβανά – είτε φαγώθηκαν σε χλιδές, κότερα και βίλες, είτε έφυγαν στο εξωτερικό με διάφορους τρόπους. Μεγάλο μέρος από αυτά δεν γύρισε ποτέ μέσα στην οικονομία είτε ως δαπάνη, είτε ως φόρος και χάθηκε για πάντα. Έστω και τώρα, στα στερνά, αυτή η Ελλάδα πρέπει να αφανιστεί για να έχει μια μικρή ελπίδα η υπόλοιπη.


Τι συνέβη και τα βρίσκουν ;

Υπάρχουν μεγάλα ερωτήματα που προκύπτουν με όλες αυτές τις αποκαλύψεις που γίνονται για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, για την καταλήστευση στα προνοιακά επιδόματα, για τις «μαϊμούδες» συντάξεις και τις περιοχές στις οποίες εντοπίζονται μεγάλα ποσοστά πληθυσμού να είναι ανάπηροι, τυφλοί, μουσαντένιοι άνεργοι, γιαλαντζί αγρότες, αναξιοπαθούντες που χρειάζονταν την διαρκή αρωγή του κράτους.

Πρώτ’ απ’ όλα πρέπει να εξηγηθεί στον λαό, το τι συνέβη και τώρα τους βρίσκουν ενώ πριν δεν μπορούσαν. Γιατί αυτές οι ιστορίες δεν συμβαίνουν τα τελευταία 5-6 χρόνια. Συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες, έχουν συγκεκριμένη ιστορική αφετηρία, εξελίχθηκαν σε μέθοδο και «επαγγελματική» πρακτική.

Όλα όσα αποκαλύπτονται δείχνουν καλά οργανωμένες διαδικασίες, δείχνουν όμως και κάτι που δεν έχει τύχει να το ακούσω ή να το διαβάσω αλλού. Δείχνουν έλλειψη φόβου, πολλά είναι απροκάλυπτα, είναι εκνευριστικά εξόφθαλμα. Δεν μπορεί, ας πούμε, να έχει ακόμα και τον ελάχιστο φόβο κάποιος που «κόβει» 75 φορές επίδομα τοκετού στο ίδιο πρόσωπο.

Σημαίνει ότι δεν φοβόντουσαν, ότι ήταν ήσυχοι και ήρεμοι, ότι δεν τους ενδιέφερε να καλύψουν ίχνη ή να κάνουν τη «δουλειά» στα μουλωχτά. Ποιοι τους κάλυπταν και ποιοι τους εξασφάλιζαν τέτοιου είδους υψηλή ασυλία ; Ποιοι είναι εκείνοι που δεν τα έβρισκαν πριν και τα βρήκαν τώρα όλα μαζεμένα ; Τι εκλογικά αποτελέσματα έδιναν σταθερά οι περιοχές στις οποίες παρουσιάζονται τα φαινόμενα ;

Ποιοι μηχανισμοί λειτούργησαν τώρα που δεν λειτουργούσαν πριν και γιατί ; Και εδώ δεν μου αρκεί η απάντηση «γιατί εδώ που φτάσαμε, δεν πήγαινε άλλο». Δεν έπρεπε να φτάσουμε εδώ, δεν επιτρέπεται που φτάσαμε εδώ. Όσοι λοιπόν λειτούργησαν τώρα και δεν λειτουργούσαν πριν, πρέπει να αναδειχθούν και να «κουρευτούν» με την ψιλή όπως οι οικονομίες του κοσμάκη, οι μισθοί των εργαζομένων, οι συντάξεις και τα ομόλογα.

Αυτά πρέπει να εξηγηθούν. Διαφορετικά, ας πάνε όλοι μαζί στον αγύριστο.


Εξεπλάγην κανείς ;

Υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση όλων των παραπάνω γεγονότων, η οποία δείχνει τον ωχαδερφισμό μας, τη νοοτροπία που καλλιεργήθηκε για δεκαετίες στη χώρα και τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αντιμετωπίζει κάποια φαινόμενα διαχρονικά. Γιατί μπορεί τώρα να βλέπουμε ιπτάμενα γιαούρτια και οπωροκηπευτικά, αλλά θα μου επιτρέψετε να γράψω ότι «είναι αργά για δάκρυα …».

Η λύση δεν είναι ούτε οι πέτρες, ούτε οι τραμπουκισμοί, ούτε οι εκφοβισμοί που μοιραία, αν συνεχιστούν, θα οδηγήσουν σε ολοκληρωτισμούς διάφορων τύπων. Θα οδηγήσουν σε αδιέξοδα, σε κατάρρευση της έστω και προβληματικής δημοκρατίας μας και μετά θα καθόμαστε όλοι μαζί μπροστά στην τηλεόραση και θα αναρωτιόμαστε τι συνέβη.

Κοιτάξτε γύρω σας, ακούστε τις συζητήσεις σε διάφορα σημεία, από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Θα διαπιστώσετε ότι κανείς δεν εξεπλάγη από την αποκάλυψη όλης αυτής της βρωμιάς που γεμίζει δυσωδία την καθημερινότητά μας. Κανείς δεν αιφνιδιάστηκε και δεν έπεσε από τα σύννεφα. Όλοι σχεδόν ήξεραν. Όλοι σχεδόν υποπτεύονταν.

Υπήρχαν – βέβαια – και κάποιες χιλιάδες ανθρώπων, ακόμα και πολιτικοί ή ολόκληροι πολιτικοί χώροι που εδώ και πολλά χρόνια τα έλεγαν, τα τόνιζαν και τα φώναζαν, αλλά τους έλεγαν «γραφικούς», «παλαιοκομματικούς», «κολλημένους». Τους εξαφάνιζαν, τους λοιδορούσαν και τους διέβαλαν με κάθε τρόπο και μέσο.

Εδώ λοιπόν τώρα είναι η μεγάλη ευθύνη του κάθε πολίτη. Να θυμηθεί, να αξιολογήσει, να αναθεωρήσει, να σκεφτεί. Να μην τα θεωρήσει ξανά «όλα ίδια», για να μην ξαναβρεθεί μετά από χρόνια σε αφόρητη πλήξη και αδιέξοδο, λόγω έλλειψης έκπληξης …

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.








Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

14/3/12 - Στην "Ελεύθερη Ζώνη"

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα 12 Μαρτίου το άρθρο με τίτλο "Ήρθε η ώρα της νέας γενιάς".

Μπορείτε να το δείτε εδώ.

12/3/12 - Για να μην υπάρχουν αυταπάτες

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 10 Μαρτίου 2012, σελίδα 7 :

Για να μην υπάρχουν αυταπάτες

Όλα δείχνουν ότι τις επόμενες ημέρες θα ησυχάσουμε οριστικά από όλη τη βαβούρα που ζούμε τον τελευταίο, τουλάχιστον, μήνα σχετικά με το PSI, τους εφαρμοστικούς νόμους, τις προϋποθέσεις υλοποίησης των αποφάσεων του Eurogroup, τη σύναψη της νέας δανειακής σύμβασης. Η ανταλλαγή των ομολόγων φαίνεται ότι ολοκληρώνεται ομαλά, η Ελλάδα, δια του Κοινοβουλίου της υπέγραψε, ψήφισε, ενέκρινε όσα, ορθολογικά και μη, της ζήτησαν οι εταίροι της και πλέον οδεύουμε προς μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα που θέλει πολλή και συνεπή δουλειά για να πάρει μια μορφή και να θεωρηθεί ότι μας πηγαίνει σε μια θετική κατεύθυνση.

Τη βραδιά της δραματικής ψηφοφορίας στη Βουλή, σχετικά με το πλαίσιο μέτρων που ζητήθηκε από την Ευρώπη προκειμένου να «διασωθεί» η Ελλάδα, είχα γράψει στο Facebook ότι «η χώρα εξασφάλισε ένα ελάχιστο έδαφος για να παλέψουμε και να δημιουργήσουμε όλα εκείνα τα μεγάλα που μας ενώνουν. Είναι η ώρα των νέων, της νέας γενιάς, του μονόδρομου της συμμετοχής για όσους θέλουν να αλλάξουν πράγματα. Κανείς δεν χαίρεται απόψε, αποκτούμε όμως επιτέλους έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό.».

Όσοι διαβάζουν συνεπώς την αρθρογραφία μου γνωρίζουν ότι από πολύ νωρίς έχω καυτηριάσει αδιέξοδες πολιτικές που επιβάλλονται, απαράδεκτες τακτικές που εφαρμόζονται, απίστευτες εκχωρήσεις που ζητούνται από την Ελλάδα, σε καιρό ειρήνης, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της με τη βοήθεια των εταίρων της στην Ε.Ε.. Και όλα αυτά, βέβαια, έχουν οδηγήσει σε ένα γενικότερο πλαίσιο εφαρμοζόμενης πολιτικής της οποίας τα αποτελέσματα είναι οικτρά, καταστροφικά και κυρίως τελείως διαφορετικά από εκείνα που υπόσχονταν ντόπιοι και ξένοι μεταπράτες μιας δήθεν δημοσιονομικής εξυγίανσης που στοχεύει στη βελτίωση των αριθμών και των δεικτών και ξεχνάει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Αυτές τις ημέρες θα ακούσετε και θα δείτε πολλούς, κυρίως από αυτούς που βρίσκονται σε κυβερνητικές θέσεις τα τελευταία 2 χρόνια, σχεδόν να πανηγυρίζουν για τις εξελίξεις και να προσπαθούν, βαρύγδουπα, να δικαιώσουν εαυτούς για την πολιτική που έχουν ακολουθήσει. Με ρητορικές υπερβάσεις και λεκτικούς ακροβατισμούς θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν μια κατάσταση που απλώς εξασφαλίζει πια ένα ελάχιστο στέρεο υπόβαθρο, ως την απαρχή μιας νέας εποχής προοπτικής. Ας μην τρέφουν αυταπάτες, ούτε οι ίδιοι και να μην τις μεταδίδουν και προς τον κόσμο.

Έγραψα λοιπόν εκείνο το βράδυ ότι «κανείς δεν χαίρεται απόψε, αποκτούμε όμως επιτέλους έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό» και έτσι ακριβώς θα έπρεπε να είναι. Δεν υπάρχουν χαρές και χειροκροτήματα όταν η χώρα «σιγουρεύει» ότι δε θα μπορεί να βγει στις αγορές για τα επόμενα δέκα τουλάχιστον χρόνια. Ούτε μπορεί κανείς να θριαμβολογεί επειδή θα υποφέρουν ακόμα περισσότερο οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι ή επειδή νέοι πολίτες, από τους οποίους σαν κοινωνία περιμέναμε να χτίσουν σπιτικά και οικογένειες, θα δουλέψουν με 400 και 500 ευρώ το μήνα, ιδιαίτερα μέσα σε μια οικονομία που οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν και το κόστος ζωής δεν διαμορφώνεται σύμφωνα με τη γενικότερη κατάσταση των περικοπών.

Ο προσανατολισμός και το ελάχιστο έδαφος αποτελούν τα μοναδικά θετικά στοιχεία από όλη αυτή την υπόθεση. Το πρώτο γιατί αποκτούμε ως χώρα – έστω και δια του καταναγκασμού – μια διαφορετική προσέγγιση οικονομικής διαχείρισης που θα έχει ως άξονα το να μη χρεώνεται και να μη ζει εις βάρος των επόμενων γενεών. Το δεύτερο γιατί την ώρα που μια ολόκληρη κοινωνία, παρασυρμένη από ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν ή έχουν πάρα πολλά να κερδίσουν, έμοιαζε να επιζητά στην ελεύθερη πτώση μιας χρεοκοπίας τη λύτρωση και την εξιλέωση, εξασφαλίστηκε μια αφετηρία, ένα υπόβαθρο για να ξεκινήσουμε να χτίζουμε μια άλλη κοινωνία, μια άλλη οικονομία, μια άλλη νοοτροπία με πολύ κόπο, με πολλές θυσίες.

Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν είναι ούτε αποτέλεσμα πολιτικής σκέψης, ούτε πολιτικού σχεδιασμού και συγκροτημένου σχεδίου. Μια ομάδα ανθρώπων εκτός τόπου και χρόνου, διεκδίκησε και κέρδισε το 2009 τη διακυβέρνηση της χώρας υπό τα συνθήματα παροχών και λαϊκίστικων τσιτάτων. Διαπιστώνοντας στη συνέχεια ότι είχαν κάνει λάθος σε όλα όσα έλεγαν από το 2007 ως το 2009, άτακτα, αυτόβουλα και ηθελημένα προσέτρεξαν στους διεθνείς μηχανισμούς και στις συνταγές χρεοκοπίας για να μπορέσουν να κυβερνήσουν, μιας και είχαν όλοι έτοιμες τις πένες για να υπογράψουν και πάλι παροχές.

Η αλήθεια είναι αυτή και δεν χρειάζεται καμία εξεταστική για να την αναδείξει. Το θέμα είναι ότι στις επόμενες εκλογές θα αναμετρηθούν κυρίως εκείνοι που νομίζουν ότι όλα αυτά είναι «ευλογία» και ότι μαζί με τους ίδιους πρέπει να τιμωρηθεί και ο λαός για τον ασύδοτο λαϊκισμό τους και εκείνοι που επιζητούν μια επίπονη και ελπιδοφόρα διαδικασία ανασύνταξης και ανάταξης, με τη χώρα να ξεκινάει από αυτό το χαμηλό, αλλά υπαρκτό υπόβαθρο. Και ο λαός αυτή τη φορά θα πρέπει να κρίνει πιο σοφά.


Η υπόθεση Διαμαντοπούλου

Η περίπτωση της Άννας Διαμαντοπούλου αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τάσεων, νοοτροπιών, πρακτικών που πρέπει άμεσα να αλλάξουν αν θέλουμε να λέμε στο μέλλον ότι όλη αυτή η κατάσταση της αποδοχής ακραίων μέτρων και περικοπών έπιασε τελικά τόπο.

Μιλάμε για μια υπουργό που κατά τη θητεία της παρέλυσαν για δύο χρόνια όλες οι δομές κατάρτισης και δια βίου μάθησης παρόλο που αποτέλεσαν κεντρικά στοιχεία των προγραμματικών της δηλώσεων στο υπουργείο Παιδείας. Που κατά τη θητεία της, Φεβρουάριο μήνα, δεν είχαν ετοιμαστεί ακόμα τα σχολικά βιβλία και οι μαθητές έψαχναν φωτοτυπικά μηχανήματα, ενώ οι δήμοι έκαναν «ελεημοσύνες» βγάζοντας φωτοτυπίες, παραχωρώντας χαρτί και γραφίτη. Μιλάμε για μια υπουργό που κατά τη θητεία της απέκτησαν άρωμα κυβερνητικής «επιτυχίας» τα συντεταγμένα συσσίτια στα σχολεία για υποσιτισμένους μαθητές, τα οποία εξωραΐστηκαν με την ονομασία «μικρογεύματα». Όλα αυτά συνέβησαν χωρίς ντροπή, χωρίς το βλέμμα καρφωμένο στα δάχτυλα των ποδιών από τους ιθύνοντες.

Δυστυχώς για το κοινοβουλευτικό σώμα και με τη συνέργεια της ΝΔ, αυτή η υπουργός πέρασε στην ιστορία ως η πρώτη που κατάφερνε να περάσει ένα νομοσχέδιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση με ευρύτατη πλειοψηφία 250 ψήφων, γεγονός που το περιφέρει στα κανάλια ως προσωπική της προίκα και παρακαταθήκη. Ένα νομοσχέδιο με τεράστια κενά, με φοβερές αδυναμίες και στρεβλώσεις, το οποίο ως μοναδικό θετικό του στοιχείο – για το οποίο ψηφίστηκε από τη ΝΔ – έχει τη διαχείριση του ασύλου, μια διαχείριση που δεν είναι και πολύ διαφορετική από εκείνη του προηγούμενου νόμου, χώρια που και πάλι δεν εφαρμόστηκε. Ήταν δηλαδή μια κατ’ επίφαση διαχείριση την οποία η ίδια γνώριζε ότι κυρίως ο δικός της πολιτικός χώρος ποτέ δεν θα αποδεχόταν ή δεν θα επέτρεπε να εφαρμοστεί.

Για όλα αυτά η Διαμαντοπούλου επιβραβεύτηκε με την ανάληψη του υπουργείου Ανάπτυξης στον πρόσφατο κυβερνητικό ανασχηματισμό. Αναβαθμίστηκε, αποχώρησε από το υπουργείο Παιδείας συγκινημένη για τα εκπληκτικά που είχε επιτύχει και τώρα θα κληθεί να διαχειριστεί τον πιο ευαίσθητο και κρίσιμο τομέα της χώρας από εδώ και στο εξής. Ελπίζω όχι για πολύ. Ευελπιστώ ότι σύντομα οι εκλογές θα δώσουν και εκεί τη λύση.


Συμβόλαια κυβερνητικών πόστων

Αυτή η εξέλιξη με την αναβάθμιση της Άννας Διαμαντοπούλου στο υπουργείο Ανάπτυξης με έπεισε οριστικά ότι υφίσταται στην πολιτική ζωή του τόπου ένα αόρατο «πέπλο» συμβολαίων έτσι ώστε να αναδεικνύονται σε κυβερνητικές θέσεις ή ακόμα και σε θέσεις βουλευτικών αξιωμάτων συγκεκριμένοι άνθρωποι.

Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα πρέπει με κάθε τρόπο και με κάθε θυσία να βρίσκονται σε θέσεις διακυβέρνησης ακόμα και αν έχουν αποτύχει παταγωδώς σε προηγούμενες περιόδους που κλήθηκαν να διαχειριστούν, από διάφορα πόστα, τις τύχες αυτής της χώρας.

Δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί, ας πούμε, ο Θεόδωρος Πάγκαλος πρέπει σώνει και καλά να είναι υπουργός, αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως ακόμα και αν Πρωθυπουργός είναι ένας μη εκλεγμένος τεχνοκράτης. Και θα μπορούσα να αναφέρω και αρκετούς άλλους.

Κάτι δεν πηγαίνει καλά λοιπόν στο όλο σύστημα και κάπου μάλλον χάνεται η επαφή με την κοινωνία, τις ανησυχίες και τις αγωνίες της. Με αυτό τον τρόπο δεν μπορούμε να συνεχίσουμε, ούτε μπορούμε να πάμε μπροστά και να χτίσουμε κάτι εκ του μηδενός ουσιαστικά. Τα «συμβόλαια» πρέπει να σπάσουν και σε αυτό έχουν ευθύνη και τα κόμματα και οι πολίτες. Κανείς δε μπορεί να θεωρείται ότι γεννήθηκε για να κυβερνά ή να είναι βουλευτής εις το διηνεκές ακόμα και όταν αποδεδειγμένα έχει στο ενεργητικό του μεγάλες αποτυχίες. Η αξιολόγηση πρέπει να είναι αυστηρή, να βασίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία, να έχει ως γνώμονα τη συνέπεια σε υγιείς ρόλους που κατά καιρούς επιτελεί ο καθένας. Αλλιώς το πολίτευμα «διαστρεβλώνεται» και αποκτά «αιμοφιλικά» χαρακτηριστικά. 

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.











Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

6/3/12 - Η άτακτη αμνησία του Βενιζέλου

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 3 Μαρτίου 2012, σελίδα 7 :

Η άτακτη αμνησία του Βενιζέλου

Την Τρίτη το βράδυ συζητήθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών για την εφαρμογή μερικών από όσα επιφέρουν οι συμφωνίες για τη δανειακή σύμβαση της χώρας και το PSI, το «κούρεμα» των ομολόγων. Δεινός ρήτορας ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως, επιδόθηκε σε μια ακόμα ομιλία, κατά την οποία ούτε λίγο, ούτε πολύ, θεοποίησε σχεδόν τον εαυτό του και την παράταξη της οποίας επιζητά να ηγηθεί όταν γίνουν οι εσωκομματικές της διαδικασίες.

Στο πιο κραυγαλέο, ίσως, απόσπασμα της ομιλίας του εκδηλώθηκε, σε όλο της το μεγαλείο, η άτακτη αμνησία του. Μεταξύ πολλών άλλων ο Βενιζέλος είπε : «Η ύφεση έχει αρχίσει από το 2008. Το 2008 κυβερνούσε μια συγκεκριμένη κυβέρνηση μέλος της οποίας ήταν ο κ. Σαμαράς. Και το ίδιο συνεχίστηκε μέχρι τον Οκτώβριο του 2009. Εάν υπήρχε στοιχειώδης διορατικότητα, αν δεν υπήρχε μυωπική θεώρηση των πραγμάτων, εάν υπήρχε στοιχειώδης αίσθηση ευθύνης με λίγες κινήσεις το 2008, έστω το 2009, η χώρα θα μπορούσε να αποφύγει την διακεκαυμένη ζώνη στην οποία αναγκαστήκαμε να μπούμε από το 2010 και μετά.». Και συνέχισε λέγοντας : «Εάν είχαν ληφθεί τότε στοιχειώδη μέτρα, θα είχαμε θεραπεύσει, ή έστω θα είχαμε συγκρατήσει, τα πολλαπλά διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας.».

Δεν ξέρω τι θα πρέπει ακριβώς να νιώσει ένας πολίτης, ακόμα και διαχρονικός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, διαβάζοντας ξανά τις παραπάνω γραμμές. Όταν άκουσα την ομιλία του, σε πρώτη φάση, πίστεψα ότι δεν άκουσα καλά και προσέτρεξα στο γραπτό λόγο για να βεβαιωθώ. Τα αντέγραψα εδώ, γιατί ως γνωστόν τα γραπτά μένουν, και ακριβώς επειδή μένουν έψαξα να βρω μερικές δηλώσεις του από εκείνη την περίοδο στην οποία αναφέρεται, και λίγο πιο πριν.

Έλεγε λοιπόν ο κ. Βενιζέλος :

Τον Ιανουάριο του 2005 : «Είναι λοιπόν προφανές ότι δεν αρκεί να μιλά κανείς -όπως κάνει ο κ. Καραμανλής- για «κοινωνικό κέντρο» και «μεσαίο χώρο». Πρέπει να μπορεί να δώσει απάντηση και οικονομική προοπτική στα μεσαία στρώματα, εκεί δηλαδή που αυτοτοποθετείται η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Εκεί όπου χτυπά η καρδιά της ελληνικής οικονομίας και της αγοράς. Καμία πολιτική δήθεν «συναίνεσης» σε θέματα όπως η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και καμία πολιτική επίθεσης κατά της αντιπολίτευσης δεν μπορεί να καλύψει το κενό που υπάρχει στις ιδεολογικές και πολιτικές προδιαγραφές της κυβέρνησης.»

Στις 30/10/2007 : «Άρα το αποτελεσματικό, αναπτυξιακό, κοινωνικό κράτος είναι μεγαλύτερο στον κοινωνικό τομέα, στις κοινωνικές υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά: στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, την πρόνοια, το εγγυημένο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης, τις δημόσιες συγκοινωνίες και σε άλλα βεβαίως παραδείγματα που θα μπορούσα να αναφέρω. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερο κράτος, χρειαζόμαστε μεγαλύτερη συνολική δημόσια δαπάνη για να αποτρέψουμε την πίεση που ασκεί στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, η αλόγιστη αύξηση της ιδιωτικής δαπάνης στους τομείς αυτούς.»

Στις 21/11/2008 : «Ο νέος προϋπολογισμός είναι σκανδαλωδώς αντιαναπτυξιακός. Ένας προϋπολογισμός, στον οποίο προβλέπεται -κι αυτό συνιστά ύβρη για την οικονομία και την ανάπτυξη- μείωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων κατά 9%, ενώ θα έπρεπε το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων να είναι ο μοχλός ενός σχεδίου για την αντιμετώπιση της κρίσης».

Στις 26/11/2008 : «Το πρόβλημα της αγοράς δυστυχώς τώρα, δεν είναι μόνο η ακρίβεια. Το πρόβλημα της αγοράς, τώρα, είναι και η έλλειψη ζήτησης, η μείωση της κατανάλωσης. Είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που το αντιμετωπίζει η πραγματικότητα του λιανικού εμπορίου και το αντιμετωπίζουν πάρα πολλοί κλάδοι των υπηρεσιών. Το πρόβλημα αυτό συνδέεται άμεσα με την αδυναμία της Κυβέρνησης να πάρει μέτρα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της ρευστότητας κυρίως των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, αλλά και πολλών μεγάλων επιχειρήσεων»

Στις 5/4/2009 : «Η Ελλάδα εγκλωβίζεται έτσι μέσα στον πολύτιμο και ισχυρό θώρακα του ευρώ. Ο θώρακας λειτουργεί και ως κορσές. Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην αδυναμία πολιτικής διαπραγμάτευσης της ελληνικής κυβέρνησης και στην εικόνα που έχουν οι εταίροι μας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. […] Η Ελλάδα δεν είναι μία χώρα που κινδυνεύει από χρεοκοπία ή από παύση πληρωμών ή από αδυναμία εξυπηρέτησης και αναχρηματοδότησης του δημοσίου χρέους της. […] Να βρεθούν πόροι, να ασκηθεί κοινωνική πολιτική, να ξανασυντεθεί μια κοινωνία που δεν πιστεύει τίποτε, να ανορθωθεί τόσο το κράτος όσο και η αγορά.».

Στις 31/5/2009 : «Το ερώτημα, πολύ συνοπτικά, είναι αν μπορούμε να διασφαλίσουμε ταυτοχρόνως την κοινωνική συνοχή (δηλαδή τα εισοδήματα, την απασχόληση και την παροχή των αναγκαίων κοινωνικών υπηρεσιών), την εθνική ανταγωνιστικότητα (μέσα από ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα δώσει τη θέση του σε αδράνειες και υστερήσεις) και τη δημοσιονομική αξιοπιστία που είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση για την ύπαρξη και λειτουργία ενός κράτους το οποίο μπορεί να επιτελεί τις βασικές αναπτυξιακές και αναδιανεμητικές λειτουργίες του. Αυτό το εγχείρημα δεν επιμερίζεται σε μέτρα και εξαγγελίες.».

Αυτά είναι ελάχιστα μόνο από όσα θα μπορούσα να παραθέσω. Εννοείται ότι το 2008 και μέχρι τον Οκτώβριο του 2009, ο Βενιζέλος δεν ψήφισε ούτε ένα νομοσχέδιο μέτρων και μεταρρυθμίσεων της ΝΔ, δεν αναγνώρισε ούτε μια στιγμή τους παγκόσμιους τριγμούς που έρχονταν καταπάνω μας. Ξαναδιαβάστε όσα είπε την Τρίτη το βράδυ και όσα έλεγε τα προηγούμενα χρόνια. Η άτακτη αμνησία είναι προφανής. Η κριτική, δική σας.


Η παρουσία της Άννας Βαγενά

Μέσα στον κυκεώνα των συζητήσεων στη Βουλή των Ελλήνων, εμφανίστηκε αυτές τις ημέρες μια πραγματική όαση που ενσαρκώνει πολλά από όσα γράφω τα τελευταία χρόνια περί αναγκαίων ανατροπών στις πολιτικές νοοτροπίες, στάσεις και συμπεριφορές.

Η παρουσία της Άννας Βαγενά, άσχετα με το ποια θέση υποστήριξε, επιβεβαίωσε αυτό που λέω εδώ και πολλά χρόνια. Η Βουλή χρειάζεται άλλη σύνθεση πολιτικού προσωπικού σε κοινωνικό, οικονομικό και επαγγελματικό επίπεδο, άμεσα. Χρειάζεται ανθρώπους που να ζουν μέσα στην κοινωνία και όχι απλώς να τη «συναναστρέφονται» ή να πίνουν μαζί της καφεδάκι στον καφενέ για να βγάλουν φωτογραφία. Όποια θέση και αν υποστηρίζουν, σε όποιον πολιτικό χώρο και αν ανήκουν.

Η Βουλή χρειάζεται ανθρώπους που να τρέμουν τα χέρια τους πάνω στο βήμα, από σεβασμό στο θεσμό και όχι από αμηχανία ή από άγχος για το αν θα τα διαβάσουν καλά μέσα από το χαρτί, αν θα είναι καλό το τηλεοπτικό πλάνο, αν θα καθίσουν σε σημείο που μπορεί να τους πάρει η κάμερα, αν θα χειροκροτήσουν πιο δυνατά από τους άλλους, αν θα φορέσουν το καλύτερο ταγιέρ ή κοστούμι, αν θα τρέξουν πιο γρήγορα από τους άλλους στον αρχηγό για «να του πουν στ’ αυτί».

Δεν χρειαζόμαστε άλλους επισκέπτες πολιτικούς που χτυπάνε πλάτες και μοιράζουν συμπόνια και κατανόηση. Δεν χρειαζόμαστε άλλους «φωτογράφους», περιηγητές, περιπατητές. Χρειαζόμαστε ανθρώπους του πεδίου, βγαλμένους μέσα από την κοινωνία. Διπλανούς μας. Όχι για να μας «εξυπηρετήσουν», αλλά για να γνωρίζουν όσα βιώνουμε και να μπορούν αποτελεσματικά να τα αλλάξουν.  

Δεν συμφωνώ με την ψήφο της κυρίας Βαγενά. Τη συγχαίρω για την παρουσία και την ομιλία της, για το γνήσιο των λόγων της, για το χέρι της που έτρεμε από το δέος που ένιωθε επειδή μιλούσε στη Βουλή των Ελλήνων.


Άμεσα μέτρα για την ασφάλεια

Την ώρα που μερικοί διακονούν την πτώχευση της Ελλάδας και ζητούν επιτακτικά την έξοδο από την ευρωζώνη και την Ε.Ε., η εγκληματικότητα στη χώρα ξεπερνά κάθε όριο ανοχής και λογικής. Την ώρα που μερικοί νομίζουν ότι το μωσαϊκό που αποτελεί αυτή τη στιγμή την κοινωνία, μπορεί συντεταγμένα να αντέξει και να ανταπεξέλθει σε μια ελεύθερη πτώση, ένας μεροκαματιάρης πυροβολείται εν ψυχρώ στο κεφάλι, μέσα στο περίπτερό του, για μερικά «ψιλά».

Στην Κορινθία το πλιάτσικο είναι καθημερινό φαινόμενο και πλέον οι δράστες είναι αδίστακτοι. Χτυπούν, πυροβολούν, μπουκάρουν στα σπίτια ακόμα και αν έχουν κόσμο μέσα, μέρα μεσημέρι.

Οι πολίτες δεν νιώθουν ασφαλείς μέσα στα σπίτια τους και δεν υπάρχει χειρότερη κοινωνική μάστιγα από αυτή, ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης. Η ύπαιθρος έχει εγκαταλειφθεί, όμως πια η κατάσταση είναι ανάλογη και μέσα στον αστικό ιστό.

Εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια «πολιτικής». Μέτρα άμεσα, εδώ και τώρα, με κάθε κόστος. Πιστεύουμε όλοι ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε σαν χώρα, αλλά όχι έχοντας το νου μας στο πως θα προφυλαχθούμε σε καθεστώς ζούγκλας και τρόμου. Τελεία και παύλα. 










Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.










Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

5/3/12 - Για το site "giorgospapandreou"

Το άρθρο δημοσιεύτηκε το Σάββατο 3 Μαρτίου 2012, στο Press-gr.

Μείζον ζήτημα δημιουργήθηκε τις τελευταίες μέρες σχετικά με την ιστοσελίδα «giorgospapandreou.com», στην οποία υπήρχε αναρτημένο ξενόγλωσσο δημοσίευμα με τίτλο «Macedonia: PM Gruevski to meet Greek counterpart Papademos in Brussels», αναφέροντας τα Σκόπια ως «Μακεδονία».

Το screenshot της συγκεκριμένης ανάρτησης μεταδόθηκε από πολλά blogs και sites της Ελλάδας, καθώς είναι απαράδεκτο σε μια ιστοσελίδα με το όνομα του πρώην Πρωθυπουργού και αρχηγού του ΠΑΣΟΚ στο domain name της, σε μια ιστοσελίδα που αναφέρεται ακροθιγώς στον ίδιο, να είναι αναρτημένο κάτι τέτοιο.

Δεν πρόκειται για την «επίσημη» ιστοσελίδα του κ. Παπανδρέου και αυτό δεν είναι εύκολο να το γνωρίζει κάποιος, ειδικά με την πρώτη ματιά, όμως αξίζει να αναφερθούν ορισμένα στοιχεία που έχουν τη σημασία τους, ακόμα και για την προστασία ή την πρόνοια που χρειάζεται να υπάρχει σε ανάλογες περιπτώσεις.

Η ιστοσελίδα «giorgospapandreou.com» λειτουργεί από το Δεκέμβριο του 2009 σύμφωνα με τις πρώτες αναρτήσεις της. To site είναι της μορφής .com που σημαίνει ότι είναι καταχωρημένο, άρα αγορασμένο από συγκεκριμένο φυσικό ή νομικό πρόσωπο. Με απλή αναζήτηση σε πλατφόρμες παροχής πληροφοριών για ιστοσελίδες, βρίσκει κανείς ότι η ιστοσελίδα αγοράστηκε στις 13/11/2009 και ανανεώθηκε ως domain στις 28/10/2011 στην εταιρεία - πάροχο «Internet.bs Corp.».

Στα δεξιά της ιστοσελίδας υπάρχουν links στη «ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ», στο «ΙΣΤΑΜΕ», στο «ΚΙΝΗΜΑ ΝΕΩΝ», στην «επίσημη» ιστοσελίδα του ΓΑΠ «papandreou.gr», στο «ΠΑΣΟΚ», στον «ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», στη «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ», γεγονός που σημαίνει ότι οι διαχειριστές όλων των προαναφερόμενων ιστοσελίδων μπορούσαν να γνωρίζουν την ύπαρξη της ιστοσελίδας αυτής από την ημέρα δημιουργίας της, καθώς στα panel των διαχειριστών εμφανίζονται οι ιστοσελίδες που κάνουν link σε εκείνη που διαχειρίζονται. Θα μπορούσαν βέβαια να γνωρίζουν την ύπαρξή της ακόμα και με ένα απλό «Google search».

Ένα domain τύπου .com κοστίζει περίπου 30 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ. Σε περιπτώσεις μάλιστα που το domain name μιας ιστοσελίδας φέρει το όνομα κάποιου – ειδικά δημόσιου προσώπου – και το περιεχόμενό της αναφέρεται στον ίδιο και τις δραστηριότητές του, τότε είναι νομικά άμεσα διεκδίκησιμη ως προς την κυριότητά της από τον ίδιο και συνήθως παραχωρείται, εκτός αν μιλάμε για περιπτώσεις συνωνυμίας και υπαρκτό άλλο συνώνυμο πρόσωπο που όμως εκμεταλλεύεται το domain name για τις δικές του αποκλειστικά δραστηριότητες.

Αυτό συμβαίνει συχνά με δημόσια πρόσωπα, πολιτικούς, τραγουδιστές, ηθοποιούς οι οποίοι διατηρούν τις επίσημες ιστοσελίδες και παράλληλα υπάρχουν άλλα παράλληλα «fan sites» που όμως είτε τους ανήκουν, είτε βρίσκονται υπό την εποπτεία των επιτελείων τους.

Θα ήταν δηλαδή ακόμα χειρότερο και απεχθές το να χρησιμοποιείτο μια ιστοσελίδα με το domain name «giorgospapandreou.com» για διακίνηση πορνογραφικού περιεχομένου για παράδειγμα.

Η έννοια αυτών των παραδειγμάτων είναι ότι τα επιτελεία υποστήριξης, προώθησης και προβολής θα έπρεπε να γνώριζαν εδώ και πολύ καιρό, συγκεκριμένα από το Δεκέμβριο του 2009, την ύπαρξη αυτής της ιστοσελίδας και πιθανώς τη γνώριζαν, αλλά ίσως δεν είχε προκύψει κάποιος λόγος για να κινηθούν ως προς την κυριότητά της, αλλά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις το πότε θα γίνει η «στραβή».

Από την πλευρά του αναγνώστη, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει ειδική έρευνα κάθε φορά που επισκέπτεται μια ιστοσελίδα και διαβάζει το περιεχόμενό της. Συνεπώς δεν θα μπορούσε κάποιος να ξέρει εκ των προτέρων τι συμβαίνει με μια ιστοσελίδα που έχει το όνομα «giorgospapandreou.com» και μάλιστα φέρει και τα links που προαναφέρθηκαν. Η πρώτη ματιά δείχνει ότι είτε πρόκειται για προσωπική ιστοσελίδα του προσώπου που αναφέρεται στο domain και εμφανίζεται στις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις, είτε πρόκειται για παράπλευρη «ανεπίσημη» εκδοχή μιας ξενόγλωσσης ιστοσελίδας που σαφώς όμως αναφέρεται στο πρόσωπο αυτό.

Η ευθύνη λοιπόν για την ύπαρξη της εν λόγω ιστοσελίδας και για το περιεχόμενό της βαραίνει εκ των πραγμάτων τα σχετικά επιτελεία διότι θα έπρεπε να την είχαν εντοπίσει και να προβούν στις ανάλογες ενέργειες. Είναι άλλωστε συνήθης πρακτική δημοσίων προσώπων να «αγοράζουν» τα παράπλευρα domain που είναι σχετικά με το «επίσημο» και να τα ανακατευθύνουν προς αυτό.

Το ερώτημα και ζήτημα που δημιουργείται στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το πότε τελικά «αποκηρύχτηκε» το συγκεκριμένο domain name από τον κ. Παπανδρέου. Μήπως αυτό έγινε τη στιγμή που προέκυψε το πρόβλημα ; Αν είναι έτσι, δεν θα έπρεπε να υπάρχει πρόνοια ακόμα και από κρατικές υπηρεσίες τη στιγμή που η ιστοσελίδα εμφανίζεται ως να έχει την κυριότητα του πρώην Πρωθυπουργού της χώρας ; Αν ας πούμε υπήρχε μια ιστοσελίδα με το όνομα ενός Πρωθυπουργού στο domain της και αυτή προωθούσε «παραισθησιογόνα», δεν θα έπρεπε να επιληφθεί κάποιος;

Η ουσία είναι ότι μια ιστοσελίδα με domain name «giorgospapandreou.com» και τα παραπάνω links ανέφερε τα Σκόπια, ως «Μακεδονία». Σήμερα η ιστοσελίδα, προφανώς επειδή λόγω του ντόρου αύξησε την επισκεψιμότητά της, έχει και διαγωνισμό για διάφορα προϊόντα.
Όσοι λοιπόν δημοσίευσαν ή μετέδωσαν το περίφημο πια, σχετικό, screenshot δεν είναι ούτε προβοκάτορες, ούτε κακοπροαίρετοι, ούτε κακεντρεχείς. Ένας Πρωθυπουργός, ένας αρχηγός κόμματος, δεν είναι μόνος του στο διαδίκτυο όπως όλοι οι πολίτες. Έχει σχετικές υπηρεσίες, σχετικά επιτελεία, σχετικούς ειδικούς που ασχολούνται με την προστασία του ονόματός του γιατί αυτό εκ των πραγμάτων αποτελεί ενός είδους «trademark». Τα υπόλοιπα είναι απλώς δικαιολογίες.

Ο κόσμος είδε μια ιστοσελίδα με domain name «giorgospapandreou.com», με φωτογραφίες του ΓΑΠ, με υλικό που αναφέρεται αποκλειστικά σε αυτόν, με σχετικά links, να αναφέρει τα Σκόπια ως «Μακεδονία».

Αν θέλετε ως επίλογο, το γεγονός ότι η επίμαχη ανάρτηση απεσύρθη μόλις έγινε γνωστό το θέμα, δείχνει ότι ο κάτοχος και κατασκευαστής δεν ήταν τόσο «κακοήθης» όσο λένε, τόσο «άσχετος» όσο θέλουν να τον παρουσιάζουν ή τόσο «troll» όσο βολεύει πολλούς να τον αποκαλούν. Κατέβασε μόνο τη συγκεκριμένη ανάρτηση, άρα ήξερε και γιατί το έκανε και τι ήταν αυτό που ενόχλησε. Αν ήταν κάποιος τόσο «προβοκάτορας», απλώς θα την κατέβαζε ολόκληρη.

Γράφω όλα αυτά γιατί μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η σπουδή πολλών να προστρέξουν να κατακεραυνώσουν το συγκεκριμένο screenshot ως "προβοκάτσια" γιατί δεν ήταν από το "επίσημο" site του κ. Παπανδρέου. Δεν είχαν δείξει ανάλογη σπουδή όταν διάφοροι επί 2 χρόνια έγραφαν ότι ο Καραμανλής έπαιζε Playstation. Μάλλον όλοι εκείνοι που το έγραφαν τότε, αλλά και εκείνοι που το αναδημοσίευαν, όλοι τους, θα είχαν παίξει τουλάχιστον μια παρτίδα FIFA μαζί του και ήταν βέβαιοι ...

Βασίλειος Μπαλάφας

29/2/12 - Πρώτη προτεραιότητα η κοινωνία

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 25 Φεβρουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Πρώτη προτεραιότητα η κοινωνία

Σε άρθρο μου τον Ιούνιο του 2008 (!), σχετικά με την ανάγκη να τεθούν σε πρώτη προτεραιότητα οι επί του πρακτέου παροχές προς τους πολίτες, σημείωνα τα εξής :

«Οι διευθυντές των Ι.Κ.Α. βγαίνουν στα κανάλια δηλώνοντας ανερυθρίαστα ότι αδυνατούν να ελέγξουν τις υπηρεσίες τους, καθώς στη χώρα μας συνεχίζουμε να βλέπουμε το γιατρό ή το δικηγόρο ως τους μοναδικούς «γραμματιζούμενους» πολίτες και όχι ως μια ακόμα κατηγορία επαγγελματιών όπως εκατοντάδες άλλες. Οι ίδιοι οι ασφαλισμένοι όταν δε βρίσκουν το γιατρό στη θέση του, αντί να διαμαρτυρηθούν στην αμέσως επόμενη ιεραρχικά βαθμίδα, αφορίζουν τον Υπουργό, τον Πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση και όχι τον ίδιο το γιατρό που απλώς δεν κάνει τη δουλειά του γιατί «ξεχάστηκε» ή γιατί είναι στο ιδιωτικό του ιατρείο.»

«Ο ασφαλισμένος πληρώνει αδρά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που τελικά δεν
έχει ή που δεν μπορεί να απολαύσει καθώς πολλές φορές αναγκάζεται να λείψει από την
εργασία του για να καταφέρει – αν καταφέρει και αν προλάβει – να δει έναν γιατρό στο
Ι.Κ.Α.. Εν τέλει αναγκάζεται να επισκεφθεί ιδιωτικά ιατρεία και να πληρώσει ακόμα ένα
κάρο λεφτά αν σε αυτά υπολογίσουμε και τις υποχρεωτικές εισφορές του.»

«Είναι ανάγκη να ισχύσουν αυστηροί έλεγχοι στην αλόγιστη χορήγηση φαρμάκων που παρατηρείται, να αντιμετωπιστούν οι γιατροί στο Ι.Κ.Α. ως εργαζόμενοι που έχουν υποχρεώσεις και όχι ως νομπελίστες, να λειτουργήσουν παντού υποχρεωτικά τα τηλεφωνικά ραντεβού, να προσληφθούν ιατροί αποκλειστικής απασχόλησης σε κάθε ειδικότητα, να δημιουργηθούν ηλεκτρονικά συστήματα όπου ο ασφαλισμένος να μπορεί μέσω internet να κλείσει ραντεβού ή να παρακολουθήσει το ιστορικό του σε συνδυασμό με τον περίφημο Α.Μ.Κ.Α. ο οποίος μπορεί να εξελιχθεί σε μια πολύ χρήσιμη smart card.»

Τότε, τέτοιου είδους επισημάνσεις θεωρούνταν δευτερεύουσες και δεν τους έδινε κανείς τη σημασία που θα έπρεπε. Το πλαίσιο που περιγράφηκε παραπάνω ισχύει σήμερα σε σχεδόν κάθε έκφανση αυτού που αποκαλούμε κράτος πρόνοιας, είτε μιλούμε για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, είτε για την Παιδεία, είτε για την Ασφάλεια, είτε για τις δομές κρατικής πρόνοιας γενικότερα.

Στο πέρασμα των τελευταίων 30 και πλέον ετών, οι Έλληνες εκπαιδεύτηκαν από τις ηγεσίες τους έτσι ώστε να θεωρούν ως «πρόνοια» την παροχή σε χρήμα. Επιδόματα, βοηθήματα, έκτακτα βοηθήματα, προσωρινές απαλλαγές παντός τύπου, όλα αυτά μεταφράζονταν τελικά σε κάποιο ποσό που ο πολίτης έπαιρνε στο «χέρι» και αυτό το θεωρούσε κράτος πρόνοιας την ώρα που οι ανάλογες δομές γύρω του υπολειτουργούσαν, αχρηστεύονταν, υποτάσσονταν στα κελεύσματα του κάθε ψευτοσυνδικαλιστή που θεωρούσε κοινωνικά δίκαιο το να παραλύουν αυτές οι δομές προκειμένου εκείνος να εξασφαλίσει ή να εκβιάσει για τα ειδικά προνόμια της υποομάδας που εκπροσωπούσε.

Με αυτό τον τρόπο η Παιδεία αντικαταστάθηκε από τα φροντιστήρια, οι γιατροί των ασφαλιστικών ταμείων έγιναν είδος σε ανεπάρκεια, η Ασφάλεια αντικαταστάθηκε από ακριβά συστήματα συναγερμών, ραντάρ, αλουμινοκατασκευών, σύρτες και «πολεμίστρες». Η «πρόνοια» έγινε «μαγαζάκι» του κάθε μικροπαραγοντίσκου σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο, που μοίραζε βεβαιώσεις και χαρτιά είσπραξης ανεξαιρέτως αν πράγματι κάποιος έπρεπε ή όχι να εισπράξει κάποιο βοήθημα, γιατί με αυτό τον τρόπο γέμιζε το σακούλι του με ψηφαλάκια ενόψει αυτοδιοικητικών, εθνικών, συνδικαλιστικών ή άλλων εκλογών.

Τίποτα δε λειτουργεί σωστά. Τα νηπιαγωγεία, τα σχολεία, τα δημόσια ιατρεία, οι προνοιακές υπηρεσίες, γενικώς οι κρατικές δομές στηρίχθηκαν στο φιλότιμο ορισμένων δημοσίων λειτουργών που παλεύουν με πενιχρά μέσα να τις υπηρετήσουν, έχοντας απέναντί τους συναδέλφους που ολίσθησαν – ακούσια ή εκούσια – στον ωχαδερφισμό, διοικήσεις που τους αφαίρεσαν την οποιαδήποτε δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλιών, πολίτες που έχουν ως στόχο μονάχα να τους υποβαθμίσουν, να τους βρίσουν, ή να βγάλουν επάνω τους το όποιο κόμπλεξ τους θεωρώντας τους δούλους επειδή και καλά «εμείς σας πληρώνουμε», άσχετα αν οι περισσότεροι που το λένε αυτό δεν έχουν δώσει ποτέ ένα ευρώ φόρο στην πατρίδα.

Κάπως έτσι χάθηκε το μέτρο, χάθηκε ο σεβασμός, η ιεραρχία, η πειθαρχία και εν τέλει η ίδια η παροχή υπηρεσίας. Ο κόσμος θεωρεί ως πρόνοια μόνο το να πάρει λεφτά και μάλιστα αυτά σε μηνιαία, απρόσκοπτη βάση.

Σήμερα που οι δυνατότητες να μοιράζεται δανεικό χρήμα εκμηδενίστηκαν, οι δομές αυτές και η κοινωνία ολόκληρη πρέπει να τεθούν σε πρώτη προτεραιότητα έτσι ώστε να προσφέρουν υπηρεσία και να αντισταθμίζουν τη ραγδαία πτώση των ονομαστικών εισοδημάτων των πολιτών. Μπορεί να μην πάρει ο πολίτης χρήμα στα χέρια του, αλλά αν λειτουργούν σωστά τα σχολειά, οι σταθμοί, η δημόσια περίθαλψη και νοιώθει ασφαλής στον τόπο του χωρίς να χρειάζεται να φτιάξει ένα ιδιωτικό φρούριο, τότε αμέσως θα φύγει από την πλάτη του ένα βάρος που τώρα το πληρώνει αδρά και μάλιστα εις διπλούν, αν μιλούμε για εκείνους που συνεπώς πληρώνουν τους φόρους και τις εισφορές τους.


Ανατροπή εδώ και τώρα

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που συνδυάζουν την όποια ανατροπή της κατάστασης στην οποία έχουμε φτάσει, με την καταστροφή, την ισοπέδωση, τον βανδαλισμό και εν τέλει την κατάρρευση. Θα μπορούσα να πω ότι δεν έχουν άδικο, με την προϋπόθεση όμως ότι ταυτόχρονα θα ήταν σε θέση οι ίδιοι να «οικοδομήσουν» την αμέσως επόμενη μέρα της καταστροφής, να εξασφαλίσουν την ομαλή και γρήγορη μετάβαση στη νέα κατάσταση, που με τρόπο εγγυημένο θα μπορούσε να διατηρήσει τη συνοχή της κοινωνίας, έστω και στα πολύ χαμηλά επίπεδα που βρίσκεται σήμερα.

Από τη δική μου πλευρά, ανατροπή σημαίνει να λειτουργήσουν επιτέλους ομαλά και έτσι όπως προβλέπεται από το νόμο, οι δομές του κράτους, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των μεγάλων επιχειρηματικών σχημάτων, να λειτουργήσει ομαλά η ίδια η αγορά και να ακολουθήσει τη ροή της καθημερινότητας με στόχο να την αναβαθμίσει, να ενεργοποιήσει ξανά τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και ιδιαίτερα τους νέους, που με αγωνία ήδη σκέφτονται το πώς θα δημιουργήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, μιας και γνωρίζουμε ότι οι ίδιοι είμαστε η γενιά που θα θυσιαστεί για να μπορέσουμε να φτιάξουμε την Ελλάδα από την αρχή.

Είναι αδιανόητο την ώρα που τα εισοδήματα των πολιτών, τα τελευταία 2 χρόνια, έχουν περικοπεί – σε πραγματικούς αριθμούς – πάνω από 35 %, να μη μεταβάλλονται οι τόκοι που θέλουν να εισπράξουν οι τράπεζες από δάνεια που έχουν χορηγήσει στο παρελθόν με τελείως διαφορετικές συνθήκες. Δεν είναι ίδια πια η αξία του χρήματος. Τα 100 ευρώ παλαιότερα είχαν πολύ μικρότερη πραγματική αξία από αυτή που έχουν σήμερα, οπότε η διατήρηση των τόκων στα ίδια επίπεδα είναι σαν να διπλασιάζεται ή τριπλασιάζεται η τελική αξία των δανείων (κεφάλαιο + τόκοι).

Είναι αδιανόητο να έχουν συμβεί στη χώρα όσα έχουν συμβεί και να μην πέφτουν οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών και δεν μιλώ μόνο για το «καλάθι της νοικοκυράς» για το οποίο αρέσκονται να μιλούν οι ιθύνοντες. Υπάρχουν εκατοντάδες αγαθά που είναι απαραίτητα για μια «ευρωπαϊκή» οικογένεια, που όμως δεν συμπεριλαμβάνονται στο καλάθι αυτό. Η Ελλάδα όμως δεν μπήκε στην Ευρώπη για να γίνει Βουλγαρία, μπήκε για να γίνει κάτι άλλο, καλύτερο, άσχετα με τα εγκληματικά λάθη που έκανε η ίδια.


Ποιοι τολμούν και μιλούν

Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό τις πολιτικές συζητήσεις που γίνονται στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ, διαβάζω άρθρα ανθρώπων που έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα για 20 – 25 χρόνια, ακούω συζητήσεις που κάνουν δημόσια – και σε ηλεκτρονικά μέσα – άνθρωποι που υπηρέτησαν φανατικά το «σοσιαλιστικό» μοντέλο διοίκησης έτσι όπως αυτό εφαρμόστηκε στρεβλά στη χώρα από το 1981 και μετά.

Οι περισσότεροι από αυτούς εμφανίζονται σήμερα ως όψιμοι τιμητές των απόψεων που αντιτάσσονταν διαχρονικά σε αυτές τις λογικές, είναι επιθετικοί ενάντια σε όποιον αρθρώνει διαφορετικό λόγο και καλούν την κοινωνία σε μια επανάσταση που εμπεριέχει την ανεξέλεγκτη πτώχευσή της και την επιβολή αναρχίας.

Είναι γεγονός ότι οι ιδεολογικές καταβολές τους κατέρρευσαν και διαψεύστηκαν και αυτό είναι δύσκολο για κάποιον να το δεχθεί. Είναι γεγονός ότι όσα πίστευαν εξαφανίστηκαν μπροστά στη συνειδητοποίηση ότι οδήγησαν τον τόπο σε έναν εθνικό διασυρμό μόλις κόπηκαν τα δανεικά. Καταλαβαίνω τις πικρίες τους, καταλαβαίνω το θυμό τους. Αντιλαμβάνομαι τη διάψευση των προσδοκιών τους, όμως δεν θα καταρρεύσει η πατρίδα μαζί τους προκειμένου να βουλιάξουμε όλοι παρέα, χασκογελώντας βλακωδώς.

Μόλις προχθές ο Βενιζέλος μιλούσε στην τηλεόραση για πολιτικές αντιλήψεις που έκαναν την σκανδαλολογία πολιτική πρακτική, που έκαναν την αντίσταση σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ιδεολογικό μανιφέστο, που μετέτρεψαν τον κρατισμό σε κεντρική επιδίωξη της πολιτείας. Παρέλειψε βέβαια ο Βενιζέλος να πει ότι αυτό που περιέγραφε ήταν αυτό που και ο ίδιος υπηρέτησε εδώ και δεκαετίες, ήταν αυτό που οδηγούσε τον Καστανίδη να σκαρφαλώνει στα κάγκελα των λιμανιών, που έκανε το ΠΑΣΟΚ να αρνείται τη συνένωση των ασφαλιστικών ταμείων, την πώληση της Ολυμπιακής και πολλά άλλα.

Γι’ αυτό τώρα είναι ανάγκη να γίνουν πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία οι δυνάμεις που με συνέπεια αντιτάχθηκαν σε αυτές τις λογικές και με τη βοήθεια μιας συνειδητοποιημένης κοινωνίας να αποτινάξουν επιτέλους από πάνω μας το φάντασμα του «σοσιαλιστικού» λαϊκισμού. 
 










Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.










Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

28/2/12 - "Απόψε" - TOP Channel - 24/2/12

Στην εκπομπή "Απόψε" της Φ. Δημητριάδη, στο TOP Channel, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται μετά την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, τις αποφάσεις του Eurogroup και τα νέα δημοσιονομικά μέτρα που απαιτούνται για την ολοκλήρωση του PSI.

Οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν στις δομές παροχών της χώρας, οι τραγικές επιπτώσεις από τη συνεχή πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων, οι βαθιές ανατροπές που είναι αναγκαίες σε διάφορες νοοτροπίες που παγιώθηκαν κατά τα προηγούμενα 30 - 35 χρόνια, η κρίση στο πολιτικό σύστημα και στους θεσμούς, η διέξοδος για τη δημοκρατία και τους πολίτες.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

 

 

22/2/12 - Στην "Ελ.Ζώνη" σήμερα

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται σήμερα το άρθρο με τίτλο "Η πολιτική οφείλει να έχει στρατηγική", σχετικά με τις εξελίξεις στο Eurogroup, τη δεινή θέση της Ελλάδας, την αδυναμία της πολιτικής να παρουσιάσει ένα εναλλακτικό, ανατρεπτικό σχέδιο λύσης και τις διαχρονικές παθογένειές της, έτσι όπως αυτές εκφράστηκαν από σημαίνοντα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Το κείμενο δημοσιεύεται στην "Ελεύθερη Ζώνη", σήμερα και μπορείτε να το δείτε εδώ.

20/2/12 - Η πολιτική οφείλει να έχει στρατηγική

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 18 Φεβρουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Η πολιτική οφείλει να έχει στρατηγική

Την περασμένη εβδομάδα έκλεινα το άρθρο μου γράφοντας το εξής : «Δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα συμβεί την Κυριακή ή τι θα γίνει τελικά με τους «φωστήρες» του Eurogroup που νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι μόνο ήλιος, θάλασσα, κρασιά, καλαμαράκια, παραλίες, συρτάκι και μπουζούκι. Έχω την αίσθηση ότι ακόμα και τώρα θα ψάξουν δικαιολογίες για να μην πράξουν τελικά όσα οι ίδιοι υπέδειξαν. Σε αυτή την περίπτωση θα αποδειχθεί ότι απλώς έψαχναν κάποιον στην Ελλάδα για να του φορτώσουν τον κοινό τους – ως φαίνεται – πόθο για άτακτη χρεοκοπία της, την έξοδό της από το ευρώ και την περιθωριοποίηση της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα δείχνει να μην τους προσφέρει απλόχερα αυτόν τον «κάποιον» και δείχνουν σαστισμένοι και αποσυντονισμένοι.».

Αξίζει να αναφερθεί ότι τα άρθρα για τα φύλλα του σαββατοκύριακου συνήθως γράφονται Πέμπτη ή Παρασκευή σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες. Γι’ αυτό και αποκτούν ιδιαίτερη σημασία τα γραφόμενα, μιας και αντανακλούν την αντίληψη του κάθε αρθρογράφου για όσα επέρχονται. Αυτό βέβαια είναι πολύ δύσκολο και κανείς δεν αναζητά εύσημα «μεγαλοπροφήτη», όπως και κανείς δεν πρέπει να καταδικάζεται σε περίπτωση που προβαίνει σε μια λάθος εκτίμηση. Τα γραπτά όμως μένουν και κρίνονται. Έτσι, ο καθένας που μπαίνει στον κόπο να διαβάζει συνεπώς την αρθρογραφία κάποιων ανθρώπων, έχει την ευχέρεια να διαμορφώνει άποψη και να αξιολογεί τους γράφοντες.

Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική γενικότερα. Είναι πολύ εύκολο για τον οποιονδήποτε να «ταμπουρώνεται» πίσω από επιλογές που κατά πάσα πιθανότητα είναι είτε ουτοπικές, είτε αποτελούν ξύλινες διαδρομές, είτε λειτουργούν με την «ασφάλεια» της μη ανάληψης οποιασδήποτε ευθύνης. Ακόμα πιο βολικό είναι να διατυπώνει κάποιος μονίμως άποψη που διαμορφώνεται σύμφωνα με το θυμικό της κάθε στιγμής και χαϊδεύει τους πολίτες. Παροδικά θα συμβαδίζει με το λεγόμενο «κοινό αίσθημα», θα διαψεύδεται όμως κάθε φορά που θα μεταβάλλονται οι συνθήκες.

Πέρασαν 32 χρόνια και χρειάστηκε να φθάσουμε σε καταστάσεις χρεοκοπίας για να ακούσουμε στη Βουλή τον Παπανδρέου να λέει ότι : «Φταίμε, είτε γιατί κάναμε, είτε γιατί ανεχτήκαμε, είτε γιατί κλείσαμε τα μάτια. Ναι, φταίμε. Για κάθε ρουσφέτι που διορίσαμε, για κάθε παραθυράκι που οικοδομήσαμε, για κάθε προνόμιο που νομοθετήσαμε, για κάθε συντεχνία που υπερασπιστήκαμε, για κάθε παράλογο αίτημα που πετύχαμε να ικανοποιηθεί, για κάθε υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα που δώσαμε, για κάθε συνδικαλιστή που γαλουχήσαμε και παρεξήγησε το ρόλο του. Φταίμε για κάθε επιχειρηματία που αθέμιτα ευνοήσαμε, για κάθε «λαμόγιο», όπως λέει ο Ελληνικός λαός, που δεν φυλακίσαμε, για κάθε ανομία που ανεχτήκαμε ή ακόμα χειρότερα παροτρύναμε εδώ και δεκαετίες».

Χρειάστηκε να βρεθούμε με το ένα πόδι έξω από την ευρωζώνη για ν’ ακούσουμε τον Λοβέρδο (μετά τις φωτοβολίδες περί «μακελειού») να λέει, την εβδομάδα που πέρασε, ότι : «η εσφαλμένη δημαγωγική αντιπολιτευτική μας πρακτική πριν το 2009, προκάλεσε σημαντική αργοπορία να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα όταν γίναμε κυβέρνηση». Αντίστοιχου περιεχομένου δηλώσεις έχουν κάνει το προηγούμενο χρονικό διάστημα και οι Βενιζέλος, Χρυσοχοΐδης σε τηλεοπτικές εκπομπές ευρείας τηλεθέασης.

Ως πολίτης αναρωτιέμαι με πικρία το πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα για την πατρίδα αν αυτές οι δηλώσεις είχαν γίνει πριν τις εκλογές του 2009, ή έστω λίγους μήνες μετά. Με πόσο διαφορετική ενότητα και κοινή αντίληψη θα αντιμετωπίζαμε ως Έθνος αυτή την παγκόσμια αναμέτρηση των χωρών με τα διεθνή funds, τους κερδοσκόπους και τις αδίστακτες πρακτικές των golden boys που ποντάρουν στη δυστυχία των λαών. Γιατί αυτό ήταν το θέμα από την αρχή, από τότε που «έσκασε» η «Lehman Brothers Holdings», και σε αυτό συμφωνούν πλέον – όψιμα – αρθρογράφοι, όπως ο Σ.Λυγερός, ο Π.Τσίμας και πολλοί άλλοι.

Πόσο πιο συνειδητοποιημένα θα μπορούσαμε – ως χώρα – να είχαμε προχωρήσει, έστω και αργά, σε μεταρρυθμίσεις και θωρακίσεις της οικονομίας μας για να μπορούμε σήμερα ν’ αποφύγουμε τις απαράδεκτες οριζόντιες περικοπές, ν’ αποφύγουμε τις σπασμωδικές κινήσεις και να μη δίνουμε λαβές σε «καλοθελητές», που ποτέ στην ιστορία τους δεν θρήνησαν και αρκέστηκαν στις «ουδετερότητες» (Ολλανδία – Λουξεμβούργο), να μας κουνούν σήμερα το δάχτυλο και να μας εκβιάζουν.

Η πολιτική οφείλει να έχει μακροπρόθεσμη στρατηγική συμπεριφορά και να μην αρκείται σε παροδικές δάφνες ολίγων ημερών. Την Κυριακή το βράδυ όσοι – ευτυχώς λίγοι – χειροκρότησαν στη Βουλή μετά την ψηφοφορία, απλά δεν καταλαβαίνουν την κρισιμότητα των στιγμών. Η χώρα εξασφάλισε τη συνέχιση της παρουσίας της στο τραπέζι των συζητήσεων την ώρα που όλοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο. Και αυτό είναι το ένα και μοναδικό κέρδος σε διεθνές επίπεδο.


Παραλογισμός εντός των τειχών

Την ώρα που η Ευρώπη αρχίζει σταδιακά να αντιλαμβάνεται ότι η λύση στην κρίση, που σύντομα θα χτυπήσει όλες τις πόρτες, δεν μπορεί να είναι η κοινωνική διάλυση, η εξαθλίωση και η ταπείνωση, εντός των τειχών, στην Ελλάδα, συνεχίζονται οι παραλογισμοί, ως αποτέλεσμα των δημαγωγικών κορόνων του 2009.

Θα δώσω ένα χειροπιαστό παράδειγμα. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που ζητούνται περικοπές ακόμα και σε συντάξεις της τάξης των 300, 400 και 500 ευρώ. Δεν συζητώ καν για τις επικουρικές. Στην Ελλάδα υπάρχουν ταμεία που τα τελευταία 15 χρόνια δεν έδωσαν ούτε μια σύνταξη κάτω από το ανώτατο επιτρεπτό πλαφόν και αυτό γινόταν με διάφορες μεθόδους. Διαβάζουμε λοιπόν για συντάξεις των 2.500 ή των 3.000 και ακούμε ότι υπάρχουν φοβερές διαμαρτυρίες για περικοπές ακόμα και του 7 %. Τι δείχνει αυτό ;

Δείχνει ότι σαν πολίτες δεν έχουμε πειστεί, δεν είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε μαζί και από κοινού για να επιβιώσουμε. Προτιμούν μερικοί να εισπράξουν τέτοια ποσά, για μερικούς μήνες ακόμα, παρά να δώσουν την ευκαιρία στους χαμηλοσυνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους να επιβιώσουν. Ποιος φταίει γι’ αυτό ; Οι ξένοι ;

Δεν μπορούμε σαν χώρα να ελέγξουμε το πόσοι παίρνουν διπλά, τριπλά και μερικές φορές οκταπλά (!!!) επιδόματα, πόσοι και ποιοι παίρνουν «μαϊμού» συντάξεις αναπηρικές ή αντιστασιακές, πόσοι και ποιοι εισπράττουν συντάξεις θανόντων ! Ποιος φταίει γι’ αυτό ; Οι ξένοι ;

Αρνούμαστε ν’ αντιληφθούμε ότι όταν δίνονταν συντάξεις σε γυναίκες 35 χρονών, κάποια στιγμή, με μαθηματική ακρίβεια, θα την πλήρωναν τα ίδια τα παιδιά τους.
Κανείς σήμερα – ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες – δεν δείχνει να θέλει να κάνει μισό βήμα πίσω από τα προνόμιά του, προκειμένου να επιβιώσει ο διπλανός του. Μπορούμε έτσι να συζητάμε για κοινό μέτωπο εναντίον της ολικής καταστροφής ;


Δεν υπήρξε ούτε ένας

Την περασμένη Κυριακή παρακολούθησα όλες τις ομιλίες που έγιναν στη Βουλή ενόψει της δραματικής ψηφοφορίας. Άκουσα όλους τους ομιλητές με προσοχή, τόσο στην ολομέλεια, όσο και στη σχετική επιτροπή.

Μέχρι την τελευταία στιγμή, περίμενα, έστω και έναν από αυτούς που κινούνταν στο να καταψηφίσουν, να κάνει μια συγκεκριμένη δήλωση και να πει ότι «εγώ και άλλα δέκα άτομα αναλαμβάνουμε να διοικήσουμε τη χώρα και να την οδηγήσουμε με ευθύνη μας στην επόμενη μέρα, όποια και αν είναι αυτή, μετά την καταψήφιση».

Δεν είμαι από εκείνους που αρέσκονται στο να περιγράφουν την επόμενη μέρα μιας καταψήφισης με εικόνες ολικής καταστροφής και ακραίων σκηνών «Αποκάλυψης». Έχω άποψη για το τι θα μπορούσε να συμβεί, αλλά προσπαθώ ν’ ακούω με προσοχή όλες τις απόψεις και να τις επεξεργάζομαι.

Σίγουρα δεν θέλω για τη χώρα να επικρατήσει χάος και αναρχία. Σίγουρα δεν θέλω να βιώσουμε νέους εμφύλιους. Απαιτώ όμως από εκείνους που καλούν σε «επανάσταση» να υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο θα πορευτούμε σαν κοινωνία και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο θα διασφαλίσουν ότι δεν θα στρέψουμε ο ένας, την κάνη, στον άλλο. Είμαι πρόθυμος να ακούσω ακόμα και απόψεις ακραίων ρήξεων, αρκεί να ξέρω ποιον θα πολεμήσουμε, εναντίον ποίου θα στραφούμε και πως θα επιβιώσουμε. Γιατί, όπως και να έχει, θα πρέπει να συνεχίσουμε να πορευόμαστε ως Έθνος.

Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι όσες φορές χρεοκόπησε η Ελλάδα, χρέη δεν σβήστηκαν. Στη βιβλιογραφία αναφέρεται ότι το τελευταίο δάνειο της επανάστασης του 1821 αποπληρώθηκε το 1989, ενώ σε άλλη πηγή αναφέρεται ως έτος το 1995. Η Ελλάδα σήμερα, το 2012, δεν μπορεί να σηκώσει τη στάμπα του διεθνούς μπαταχτσή και σίγουρα θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να μπορέσει να ξαναβγεί στις λεγόμενες «αγορές».

Περίμενα μέχρι τελευταία στιγμή κάποιον να βγει γενναία και να προτείνει τον εαυτό του για να διαχειριστεί τον τόπο την επόμενη μέρα της καταψήφισης και να παρουσιάσει πλάνο έκτακτης ανάγκης. Δεν υπήρξε ούτε ένας …

 







Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.










Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

13/2/12 - Ήρθε η ώρα της νέας γενιάς

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 11 Φεβρουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Ήρθε η ώρα της νέας γενιάς

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης η πολιτική ζωή του τόπου – και όχι μόνο – έχει μάθει να λειτουργεί με μια περίεργη λογική «επετηρίδας». Φαινομενικά, όλα «ρυθμίζονται» με βάση έναν ηλικιακό χάρτη προτεραιοτήτων σε κάθε σχεδόν επίπεδο δραστηριότητας στα κοινά. Στους συνδικαλιστικούς φορείς, στην αυτοδιοίκηση, στα κόμματα, στις διοικητικές δομές της χώρας, ο καθένας έπρεπε να περιμένει τη «σειρά» του.

Η «επετηρίδα» μπορούσε να σπάσει μόνο υπό κάποιες πολύ ισχυρές προϋποθέσεις που μικρή σχέση είχαν με κάποια αξιοκρατική διαβάθμιση ή έστω ένα πλαίσιο αξιολογούμενων,  διακριτών ικανοτήτων και δεξιοτήτων. Κύριες προϋποθέσεις για την αποφυγή της «σειράς» ήταν οι διάφορες συγγενικές ή άλλου τύπου «εκλεκτές» σχέσεις με τους πρώτους – ηλικιακά και ιεραρχικά – κρίκους της αλυσίδας, ή ένα ιδιαίτερα υψηλό προσωπικό οικονομικό επίπεδο μέσω του οποίου μπορούσαν να καμφθούν οι δικλείδες ασφαλείας της «επετηρίδας», να χαλαρώσουν και εν τέλει να υποχωρήσουν.

Εν πολλοίς η ελληνική κοινωνία αυτή τη διαδικασία την αποδέχθηκε και τη συντήρησε με την ψήφο της. Το ίδιο έπραξαν και σε μεγάλη κλίμακα οι νέοι άνθρωποι κάθε εποχής σε αυτή τη μεταπολιτευτική περίοδο, αποδεχόμενοι με διάφορες συμπεριφορές τους αυτή την πραγματικότητα.

Κατά περιόδους υπήρξαν ελάχιστες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα, με τη διαφορά ότι και αυτές με τον καιρό απορροφήθηκαν, καθώς λειτούργησαν ως πρώτος κρίκος σε μια νέα, δική τους αλυσίδα. Δεν τους άρεσε δηλαδή η «επετηρίδα», μέχρι να δημιουργήσουν τη δική τους !

Υπάρχει και ένα άλλο, πολύ σημαντικό στοιχείο, το οποίο φυσικά δεν είναι άσχετο με τις γενικότερες συνθήκες που επικρατούν σήμερα στη χώρα. Οι νέοι άνθρωποι – κάθε περιόδου – μπήκαν σε ένα παιχνίδι εξόντωσης των διπλανών τους και αυτό το έπραξαν σε κάθε συντεταγμένη «ομάδα» στην οποία δραστηριοποιήθηκαν. Δεν συζητάμε δηλαδή ότι αντιτάσσονταν σε κάποιον «αντίπαλο», σε κάποιον που είχε διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις, διαφορετικές συλλογικές επιδιώξεις ή άλλες αντιλήψεις. Αντιτάσσονταν στον συνοδοιπόρο τους, στον όμορο, στον διπλανό. Και το έκαναν χωρίς κανένα ίχνος αξιολόγησης, αξιοκρατικής διάθεσης, αποτίμησης συνέπειας, στάσης ή προσφοράς.

Ήταν αναμενόμενο και αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή θα βρίσκονταν μπροστά στο τίμημα αυτών των νοοτροπιών.

Όπως για παράδειγμα, το ελληνικό Κοινοβούλιο εξελίχθηκε, στο πέρασμα του χρόνου, σε ένα «κλειστό» κλαμπ συγκεκριμένων επαγγελματικών κλάδων, οικονομικά επιφανών ή ακόμα και συγγενών, που νομοθετούσαν σε μεγάλο βαθμό, με βάση τις δικές τους «ιδιαιτερότητες», έτσι και σε ό,τι αφορά στις ηλικιακές «επετηρίδες», διαμορφώθηκε μια επικρατούσα άποψη, στην οποία κυριάρχησε ως βασικό κριτήριο η «αρχαιότητα», έναντι άλλων, πολύ σημαντικότερων. Με αυτό τον τρόπο νομοθετήθηκαν πολλά, που αφορούσαν στους νέους της κάθε εποχής, υπό την οπτική όμως ανθρώπων που είχαν μεγάλη ηλικιακή διαφορά, χωρίς να μπορούν – σε πολλές περιπτώσεις – ν’ αντιληφθούν τις απαιτήσεις ή τις συνθήκες στον τρέχοντα χρόνο, συνθήκες που στην εποχή μας αλλάζουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και ενσωματώνουν μεταβολές και τεχνολογίες που είναι έως και δυσνόητες σε ανθρώπους που δεν είναι πλήρως εξοικειωμένοι και εναρμονισμένοι, μεταξύ άλλων και λόγω ηλικίας.

Σήμερα, η νέα γενιά, και με δική της ευθύνη, βρέθηκε και πάλι τελείως εκτός των κέντρων αποφάσεων, σε μια καθοριστική περίοδο για τον τόπο, σε μια περίοδο που αποφασίζονται θέματα που θα «δεσμεύσουν» τη χώρα για τουλάχιστον δύο δεκαετίες.

Είναι προφανές ότι η κάθε γενιά αναλαμβάνει τις ευθύνες της έναντι της ιστορίας και των επόμενων γενεών. Καμιά γενιά δεν επιτρέπεται να βγάζει τον εαυτό της από το κάδρο του καταμερισμού σε οποιαδήποτε κοινή προσπάθεια για τη χώρα.

Έχω την εντύπωση όμως, ότι αυτή την περίοδο, άνισα και άδικα, η νέα γενιά φορτώνεται με δυσανάλογο βάρος για το μέλλον της χώρας, χωρίς να έχω καμία διάθεση ν’ αρνηθώ τη συμμετοχή της στον κοινό αγώνα. Οι συνθήκες όμως που της διαμορφώνουν είναι πολύ σκληρές, κοινωνικά άδικες, χωρίς προοπτική. Λένε ότι η Ελλάδα έχει πρόβλημα υπογεννητικότητας, λένε ότι οι νέοι δεν δημιουργούν οικογένειες, λένε ότι οι νέοι επιλέγουν να μένουν με τους γονείς τους για να μην επιφορτίζονται με τα κόστη μιας αυτόνομης διαβίωσης. Ας κοιτάξουν τι νομοθετείται γενικώς σε θέματα εργασίας, πρόνοιας, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και θα καταλάβουν εύκολα το γιατί.

Η νέα γενιά οφείλει ν’ αλλάξει, να βγει μπροστά από όποιο μετερίζι κρίνει ο καθένας ότι τον εκπροσωπεί. Οφείλει ν’ αποφύγει τη λογική του «όλοι ίδιοι είναι», οφείλει ν’ αποκτήσει αίσθημα ευθύνης και όχι ενοχικά σύνδρομα για λάθη άλλων. Οφείλει να μη δειλιάσει, να μη μεμψιμοιρήσει, να μην καθίσει θεατής στον «πάγκο» ή να βολευτεί στη θεωρία της αποχής. Τότε μπορεί να πάρει ορισμένα πράγματα στα χέρια της.


Η κοινωνία και η περόνη

Αυτές τις μέρες ειπώθηκαν πολλά και έχω την αίσθηση ότι τον επόμενο καιρό θα διαβάζουμε διάφορα από ανθρώπους που εμφανίζονται υπέρμαχοι, υποκινητές, αλλά «θεωρητικοί» μιας πιθανής, ολικής κοινωνικής έκρηξης. Μετά από δύο χρόνια κατά τα οποία λοιδορούσαν τον Σαμαρά για τη στάση του, την έγκαιρη προειδοποίησή του ότι η πολιτική που εφαρμοζόταν οδηγούσε σε αδιέξοδο, τις συνεχείς εκκλήσεις του για μεταρρυθμίσεις και αναπτυξιακές πολιτικές, σήμερα έρχονται να τον κατακρίνουν με την ίδια σφοδρότητα για την απόφασή του προ του αδιεξόδου και των απαράδεκτων πιέσεων από όλες τις πλευρές.

Ο Σαμαράς έκανε συνειδητά μια πολιτική επιλογή. Διάλεξε να μην τραβήξει την περόνη σε μια κοινωνία που ήδη βρίσκεται σε απόγνωση. Διαπραγματεύτηκε για να σώσει όσα νόμιζε εκείνος σωστά (και εδώ μπορεί να διαφωνήσει ο οποιοσδήποτε ως προς τι έπρεπε πιθανώς να προταχθεί) και επέλεξε πολιτικά να μη βαρέσουμε κανόνι, διατηρώντας τις διαφωνίες του τις οποίες ελπίζω ότι θα τις υπερασπιστεί σύντομα από πολύ πιο ισχυρή, θεσμικά, θέση. Η ιστορία θα τον κρίνει γι’ αυτό.

Όποιος λοιπόν είναι τόσο "επαναστάτης" όσο λέει, ας βγει τώρα, να τραβήξει την περόνη και να πέσει με το κορμί του πάνω στην χειροβομβίδα για να σώσει τον διπλανό του. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό ; Αυτοί που πανηγύριζαν όταν κάτι κοβόταν από τους διπλανούς τους ; Αυτοί που έφεραν κάθε κομμάτι της κοινωνίας απέναντι στο άλλο ή οι διάφοροι που πήγαιναν στις "πλατείες" για να φάνε καλαμπόκι και μαλλί της γριάς και να τραβήξουν φωτογραφίες για να τις βάλουν στο facebook, θεωρώντας αξιοθέατο το ότι για μια φορά στη ζωή τους "αναμείχθηκαν" με τον λαό ;

Όπως και να έχει, θα περιμένω να δω αν και οι κοινωνικοί εταίροι, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα όπου έχουν το δικαίωμα της επιλογής, θα εφαρμόσουν αυτό για το οποίο «κόπτονταν». Αν δηλαδή δεν θα δώσουν τον «κατώτατο» μειωμένο στους εργαζομένους τους …


Το θολό τοπίο της επόμενης μέρας

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα συμβεί την Κυριακή ή τι θα γίνει τελικά με τους «φωστήρες» του Eurogroup που νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι μόνο ήλιος, θάλασσα, κρασιά, καλαμαράκια, παραλίες, συρτάκι και μπουζούκι.

Έχω την αίσθηση ότι ακόμα και τώρα θα ψάξουν δικαιολογίες για να μην πράξουν τελικά όσα οι ίδιοι υπέδειξαν. Σε αυτή την περίπτωση θα αποδειχθεί ότι απλώς έψαχναν κάποιον στην Ελλάδα για να του φορτώσουν τον κοινό τους – ως φαίνεται – πόθο για άτακτη χρεοκοπία της, την έξοδό της από το ευρώ και την περιθωριοποίηση της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα δείχνει να μην τους προσφέρει απλόχερα αυτόν τον «κάποιον» και δείχνουν σαστισμένοι και αποσυντονισμένοι.

Ό,τι και να συμβεί όμως με την Ελλάδα, πολύ σύντομα, η φωτιά θα φτάνει όλο και πιο κοντά στη δική τους πόρτα και θα αναγκαστούν με πολύ σκληρό τρόπο ν’ αναθεωρήσουν μια πολιτική που συντείνει σε πολεμικό τοπίο μετά από βομβαρδισμό.

Αυτό δεν δικαιώνει τους «θεωρητικούς» της χρεοκοπίας στην Ελλάδα για έναν απλό λόγο. Νομίζω ότι και αυτοί είναι «υποκριτές» ως προς την ίδια τους την άποψη. Δεν λένε ποιος θα διαχειριστεί τη χώρα υπό συνθήκες πτώχευσης, δεν παρουσιάζουν πλάνο διατήρησης των κοινωνικών δεσμών, κάνουν συμβόλαια στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα παρουσιάζοντας εκπομπές για να βγάλουν κάνα ευρώ, πουλώντας ουσιαστικά την πραμάτεια των θεωριών τους.

Μαθαίνω ότι μερικοί από εκείνους που παρουσιάζονται ως φανατικοί της λύσης (!) της χρεοκοπίας είναι άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, που τα παίζουν όλα για όλα. Που είναι πνιγμένοι στα χρέη από επιχειρηματικές κινήσεις που έχουν κάνει, που φλερτάρουν με πλειστηριασμούς, που θεωρούν ότι ο δικός τους οικονομικός θάνατος πρέπει να σημάνει και τον θάνατο όλων. Αν ισχύει αυτό, τότε μιλάμε για μαφία.










Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.









Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

6/2/12 - Κάποτε έλεγαν ότι ήταν ψέματα

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 4 Φεβρουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Κάποτε έλεγαν ότι ήταν ψέματα

Θα θυμάστε ότι όταν πρωτοακούστηκε η πληροφορία για παιδιά που πήγαιναν στα σχολεία και εμφάνιζαν υποσιτισμό, ένα ολόκληρο σύστημα συντεταγμένων και συγχρωτισμένων εγκάθετων σχολιαστών, δημοσιογράφων, αρθρογράφων, διαδικτυακών «περσόνων», «καθώς πρέπει» ιστοσελίδων και προνομιακών κατόχων κάθε λογής πληροφοριών «από μέσα», ξεσηκώθηκε προσπαθώντας να πείσει ότι αυτές οι «φήμες» ήταν κακοήθειες και ψευδείς πληροφορίες που σκοπό είχαν να πλήξουν την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ορισμένοι μάλιστα δεν δίστασαν να βγούνε στο «ρεπορτάζ» προσπαθώντας κάθιδροι να αποδείξουν ότι όλα αυτά ήταν απλώς κακόβουλα δημοσιεύματα. Λες και περίμεναν, οι άθλιοι, να πάνε να τους βρούνε παιδιά και να τους επιβεβαιώσουν ότι δεν έχουν στο σπίτι φαγητό, ότι οι γονείς είναι άνεργοι, ότι στο σπίτι μετά βίας υπάρχουν ρύζι και μακαρόνια.

Ξέχασαν – βέβαια – όλοι αυτοί οι φαύλοι, ότι στο αίμα κάθε ανθρώπου και όχι μόνο των Ελλήνων, κυλάει εκ γενετής ένα συστατικό που λέγεται «αξιοπρέπεια». Ένα συστατικό που οι ίδιοι έχουν κατορθώσει να αφαιρέσουν από το δικό τους αίμα, κάνοντας συνεχείς μεταγγίσεις δηλητηρίου με το οποίο τους εφοδιάζουν οι κατά καιρούς εντολείς τους για να φτιάχνουν «αγιογραφίες», να εξιδανικεύουν καταστάσεις, να αποκρύπτουν ειδήσεις, να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα ή να υπερβάλουν για κάτι βαθμιαία, στους ρυθμούς που τους χτυπάει το «εργοδοτικό» τους ντέφι, ακόμα και αν αυτό το κάτι είναι ανυπόστατο και ανύπαρκτο.

Είναι οι ίδιοι, αυτοί οι φαύλοι, που συνήθως βρίσκονται «ψηλά» στις λίστες πολλών, μεγάλων, πανελλαδικών εφημερίδων και τηλεοπτικών σταθμών, που βγαίνουν τα μεσημέρια σε εκπομπές και πουλάνε αναλύσεις, χτυπώντας, καθυβρίζοντας και ισοπεδώνοντας κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, σε μια περίοδο που μόνο ενωμένοι μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι, έστω και ελαχίστως καλύτερο.

Είναι εκείνοι που με περισπούδαστο ύφος πουλάνε σήμερα «ρεαλισμό» και έρχονται κατόπιν εορτής να παραστήσουν τους τιμητές, κάνοντας διαπιστώσεις που χιλιάδες άλλοι τις είχαν κάνει πολλά χρόνια πριν, αλλά τότε, αυτοί οι φαύλοι τους «εξαφάνιζαν», τους λοιδορούσαν, τους έλεγαν «κινδυνολόγους»  και τους απομόνωναν από την επικαιρότητα, συνεχίζοντας να προβάλουν και να πριμοδοτούν τους «αντιπροσώπους» της τρυφηλότητας, της ελαφρότητας και του «ελαφρολαϊκού», οι οποίοι βέβαια τους εξασφάλιζαν το υψηλό, «μαύρο», αφορολόγητο βιοτικό τους επίπεδο και γινόντουσαν υπάκουα πιόνια στα διάφορα παιχνίδια τους.

Είναι ίσως οι δύσκολοι καιροί που ζούμε τώρα πια, που πράγματι έρχονται αμείλικτα και ανελέητα να εφαρμόσουν τη λαϊκή θυμοσοφία που επιτάσσει πως «όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού στο δέντρο, τόσο περισσότερο φαίνεται ο πισινός της», απογυμνώνοντας τους «θεωρητικούς» της πολιτικής δημοσιογραφίας, οι οποίοι με ένα τηλέφωνο στο χέρι, λαμβάνουν και εκτελούν τα συμβόλαια πολιτικών εκτελέσεων, με το αζημίωτο.

Προχθές στην Ελληνική Βουλή, η υφυπουργός Παιδείας, Εύη Χριστοφιλοπούλου, μιλούσε για πρόγραμμα διανομής «μικρογευμάτων», πιλοτικά, σε 20 περίπου σχολεία της Αττικής με στόχο αυτά να πολλαπλασιαστούν στο επόμενο χρονικό διάστημα. Μιλούσε με ένα ύφος, λες και επρόκειτο για «κοινωνική» πρόσθετη παροχή στα σχολεία, σαν ένα είδος – μπόνους προς τους μαθητές που προάγει το επίπεδο των ελληνικών σχολείων. Την ώρα που, Φεβρουάριο μήνα, ακόμα τυπώνονται τα βιβλία της χρονιάς, η υφυπουργός ανακοίνωνε, σχεδόν πιστεύοντας ότι έκανε κάποια ιστορική τομή στα εκπαιδευτικά πράγματα, την επίσημη έναρξη των συσσιτίων στα σχολεία της Ελλάδας. Το έκανε ανερυθρίαστα, με αυτό το ύφος του αυτάρεσκου πολιτικού ταγού, ενώ θα έπρεπε να εκτελέσει το «πρόγραμμα» χωρίς να βγάλει άχνα, ή απλώς κάνοντας μια λιτή ανακοίνωση, κοιτώντας τα νύχια των ποδιών της.

Στα δελτία ειδήσεων, το θέμα «έπαιξε» για λίγα δευτερόλεπτα, σαν τις ειδήσεις που παίζουν από τον υπόλοιπο πλανήτη όταν παρουσιάζονται εν τάχει γεγονότα από άλλες χώρες της υφηλίου.

Την ίδια στιγμή, γίνονται καμπάνιες για εξασφάλιση σε χιλιάδες οικογένειες μιας σακούλας με ρύζι, γάλα, μακαρόνια, αλεύρι, λάδι και παρουσιάζονται στις οθόνες διευθυντές Marketing και Επικοινωνίας που εκφράζουν την ικανοποίησή τους για την επιτυχία του εγχειρήματος !

Κανείς βέβαια δεν βγήκε να πει ότι τελικά δεν ήταν ψέματα οι φήμες για υποσιτισμό στα ελληνικά σχολεία. Κανείς δεν βγήκε να δηλώσει ανοιχτά και φωναχτά την οργή του για το σημείο στο οποίο φτάσαμε. Ο κόσμος κουράστηκε. Κλείστηκε στο καβούκι του και προσπαθεί να διαφυλάξει τα τετραγωνικά του. Δεν υπάρχει κουράγιο, όρεξη για φωνή και ένα στεντόρειο «Φτάνει πια ρε ΑΛΗΤΕΣ !». Ντροπιασμένοι συνεχίζουμε να περιμένουμε τη μοίρα μας ακούγοντας λόγους και περιμένοντας το δελτίο των 8 και το βιβλιαράκι με τις συνταγές στην εφημερίδα της Κυριακής …


Η ιστορία μιας φωτογραφίας

Την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012, συναντήθηκε ο Σαμαράς με τον Πούτιν στη Ρωσία, κατά τη διάρκεια της τριήμερης, επίσημης επίσκεψής του. Για διπλωματικούς λόγους και για λόγους πρωτοκόλλου, από το γραφείο του Πούτιν, ανακοινώθηκε ότι συναντήθηκε με τον Σαμαρά, υπό την ιδιότητα του ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος της «Ενιαίας Ρωσίας», κάτι που είναι απόλυτα λογικό και μάλιστα τολμηρό για όσους γνωρίζουν τη σημειολογία, τη σημασία και τα διπλωματικά πρωτόκολλα που απαρέγκλιτα ακολουθούνται σε όλες τις χώρες σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Πούτιν είναι αυτή τη στιγμή εν ενεργεία πρωθυπουργός της Ρωσίας και εκ νέου υποψήφιος πρόεδρός της, γεγονός που προσδίδει άλλη βαρύτητα στη συνάντησή του με τον Σαμαρά, από τη στιγμή που ήταν ανακοινωμένη η επίσκεψή του ως επίσημη και εξ αυτού του λόγου υπήρχε λογική τήρησης πρωτοκόλλου μιας και στην Ελλάδα μέχρι να γίνουν εκλογές και για την ώρα, μεταβατικός πρωθυπουργός είναι ο Παπαδήμος.

Παρ’ όλ’ αυτά και χωρίς ίχνος τήρησης της όποιας εναπομείνασας δεοντολογίας υπάρχει σε μερικούς ανθρώπους των ΜΜΕ της χώρας, πολλοί επιδόθηκαν σε ένα όργιο αμφισβήτησης της πραγματοποίησης αυτής της συνάντησης. Δεν δίστασαν να λοιδορήσουν, να κάνουν χαβαλέ και πλάκα, να υποβαθμίσουν και να γελοιοποιήσουν σε μερικές περιπτώσεις. Άνθρωποι όπως ο Π. Μανδραβέλης και ο Σ. Θεοδωράκης, αμφισβήτησαν δημοσίως τη συνάντηση. Το ίδιο έπραξαν και διάφοροι «δορυφόροι» στην επαρχία. Επιζητούσαν εναγωνίως μια φωτογραφία για να πειστούν. Ένα πειστήριο, όντας βέβαιοι ότι δεν θα υπήρχε.

Αναρωτιέμαι, τι θα κέρδιζαν ; Τι είχαν να πανηγυρίσουν εάν είχαν δίκιο ; Τι θα γινόταν ; Θα ένιωθαν δικαιωμένοι για ποιο λόγο και τι θα είχε να κερδίσει τελικά η πατρίδα ;

Μετά από όλα αυτά, δημοσιεύτηκαν τελικά οι φωτογραφίες της συνάντησης για να σταματήσουν τη σπέκουλα οι «αρρωστημένοι». Και βέβαια κανείς δεν είχε την τσίπα έστω να ανασκευάσει όσα είχε πει. Από εδώ και πέρα, από αυτούς που αμφισβήτησαν όπως αμφισβήτησαν τη συνάντηση, θα απαιτώ φωτογραφίες και ντοκουμέντα για όσα γράφουν και υποστηρίζουν είτε μιλώντας, είτε γράφοντας. Αλλιώς θα τους θεωρώ εκ των προτέρων ψεύτες.


Το δάκρυ της γιαγιάς

Η γιαγιά – ζωή να έχει – έχει πατήσει τα ενενήντα και ευτυχώς τα έχει ακόμα τετρακόσια. Πέρασε χρόνια δύσκολα, με στερήσεις, πολέμους, κακουχίες, σκληρή δουλειά, ανεκπλήρωτα όνειρα. Είδε πολλά, βίωσε πολλά, στάθηκε σε όλα με ψηλά το κεφάλι, με αξιοπρέπεια, περήφανα. Έχει αποκτήσει πια σοφία, που δεν διδάσκεται, που δεν βρίσκεται στα βιβλία, στα πτυχία και στους πανεπιστημιακούς παπύρους.

Προχθές την επισκέφθηκα. Από την πόρτα άκουσα την τηλεόραση, συντονισμένη σε ενημερωτική εκπομπή, με τον παρουσιαστή να αναφέρεται στα τραγικά νούμερα που ανακοινώθηκαν για τα ποσοστά της ανεργίας, της φτώχειας στον πληθυσμό της χώρας και τις νέες περικοπές που έρχονται.

Καθώς με προϋπαντούσε, την είδα δακρυσμένη. «Έλα βρε γιαγιά», της είπα, «θα τα καταφέρουμε και εμείς, όπως τα καταφέρατε και εσείς σε πολύ πιο δύσκολα, σε φτώχειες, πολέμους, κατοχή. Είναι η σειρά της δικής μας γενιάς να φτιάξει την Ελλάδα από την αρχή και να προσπαθήσουμε να αφήσουμε κάτι καλύτερο στα παιδιά μας. Θα δυσκολευτούμε, αλλά θα τα καταφέρουμε.».

«Στην κατοχή, παιδί μου, στην επαρχία είχαμε να φάμε», είπε η γιαγιά και συνέχισε. «Αγωνιζόμασταν στα χωράφια για να ταΐσουμε τα παιδιά μας, τώρα θα ετοιμάζεις καρπό και θα στον κλέβουν τη νύχτα. Τώρα φοβάστε να κυκλοφορήσετε στο δρόμο, σκοτώνουν για λίγα λεφτά, δεν θα μπορείτε να πάτε στη δουλειά σας. Φοβόμαστε να κοιμηθούμε μέσα στα σπίτια μας. Πως θα παλέψετε ;».

Η γιαγιά τα είπε όλα. Ο φόβος και η ανασφάλεια στην καθημερινότητα μιας κοινωνίας είναι ο χειρότερος εχθρός. Χωρίς σταθερότητα και ασφάλεια δεν μπορούμε να σταθούμε και να παλέψουμε, έστω και με λίγα. Ό,τι και να γίνει, η ασφάλεια για τους πολίτες πρέπει να είναι αυτονόητη. Διαφορετικά δεν υφίσταται κοινωνία και δεν μπορεί να αγωνιστεί για τίποτα.







 



 Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

 


 





Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com