Βασίλειος Α. Μπαλάφας

Πρώτη προτεραιότητα η κοινωνία

2012-02-29T07:18:00.021+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 25 Φεβρουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Πρώτη προτεραιότητα η κοινωνία

Σε άρθρο μου τον Ιούνιο του 2008 (!), σχετικά με την ανάγκη να τεθούν σε πρώτη προτεραιότητα οι επί του πρακτέου παροχές προς τους πολίτες, σημείωνα τα εξής :

«Οι διευθυντές των Ι.Κ.Α. βγαίνουν στα κανάλια δηλώνοντας ανερυθρίαστα ότι αδυνατούν να ελέγξουν τις υπηρεσίες τους, καθώς στη χώρα μας συνεχίζουμε να βλέπουμε το γιατρό ή το δικηγόρο ως τους μοναδικούς «γραμματιζούμενους» πολίτες και όχι ως μια ακόμα κατηγορία επαγγελματιών όπως εκατοντάδες άλλες. Οι ίδιοι οι ασφαλισμένοι όταν δε βρίσκουν το γιατρό στη θέση του, αντί να διαμαρτυρηθούν στην αμέσως επόμενη ιεραρχικά βαθμίδα, αφορίζουν τον Υπουργό, τον Πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση και όχι τον ίδιο το γιατρό που απλώς δεν κάνει τη δουλειά του γιατί «ξεχάστηκε» ή γιατί είναι στο ιδιωτικό του ιατρείο.»

«Ο ασφαλισμένος πληρώνει αδρά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που τελικά δεν
έχει ή που δεν μπορεί να απολαύσει καθώς πολλές φορές αναγκάζεται να λείψει από την
εργασία του για να καταφέρει – αν καταφέρει και αν προλάβει – να δει έναν γιατρό στο
Ι.Κ.Α.. Εν τέλει αναγκάζεται να επισκεφθεί ιδιωτικά ιατρεία και να πληρώσει ακόμα ένα
κάρο λεφτά αν σε αυτά υπολογίσουμε και τις υποχρεωτικές εισφορές του.»

«Είναι ανάγκη να ισχύσουν αυστηροί έλεγχοι στην αλόγιστη χορήγηση φαρμάκων που παρατηρείται, να αντιμετωπιστούν οι γιατροί στο Ι.Κ.Α. ως εργαζόμενοι που έχουν υποχρεώσεις και όχι ως νομπελίστες, να λειτουργήσουν παντού υποχρεωτικά τα τηλεφωνικά ραντεβού, να προσληφθούν ιατροί αποκλειστικής απασχόλησης σε κάθε ειδικότητα, να δημιουργηθούν ηλεκτρονικά συστήματα όπου ο ασφαλισμένος να μπορεί μέσω internet να κλείσει ραντεβού ή να παρακολουθήσει το ιστορικό του σε συνδυασμό με τον περίφημο Α.Μ.Κ.Α. ο οποίος μπορεί να εξελιχθεί σε μια πολύ χρήσιμη smart card.»

Τότε, τέτοιου είδους επισημάνσεις θεωρούνταν δευτερεύουσες και δεν τους έδινε κανείς τη σημασία που θα έπρεπε. Το πλαίσιο που περιγράφηκε παραπάνω ισχύει σήμερα σε σχεδόν κάθε έκφανση αυτού που αποκαλούμε κράτος πρόνοιας, είτε μιλούμε για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, είτε για την Παιδεία, είτε για την Ασφάλεια, είτε για τις δομές κρατικής πρόνοιας γενικότερα.

Στο πέρασμα των τελευταίων 30 και πλέον ετών, οι Έλληνες εκπαιδεύτηκαν από τις ηγεσίες τους έτσι ώστε να θεωρούν ως «πρόνοια» την παροχή σε χρήμα. Επιδόματα, βοηθήματα, έκτακτα βοηθήματα, προσωρινές απαλλαγές παντός τύπου, όλα αυτά μεταφράζονταν τελικά σε κάποιο ποσό που ο πολίτης έπαιρνε στο «χέρι» και αυτό το θεωρούσε κράτος πρόνοιας την ώρα που οι ανάλογες δομές γύρω του υπολειτουργούσαν, αχρηστεύονταν, υποτάσσονταν στα κελεύσματα του κάθε ψευτοσυνδικαλιστή που θεωρούσε κοινωνικά δίκαιο το να παραλύουν αυτές οι δομές προκειμένου εκείνος να εξασφαλίσει ή να εκβιάσει για τα ειδικά προνόμια της υποομάδας που εκπροσωπούσε.

Με αυτό τον τρόπο η Παιδεία αντικαταστάθηκε από τα φροντιστήρια, οι γιατροί των ασφαλιστικών ταμείων έγιναν είδος σε ανεπάρκεια, η Ασφάλεια αντικαταστάθηκε από ακριβά συστήματα συναγερμών, ραντάρ, αλουμινοκατασκευών, σύρτες και «πολεμίστρες». Η «πρόνοια» έγινε «μαγαζάκι» του κάθε μικροπαραγοντίσκου σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο, που μοίραζε βεβαιώσεις και χαρτιά είσπραξης ανεξαιρέτως αν πράγματι κάποιος έπρεπε ή όχι να εισπράξει κάποιο βοήθημα, γιατί με αυτό τον τρόπο γέμιζε το σακούλι του με ψηφαλάκια ενόψει αυτοδιοικητικών, εθνικών, συνδικαλιστικών ή άλλων εκλογών.

Τίποτα δε λειτουργεί σωστά. Τα νηπιαγωγεία, τα σχολεία, τα δημόσια ιατρεία, οι προνοιακές υπηρεσίες, γενικώς οι κρατικές δομές στηρίχθηκαν στο φιλότιμο ορισμένων δημοσίων λειτουργών που παλεύουν με πενιχρά μέσα να τις υπηρετήσουν, έχοντας απέναντί τους συναδέλφους που ολίσθησαν – ακούσια ή εκούσια – στον ωχαδερφισμό, διοικήσεις που τους αφαίρεσαν την οποιαδήποτε δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλιών, πολίτες που έχουν ως στόχο μονάχα να τους υποβαθμίσουν, να τους βρίσουν, ή να βγάλουν επάνω τους το όποιο κόμπλεξ τους θεωρώντας τους δούλους επειδή και καλά «εμείς σας πληρώνουμε», άσχετα αν οι περισσότεροι που το λένε αυτό δεν έχουν δώσει ποτέ ένα ευρώ φόρο στην πατρίδα.

Κάπως έτσι χάθηκε το μέτρο, χάθηκε ο σεβασμός, η ιεραρχία, η πειθαρχία και εν τέλει η ίδια η παροχή υπηρεσίας. Ο κόσμος θεωρεί ως πρόνοια μόνο το να πάρει λεφτά και μάλιστα αυτά σε μηνιαία, απρόσκοπτη βάση.

Σήμερα που οι δυνατότητες να μοιράζεται δανεικό χρήμα εκμηδενίστηκαν, οι δομές αυτές και η κοινωνία ολόκληρη πρέπει να τεθούν σε πρώτη προτεραιότητα έτσι ώστε να προσφέρουν υπηρεσία και να αντισταθμίζουν τη ραγδαία πτώση των ονομαστικών εισοδημάτων των πολιτών. Μπορεί να μην πάρει ο πολίτης χρήμα στα χέρια του, αλλά αν λειτουργούν σωστά τα σχολειά, οι σταθμοί, η δημόσια περίθαλψη και νοιώθει ασφαλής στον τόπο του χωρίς να χρειάζεται να φτιάξει ένα ιδιωτικό φρούριο, τότε αμέσως θα φύγει από την πλάτη του ένα βάρος που τώρα το πληρώνει αδρά και μάλιστα εις διπλούν, αν μιλούμε για εκείνους που συνεπώς πληρώνουν τους φόρους και τις εισφορές τους.

Ανατροπή εδώ και τώρα

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που συνδυάζουν την όποια ανατροπή της κατάστασης στην οποία έχουμε φτάσει, με την καταστροφή, την ισοπέδωση, τον βανδαλισμό και εν τέλει την κατάρρευση. Θα μπορούσα να πω ότι δεν έχουν άδικο, με την προϋπόθεση όμως ότι ταυτόχρονα θα ήταν σε θέση οι ίδιοι να «οικοδομήσουν» την αμέσως επόμενη μέρα της καταστροφής, να εξασφαλίσουν την ομαλή και γρήγορη μετάβαση στη νέα κατάσταση, που με τρόπο εγγυημένο θα μπορούσε να διατηρήσει τη συνοχή της κοινωνίας, έστω και στα πολύ χαμηλά επίπεδα που βρίσκεται σήμερα.

Από τη δική μου πλευρά, ανατροπή σημαίνει να λειτουργήσουν επιτέλους ομαλά και έτσι όπως προβλέπεται από το νόμο, οι δομές του κράτους, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των μεγάλων επιχειρηματικών σχημάτων, να λειτουργήσει ομαλά η ίδια η αγορά και να ακολουθήσει τη ροή της καθημερινότητας με στόχο να την αναβαθμίσει, να ενεργοποιήσει ξανά τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και ιδιαίτερα τους νέους, που με αγωνία ήδη σκέφτονται το πώς θα δημιουργήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, μιας και γνωρίζουμε ότι οι ίδιοι είμαστε η γενιά που θα θυσιαστεί για να μπορέσουμε να φτιάξουμε την Ελλάδα από την αρχή.

Είναι αδιανόητο την ώρα που τα εισοδήματα των πολιτών, τα τελευταία 2 χρόνια, έχουν περικοπεί – σε πραγματικούς αριθμούς – πάνω από 35 %, να μη μεταβάλλονται οι τόκοι που θέλουν να εισπράξουν οι τράπεζες από δάνεια που έχουν χορηγήσει στο παρελθόν με τελείως διαφορετικές συνθήκες. Δεν είναι ίδια πια η αξία του χρήματος. Τα 100 ευρώ παλαιότερα είχαν πολύ μικρότερη πραγματική αξία από αυτή που έχουν σήμερα, οπότε η διατήρηση των τόκων στα ίδια επίπεδα είναι σαν να διπλασιάζεται ή τριπλασιάζεται η τελική αξία των δανείων (κεφάλαιο + τόκοι).

Είναι αδιανόητο να έχουν συμβεί στη χώρα όσα έχουν συμβεί και να μην πέφτουν οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών και δεν μιλώ μόνο για το «καλάθι της νοικοκυράς» για το οποίο αρέσκονται να μιλούν οι ιθύνοντες. Υπάρχουν εκατοντάδες αγαθά που είναι απαραίτητα για μια «ευρωπαϊκή» οικογένεια, που όμως δεν συμπεριλαμβάνονται στο καλάθι αυτό. Η Ελλάδα όμως δεν μπήκε στην Ευρώπη για να γίνει Βουλγαρία, μπήκε για να γίνει κάτι άλλο, καλύτερο, άσχετα με τα εγκληματικά λάθη που έκανε η ίδια.

Ποιοι τολμούν και μιλούν

Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό τις πολιτικές συζητήσεις που γίνονται στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ, διαβάζω άρθρα ανθρώπων που έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα για 20 – 25 χρόνια, ακούω συζητήσεις που κάνουν δημόσια – και σε ηλεκτρονικά μέσα – άνθρωποι που υπηρέτησαν φανατικά το «σοσιαλιστικό» μοντέλο διοίκησης έτσι όπως αυτό εφαρμόστηκε στρεβλά στη χώρα από το 1981 και μετά.

Οι περισσότεροι από αυτούς εμφανίζονται σήμερα ως όψιμοι τιμητές των απόψεων που αντιτάσσονταν διαχρονικά σε αυτές τις λογικές, είναι επιθετικοί ενάντια σε όποιον αρθρώνει διαφορετικό λόγο και καλούν την κοινωνία σε μια επανάσταση που εμπεριέχει την ανεξέλεγκτη πτώχευσή της και την επιβολή αναρχίας.

Είναι γεγονός ότι οι ιδεολογικές καταβολές τους κατέρρευσαν και διαψεύστηκαν και αυτό είναι δύσκολο για κάποιον να το δεχθεί. Είναι γεγονός ότι όσα πίστευαν εξαφανίστηκαν μπροστά στη συνειδητοποίηση ότι οδήγησαν τον τόπο σε έναν εθνικό διασυρμό μόλις κόπηκαν τα δανεικά. Καταλαβαίνω τις πικρίες τους, καταλαβαίνω το θυμό τους. Αντιλαμβάνομαι τη διάψευση των προσδοκιών τους, όμως δεν θα καταρρεύσει η πατρίδα μαζί τους προκειμένου να βουλιάξουμε όλοι παρέα, χασκογελώντας βλακωδώς.

Μόλις προχθές ο Βενιζέλος μιλούσε στην τηλεόραση για πολιτικές αντιλήψεις που έκαναν την σκανδαλολογία πολιτική πρακτική, που έκαναν την αντίσταση σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ιδεολογικό μανιφέστο, που μετέτρεψαν τον κρατισμό σε κεντρική επιδίωξη της πολιτείας. Παρέλειψε βέβαια ο Βενιζέλος να πει ότι αυτό που περιέγραφε ήταν αυτό που και ο ίδιος υπηρέτησε εδώ και δεκαετίες, ήταν αυτό που οδηγούσε τον Καστανίδη να σκαρφαλώνει στα κάγκελα των λιμανιών, που έκανε το ΠΑΣΟΚ να αρνείται τη συνένωση των ασφαλιστικών ταμείων, την πώληση της Ολυμπιακής και πολλά άλλα.

Γι’ αυτό τώρα είναι ανάγκη να γίνουν πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία οι δυνάμεις που με συνέπεια αντιτάχθηκαν σε αυτές τις λογικές και με τη βοήθεια μιας συνειδητοποιημένης κοινωνίας να αποτινάξουν επιτέλους από πάνω μας το φάντασμα του «σοσιαλιστικού» λαϊκισμού.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

"Απόψε" - TOP Channel - 24/2/12

2012-02-28T07:19:00.016+02:00

Στην εκπομπή "Απόψε" της Φ. Δημητριάδη, στο TOP Channel, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται μετά την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, τις αποφάσεις του Eurogroup και τα νέα δημοσιονομικά μέτρα που απαιτούνται για την ολοκλήρωση του PSI.

Οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν στις δομές παροχών της χώρας, οι τραγικές επιπτώσεις από τη συνεχή πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων, οι βαθιές ανατροπές που είναι αναγκαίες σε διάφορες νοοτροπίες που παγιώθηκαν κατά τα προηγούμενα 30 - 35 χρόνια, η κρίση στο πολιτικό σύστημα και στους θεσμούς, η διέξοδος για τη δημοκρατία και τους πολίτες.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

Στην "Ελ.Ζώνη" σήμερα

2012-02-22T09:34:00.001+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται σήμερα το άρθρο με τίτλο "Η πολιτική οφείλει να έχει στρατηγική", σχετικά με τις εξελίξεις στο Eurogroup, τη δεινή θέση της Ελλάδας, την αδυναμία της πολιτικής να παρουσιάσει ένα εναλλακτικό, ανατρεπτικό σχέδιο λύσης και τις διαχρονικές παθογένειές της, έτσι όπως αυτές εκφράστηκαν από σημαίνοντα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Το κείμενο δημοσιεύεται στην "Ελεύθερη Ζώνη", σήμερα και μπορείτε να το δείτε εδώ.

Η πολιτική οφείλει να έχει στρατηγική

2012-02-20T07:15:00.019+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 18 Φεβρουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Η πολιτική οφείλει να έχει στρατηγική

Την περασμένη εβδομάδα έκλεινα το άρθρο μου γράφοντας το εξής : «Δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα συμβεί την Κυριακή ή τι θα γίνει τελικά με τους «φωστήρες» του Eurogroup που νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι μόνο ήλιος, θάλασσα, κρασιά, καλαμαράκια, παραλίες, συρτάκι και μπουζούκι. Έχω την αίσθηση ότι ακόμα και τώρα θα ψάξουν δικαιολογίες για να μην πράξουν τελικά όσα οι ίδιοι υπέδειξαν. Σε αυτή την περίπτωση θα αποδειχθεί ότι απλώς έψαχναν κάποιον στην Ελλάδα για να του φορτώσουν τον κοινό τους – ως φαίνεται – πόθο για άτακτη χρεοκοπία της, την έξοδό της από το ευρώ και την περιθωριοποίηση της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα δείχνει να μην τους προσφέρει απλόχερα αυτόν τον «κάποιον» και δείχνουν σαστισμένοι και αποσυντονισμένοι.».

Αξίζει να αναφερθεί ότι τα άρθρα για τα φύλλα του σαββατοκύριακου συνήθως γράφονται Πέμπτη ή Παρασκευή σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες. Γι’ αυτό και αποκτούν ιδιαίτερη σημασία τα γραφόμενα, μιας και αντανακλούν την αντίληψη του κάθε αρθρογράφου για όσα επέρχονται. Αυτό βέβαια είναι πολύ δύσκολο και κανείς δεν αναζητά εύσημα «μεγαλοπροφήτη», όπως και κανείς δεν πρέπει να καταδικάζεται σε περίπτωση που προβαίνει σε μια λάθος εκτίμηση. Τα γραπτά όμως μένουν και κρίνονται. Έτσι, ο καθένας που μπαίνει στον κόπο να διαβάζει συνεπώς την αρθρογραφία κάποιων ανθρώπων, έχει την ευχέρεια να διαμορφώνει άποψη και να αξιολογεί τους γράφοντες.

Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική γενικότερα. Είναι πολύ εύκολο για τον οποιονδήποτε να «ταμπουρώνεται» πίσω από επιλογές που κατά πάσα πιθανότητα είναι είτε ουτοπικές, είτε αποτελούν ξύλινες διαδρομές, είτε λειτουργούν με την «ασφάλεια» της μη ανάληψης οποιασδήποτε ευθύνης. Ακόμα πιο βολικό είναι να διατυπώνει κάποιος μονίμως άποψη που διαμορφώνεται σύμφωνα με το θυμικό της κάθε στιγμής και χαϊδεύει τους πολίτες. Παροδικά θα συμβαδίζει με το λεγόμενο «κοινό αίσθημα», θα διαψεύδεται όμως κάθε φορά που θα μεταβάλλονται οι συνθήκες.

Πέρασαν 32 χρόνια και χρειάστηκε να φθάσουμε σε καταστάσεις χρεοκοπίας για να ακούσουμε στη Βουλή τον Παπανδρέου να λέει ότι : «Φταίμε, είτε γιατί κάναμε, είτε γιατί ανεχτήκαμε, είτε γιατί κλείσαμε τα μάτια. Ναι, φταίμε. Για κάθε ρουσφέτι που διορίσαμε, για κάθε παραθυράκι που οικοδομήσαμε, για κάθε προνόμιο που νομοθετήσαμε, για κάθε συντεχνία που υπερασπιστήκαμε, για κάθε παράλογο αίτημα που πετύχαμε να ικανοποιηθεί, για κάθε υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα που δώσαμε, για κάθε συνδικαλιστή που γαλουχήσαμε και παρεξήγησε το ρόλο του. Φταίμε για κάθε επιχειρηματία που αθέμιτα ευνοήσαμε, για κάθε «λαμόγιο», όπως λέει ο Ελληνικός λαός, που δεν φυλακίσαμε, για κάθε ανομία που ανεχτήκαμε ή ακόμα χειρότερα παροτρύναμε εδώ και δεκαετίες».

Χρειάστηκε να βρεθούμε με το ένα πόδι έξω από την ευρωζώνη για ν’ ακούσουμε τον Λοβέρδο (μετά τις φωτοβολίδες περί «μακελειού») να λέει, την εβδομάδα που πέρασε, ότι : «η εσφαλμένη δημαγωγική αντιπολιτευτική μας πρακτική πριν το 2009, προκάλεσε σημαντική αργοπορία να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα όταν γίναμε κυβέρνηση». Αντίστοιχου περιεχομένου δηλώσεις έχουν κάνει το προηγούμενο χρονικό διάστημα και οι Βενιζέλος, Χρυσοχοΐδης σε τηλεοπτικές εκπομπές ευρείας τηλεθέασης.

Ως πολίτης αναρωτιέμαι με πικρία το πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα για την πατρίδα αν αυτές οι δηλώσεις είχαν γίνει πριν τις εκλογές του 2009, ή έστω λίγους μήνες μετά. Με πόσο διαφορετική ενότητα και κοινή αντίληψη θα αντιμετωπίζαμε ως Έθνος αυτή την παγκόσμια αναμέτρηση των χωρών με τα διεθνή funds, τους κερδοσκόπους και τις αδίστακτες πρακτικές των golden boys που ποντάρουν στη δυστυχία των λαών. Γιατί αυτό ήταν το θέμα από την αρχή, από τότε που «έσκασε» η «Lehman Brothers Holdings», και σε αυτό συμφωνούν πλέον – όψιμα – αρθρογράφοι, όπως ο Σ.Λυγερός, ο Π.Τσίμας και πολλοί άλλοι.

Πόσο πιο συνειδητοποιημένα θα μπορούσαμε – ως χώρα – να είχαμε προχωρήσει, έστω και αργά, σε μεταρρυθμίσεις και θωρακίσεις της οικονομίας μας για να μπορούμε σήμερα ν’ αποφύγουμε τις απαράδεκτες οριζόντιες περικοπές, ν’ αποφύγουμε τις σπασμωδικές κινήσεις και να μη δίνουμε λαβές σε «καλοθελητές», που ποτέ στην ιστορία τους δεν θρήνησαν και αρκέστηκαν στις «ουδετερότητες» (Ολλανδία – Λουξεμβούργο), να μας κουνούν σήμερα το δάχτυλο και να μας εκβιάζουν.

Η πολιτική οφείλει να έχει μακροπρόθεσμη στρατηγική συμπεριφορά και να μην αρκείται σε παροδικές δάφνες ολίγων ημερών. Την Κυριακή το βράδυ όσοι – ευτυχώς λίγοι – χειροκρότησαν στη Βουλή μετά την ψηφοφορία, απλά δεν καταλαβαίνουν την κρισιμότητα των στιγμών. Η χώρα εξασφάλισε τη συνέχιση της παρουσίας της στο τραπέζι των συζητήσεων την ώρα που όλοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο. Και αυτό είναι το ένα και μοναδικό κέρδος σε διεθνές επίπεδο.

Παραλογισμός εντός των τειχών

Την ώρα που η Ευρώπη αρχίζει σταδιακά να αντιλαμβάνεται ότι η λύση στην κρίση, που σύντομα θα χτυπήσει όλες τις πόρτες, δεν μπορεί να είναι η κοινωνική διάλυση, η εξαθλίωση και η ταπείνωση, εντός των τειχών, στην Ελλάδα, συνεχίζονται οι παραλογισμοί, ως αποτέλεσμα των δημαγωγικών κορόνων του 2009.

Θα δώσω ένα χειροπιαστό παράδειγμα. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που ζητούνται περικοπές ακόμα και σε συντάξεις της τάξης των 300, 400 και 500 ευρώ. Δεν συζητώ καν για τις επικουρικές. Στην Ελλάδα υπάρχουν ταμεία που τα τελευταία 15 χρόνια δεν έδωσαν ούτε μια σύνταξη κάτω από το ανώτατο επιτρεπτό πλαφόν και αυτό γινόταν με διάφορες μεθόδους. Διαβάζουμε λοιπόν για συντάξεις των 2.500 ή των 3.000 και ακούμε ότι υπάρχουν φοβερές διαμαρτυρίες για περικοπές ακόμα και του 7 %. Τι δείχνει αυτό ;

Δείχνει ότι σαν πολίτες δεν έχουμε πειστεί, δεν είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε μαζί και από κοινού για να επιβιώσουμε. Προτιμούν μερικοί να εισπράξουν τέτοια ποσά, για μερικούς μήνες ακόμα, παρά να δώσουν την ευκαιρία στους χαμηλοσυνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους να επιβιώσουν. Ποιος φταίει γι’ αυτό ; Οι ξένοι ;

Δεν μπορούμε σαν χώρα να ελέγξουμε το πόσοι παίρνουν διπλά, τριπλά και μερικές φορές οκταπλά (!!!) επιδόματα, πόσοι και ποιοι παίρνουν «μαϊμού» συντάξεις αναπηρικές ή αντιστασιακές, πόσοι και ποιοι εισπράττουν συντάξεις θανόντων ! Ποιος φταίει γι’ αυτό ; Οι ξένοι ;

Αρνούμαστε ν’ αντιληφθούμε ότι όταν δίνονταν συντάξεις σε γυναίκες 35 χρονών, κάποια στιγμή, με μαθηματική ακρίβεια, θα την πλήρωναν τα ίδια τα παιδιά τους.
Κανείς σήμερα – ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες – δεν δείχνει να θέλει να κάνει μισό βήμα πίσω από τα προνόμιά του, προκειμένου να επιβιώσει ο διπλανός του. Μπορούμε έτσι να συζητάμε για κοινό μέτωπο εναντίον της ολικής καταστροφής ;

Δεν υπήρξε ούτε ένας

Την περασμένη Κυριακή παρακολούθησα όλες τις ομιλίες που έγιναν στη Βουλή ενόψει της δραματικής ψηφοφορίας. Άκουσα όλους τους ομιλητές με προσοχή, τόσο στην ολομέλεια, όσο και στη σχετική επιτροπή.

Μέχρι την τελευταία στιγμή, περίμενα, έστω και έναν από αυτούς που κινούνταν στο να καταψηφίσουν, να κάνει μια συγκεκριμένη δήλωση και να πει ότι «εγώ και άλλα δέκα άτομα αναλαμβάνουμε να διοικήσουμε τη χώρα και να την οδηγήσουμε με ευθύνη μας στην επόμενη μέρα, όποια και αν είναι αυτή, μετά την καταψήφιση».

Δεν είμαι από εκείνους που αρέσκονται στο να περιγράφουν την επόμενη μέρα μιας καταψήφισης με εικόνες ολικής καταστροφής και ακραίων σκηνών «Αποκάλυψης». Έχω άποψη για το τι θα μπορούσε να συμβεί, αλλά προσπαθώ ν’ ακούω με προσοχή όλες τις απόψεις και να τις επεξεργάζομαι.

Σίγουρα δεν θέλω για τη χώρα να επικρατήσει χάος και αναρχία. Σίγουρα δεν θέλω να βιώσουμε νέους εμφύλιους. Απαιτώ όμως από εκείνους που καλούν σε «επανάσταση» να υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο θα πορευτούμε σαν κοινωνία και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο θα διασφαλίσουν ότι δεν θα στρέψουμε ο ένας, την κάνη, στον άλλο. Είμαι πρόθυμος να ακούσω ακόμα και απόψεις ακραίων ρήξεων, αρκεί να ξέρω ποιον θα πολεμήσουμε, εναντίον ποίου θα στραφούμε και πως θα επιβιώσουμε. Γιατί, όπως και να έχει, θα πρέπει να συνεχίσουμε να πορευόμαστε ως Έθνος.

Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι όσες φορές χρεοκόπησε η Ελλάδα, χρέη δεν σβήστηκαν. Στη βιβλιογραφία αναφέρεται ότι το τελευταίο δάνειο της επανάστασης του 1821 αποπληρώθηκε το 1989, ενώ σε άλλη πηγή αναφέρεται ως έτος το 1995. Η Ελλάδα σήμερα, το 2012, δεν μπορεί να σηκώσει τη στάμπα του διεθνούς μπαταχτσή και σίγουρα θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να μπορέσει να ξαναβγεί στις λεγόμενες «αγορές».

Περίμενα μέχρι τελευταία στιγμή κάποιον να βγει γενναία και να προτείνει τον εαυτό του για να διαχειριστεί τον τόπο την επόμενη μέρα της καταψήφισης και να παρουσιάσει πλάνο έκτακτης ανάγκης. Δεν υπήρξε ούτε ένας …

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Ήρθε η ώρα της νέας γενιάς

2012-02-13T07:22:00.023+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 11 Φεβρουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Ήρθε η ώρα της νέας γενιάς

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης η πολιτική ζωή του τόπου – και όχι μόνο – έχει μάθει να λειτουργεί με μια περίεργη λογική «επετηρίδας». Φαινομενικά, όλα «ρυθμίζονται» με βάση έναν ηλικιακό χάρτη προτεραιοτήτων σε κάθε σχεδόν επίπεδο δραστηριότητας στα κοινά. Στους συνδικαλιστικούς φορείς, στην αυτοδιοίκηση, στα κόμματα, στις διοικητικές δομές της χώρας, ο καθένας έπρεπε να περιμένει τη «σειρά» του.

Η «επετηρίδα» μπορούσε να σπάσει μόνο υπό κάποιες πολύ ισχυρές προϋποθέσεις που μικρή σχέση είχαν με κάποια αξιοκρατική διαβάθμιση ή έστω ένα πλαίσιο αξιολογούμενων, διακριτών ικανοτήτων και δεξιοτήτων. Κύριες προϋποθέσεις για την αποφυγή της «σειράς» ήταν οι διάφορες συγγενικές ή άλλου τύπου «εκλεκτές» σχέσεις με τους πρώτους – ηλικιακά και ιεραρχικά – κρίκους της αλυσίδας, ή ένα ιδιαίτερα υψηλό προσωπικό οικονομικό επίπεδο μέσω του οποίου μπορούσαν να καμφθούν οι δικλείδες ασφαλείας της «επετηρίδας», να χαλαρώσουν και εν τέλει να υποχωρήσουν.

Εν πολλοίς η ελληνική κοινωνία αυτή τη διαδικασία την αποδέχθηκε και τη συντήρησε με την ψήφο της. Το ίδιο έπραξαν και σε μεγάλη κλίμακα οι νέοι άνθρωποι κάθε εποχής σε αυτή τη μεταπολιτευτική περίοδο, αποδεχόμενοι με διάφορες συμπεριφορές τους αυτή την πραγματικότητα.

Κατά περιόδους υπήρξαν ελάχιστες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα, με τη διαφορά ότι και αυτές με τον καιρό απορροφήθηκαν, καθώς λειτούργησαν ως πρώτος κρίκος σε μια νέα, δική τους αλυσίδα. Δεν τους άρεσε δηλαδή η «επετηρίδα», μέχρι να δημιουργήσουν τη δική τους !

Υπάρχει και ένα άλλο, πολύ σημαντικό στοιχείο, το οποίο φυσικά δεν είναι άσχετο με τις γενικότερες συνθήκες που επικρατούν σήμερα στη χώρα. Οι νέοι άνθρωποι – κάθε περιόδου – μπήκαν σε ένα παιχνίδι εξόντωσης των διπλανών τους και αυτό το έπραξαν σε κάθε συντεταγμένη «ομάδα» στην οποία δραστηριοποιήθηκαν. Δεν συζητάμε δηλαδή ότι αντιτάσσονταν σε κάποιον «αντίπαλο», σε κάποιον που είχε διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις, διαφορετικές συλλογικές επιδιώξεις ή άλλες αντιλήψεις. Αντιτάσσονταν στον συνοδοιπόρο τους, στον όμορο, στον διπλανό. Και το έκαναν χωρίς κανένα ίχνος αξιολόγησης, αξιοκρατικής διάθεσης, αποτίμησης συνέπειας, στάσης ή προσφοράς.

Ήταν αναμενόμενο και αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή θα βρίσκονταν μπροστά στο τίμημα αυτών των νοοτροπιών.

Όπως για παράδειγμα, το ελληνικό Κοινοβούλιο εξελίχθηκε, στο πέρασμα του χρόνου, σε ένα «κλειστό» κλαμπ συγκεκριμένων επαγγελματικών κλάδων, οικονομικά επιφανών ή ακόμα και συγγενών, που νομοθετούσαν σε μεγάλο βαθμό, με βάση τις δικές τους «ιδιαιτερότητες», έτσι και σε ό,τι αφορά στις ηλικιακές «επετηρίδες», διαμορφώθηκε μια επικρατούσα άποψη, στην οποία κυριάρχησε ως βασικό κριτήριο η «αρχαιότητα», έναντι άλλων, πολύ σημαντικότερων. Με αυτό τον τρόπο νομοθετήθηκαν πολλά, που αφορούσαν στους νέους της κάθε εποχής, υπό την οπτική όμως ανθρώπων που είχαν μεγάλη ηλικιακή διαφορά, χωρίς να μπορούν – σε πολλές περιπτώσεις – ν’ αντιληφθούν τις απαιτήσεις ή τις συνθήκες στον τρέχοντα χρόνο, συνθήκες που στην εποχή μας αλλάζουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και ενσωματώνουν μεταβολές και τεχνολογίες που είναι έως και δυσνόητες σε ανθρώπους που δεν είναι πλήρως εξοικειωμένοι και εναρμονισμένοι, μεταξύ άλλων και λόγω ηλικίας.

Σήμερα, η νέα γενιά, και με δική της ευθύνη, βρέθηκε και πάλι τελείως εκτός των κέντρων αποφάσεων, σε μια καθοριστική περίοδο για τον τόπο, σε μια περίοδο που αποφασίζονται θέματα που θα «δεσμεύσουν» τη χώρα για τουλάχιστον δύο δεκαετίες.

Είναι προφανές ότι η κάθε γενιά αναλαμβάνει τις ευθύνες της έναντι της ιστορίας και των επόμενων γενεών. Καμιά γενιά δεν επιτρέπεται να βγάζει τον εαυτό της από το κάδρο του καταμερισμού σε οποιαδήποτε κοινή προσπάθεια για τη χώρα.

Έχω την εντύπωση όμως, ότι αυτή την περίοδο, άνισα και άδικα, η νέα γενιά φορτώνεται με δυσανάλογο βάρος για το μέλλον της χώρας, χωρίς να έχω καμία διάθεση ν’ αρνηθώ τη συμμετοχή της στον κοινό αγώνα. Οι συνθήκες όμως που της διαμορφώνουν είναι πολύ σκληρές, κοινωνικά άδικες, χωρίς προοπτική. Λένε ότι η Ελλάδα έχει πρόβλημα υπογεννητικότητας, λένε ότι οι νέοι δεν δημιουργούν οικογένειες, λένε ότι οι νέοι επιλέγουν να μένουν με τους γονείς τους για να μην επιφορτίζονται με τα κόστη μιας αυτόνομης διαβίωσης. Ας κοιτάξουν τι νομοθετείται γενικώς σε θέματα εργασίας, πρόνοιας, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και θα καταλάβουν εύκολα το γιατί.

Η νέα γενιά οφείλει ν’ αλλάξει, να βγει μπροστά από όποιο μετερίζι κρίνει ο καθένας ότι τον εκπροσωπεί. Οφείλει ν’ αποφύγει τη λογική του «όλοι ίδιοι είναι», οφείλει ν’ αποκτήσει αίσθημα ευθύνης και όχι ενοχικά σύνδρομα για λάθη άλλων. Οφείλει να μη δειλιάσει, να μη μεμψιμοιρήσει, να μην καθίσει θεατής στον «πάγκο» ή να βολευτεί στη θεωρία της αποχής. Τότε μπορεί να πάρει ορισμένα πράγματα στα χέρια της.

Η κοινωνία και η περόνη

Αυτές τις μέρες ειπώθηκαν πολλά και έχω την αίσθηση ότι τον επόμενο καιρό θα διαβάζουμε διάφορα από ανθρώπους που εμφανίζονται υπέρμαχοι, υποκινητές, αλλά «θεωρητικοί» μιας πιθανής, ολικής κοινωνικής έκρηξης. Μετά από δύο χρόνια κατά τα οποία λοιδορούσαν τον Σαμαρά για τη στάση του, την έγκαιρη προειδοποίησή του ότι η πολιτική που εφαρμοζόταν οδηγούσε σε αδιέξοδο, τις συνεχείς εκκλήσεις του για μεταρρυθμίσεις και αναπτυξιακές πολιτικές, σήμερα έρχονται να τον κατακρίνουν με την ίδια σφοδρότητα για την απόφασή του προ του αδιεξόδου και των απαράδεκτων πιέσεων από όλες τις πλευρές.

Ο Σαμαράς έκανε συνειδητά μια πολιτική επιλογή. Διάλεξε να μην τραβήξει την περόνη σε μια κοινωνία που ήδη βρίσκεται σε απόγνωση. Διαπραγματεύτηκε για να σώσει όσα νόμιζε εκείνος σωστά (και εδώ μπορεί να διαφωνήσει ο οποιοσδήποτε ως προς τι έπρεπε πιθανώς να προταχθεί) και επέλεξε πολιτικά να μη βαρέσουμε κανόνι, διατηρώντας τις διαφωνίες του τις οποίες ελπίζω ότι θα τις υπερασπιστεί σύντομα από πολύ πιο ισχυρή, θεσμικά, θέση. Η ιστορία θα τον κρίνει γι’ αυτό.

Όποιος λοιπόν είναι τόσο "επαναστάτης" όσο λέει, ας βγει τώρα, να τραβήξει την περόνη και να πέσει με το κορμί του πάνω στην χειροβομβίδα για να σώσει τον διπλανό του. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό ; Αυτοί που πανηγύριζαν όταν κάτι κοβόταν από τους διπλανούς τους ; Αυτοί που έφεραν κάθε κομμάτι της κοινωνίας απέναντι στο άλλο ή οι διάφοροι που πήγαιναν στις "πλατείες" για να φάνε καλαμπόκι και μαλλί της γριάς και να τραβήξουν φωτογραφίες για να τις βάλουν στο facebook, θεωρώντας αξιοθέατο το ότι για μια φορά στη ζωή τους "αναμείχθηκαν" με τον λαό ;

Όπως και να έχει, θα περιμένω να δω αν και οι κοινωνικοί εταίροι, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα όπου έχουν το δικαίωμα της επιλογής, θα εφαρμόσουν αυτό για το οποίο «κόπτονταν». Αν δηλαδή δεν θα δώσουν τον «κατώτατο» μειωμένο στους εργαζομένους τους …

Το θολό τοπίο της επόμενης μέρας

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα συμβεί την Κυριακή ή τι θα γίνει τελικά με τους «φωστήρες» του Eurogroup που νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι μόνο ήλιος, θάλασσα, κρασιά, καλαμαράκια, παραλίες, συρτάκι και μπουζούκι.

Έχω την αίσθηση ότι ακόμα και τώρα θα ψάξουν δικαιολογίες για να μην πράξουν τελικά όσα οι ίδιοι υπέδειξαν. Σε αυτή την περίπτωση θα αποδειχθεί ότι απλώς έψαχναν κάποιον στην Ελλάδα για να του φορτώσουν τον κοινό τους – ως φαίνεται – πόθο για άτακτη χρεοκοπία της, την έξοδό της από το ευρώ και την περιθωριοποίηση της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα δείχνει να μην τους προσφέρει απλόχερα αυτόν τον «κάποιον» και δείχνουν σαστισμένοι και αποσυντονισμένοι.

Ό,τι και να συμβεί όμως με την Ελλάδα, πολύ σύντομα, η φωτιά θα φτάνει όλο και πιο κοντά στη δική τους πόρτα και θα αναγκαστούν με πολύ σκληρό τρόπο ν’ αναθεωρήσουν μια πολιτική που συντείνει σε πολεμικό τοπίο μετά από βομβαρδισμό.

Αυτό δεν δικαιώνει τους «θεωρητικούς» της χρεοκοπίας στην Ελλάδα για έναν απλό λόγο. Νομίζω ότι και αυτοί είναι «υποκριτές» ως προς την ίδια τους την άποψη. Δεν λένε ποιος θα διαχειριστεί τη χώρα υπό συνθήκες πτώχευσης, δεν παρουσιάζουν πλάνο διατήρησης των κοινωνικών δεσμών, κάνουν συμβόλαια στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα παρουσιάζοντας εκπομπές για να βγάλουν κάνα ευρώ, πουλώντας ουσιαστικά την πραμάτεια των θεωριών τους.

Μαθαίνω ότι μερικοί από εκείνους που παρουσιάζονται ως φανατικοί της λύσης (!) της χρεοκοπίας είναι άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, που τα παίζουν όλα για όλα. Που είναι πνιγμένοι στα χρέη από επιχειρηματικές κινήσεις που έχουν κάνει, που φλερτάρουν με πλειστηριασμούς, που θεωρούν ότι ο δικός τους οικονομικός θάνατος πρέπει να σημάνει και τον θάνατο όλων. Αν ισχύει αυτό, τότε μιλάμε για μαφία.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Κάποτε έλεγαν ότι ήταν ψέματα

2012-02-06T07:29:00.008+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 4 Φεβρουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Κάποτε έλεγαν ότι ήταν ψέματα

Θα θυμάστε ότι όταν πρωτοακούστηκε η πληροφορία για παιδιά που πήγαιναν στα σχολεία και εμφάνιζαν υποσιτισμό, ένα ολόκληρο σύστημα συντεταγμένων και συγχρωτισμένων εγκάθετων σχολιαστών, δημοσιογράφων, αρθρογράφων, διαδικτυακών «περσόνων», «καθώς πρέπει» ιστοσελίδων και προνομιακών κατόχων κάθε λογής πληροφοριών «από μέσα», ξεσηκώθηκε προσπαθώντας να πείσει ότι αυτές οι «φήμες» ήταν κακοήθειες και ψευδείς πληροφορίες που σκοπό είχαν να πλήξουν την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ορισμένοι μάλιστα δεν δίστασαν να βγούνε στο «ρεπορτάζ» προσπαθώντας κάθιδροι να αποδείξουν ότι όλα αυτά ήταν απλώς κακόβουλα δημοσιεύματα. Λες και περίμεναν, οι άθλιοι, να πάνε να τους βρούνε παιδιά και να τους επιβεβαιώσουν ότι δεν έχουν στο σπίτι φαγητό, ότι οι γονείς είναι άνεργοι, ότι στο σπίτι μετά βίας υπάρχουν ρύζι και μακαρόνια.

Ξέχασαν – βέβαια – όλοι αυτοί οι φαύλοι, ότι στο αίμα κάθε ανθρώπου και όχι μόνο των Ελλήνων, κυλάει εκ γενετής ένα συστατικό που λέγεται «αξιοπρέπεια». Ένα συστατικό που οι ίδιοι έχουν κατορθώσει να αφαιρέσουν από το δικό τους αίμα, κάνοντας συνεχείς μεταγγίσεις δηλητηρίου με το οποίο τους εφοδιάζουν οι κατά καιρούς εντολείς τους για να φτιάχνουν «αγιογραφίες», να εξιδανικεύουν καταστάσεις, να αποκρύπτουν ειδήσεις, να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα ή να υπερβάλουν για κάτι βαθμιαία, στους ρυθμούς που τους χτυπάει το «εργοδοτικό» τους ντέφι, ακόμα και αν αυτό το κάτι είναι ανυπόστατο και ανύπαρκτο.

Είναι οι ίδιοι, αυτοί οι φαύλοι, που συνήθως βρίσκονται «ψηλά» στις λίστες πολλών, μεγάλων, πανελλαδικών εφημερίδων και τηλεοπτικών σταθμών, που βγαίνουν τα μεσημέρια σε εκπομπές και πουλάνε αναλύσεις, χτυπώντας, καθυβρίζοντας και ισοπεδώνοντας κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, σε μια περίοδο που μόνο ενωμένοι μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι, έστω και ελαχίστως καλύτερο.

Είναι εκείνοι που με περισπούδαστο ύφος πουλάνε σήμερα «ρεαλισμό» και έρχονται κατόπιν εορτής να παραστήσουν τους τιμητές, κάνοντας διαπιστώσεις που χιλιάδες άλλοι τις είχαν κάνει πολλά χρόνια πριν, αλλά τότε, αυτοί οι φαύλοι τους «εξαφάνιζαν», τους λοιδορούσαν, τους έλεγαν «κινδυνολόγους» και τους απομόνωναν από την επικαιρότητα, συνεχίζοντας να προβάλουν και να πριμοδοτούν τους «αντιπροσώπους» της τρυφηλότητας, της ελαφρότητας και του «ελαφρολαϊκού», οι οποίοι βέβαια τους εξασφάλιζαν το υψηλό, «μαύρο», αφορολόγητο βιοτικό τους επίπεδο και γινόντουσαν υπάκουα πιόνια στα διάφορα παιχνίδια τους.

Είναι ίσως οι δύσκολοι καιροί που ζούμε τώρα πια, που πράγματι έρχονται αμείλικτα και ανελέητα να εφαρμόσουν τη λαϊκή θυμοσοφία που επιτάσσει πως «όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού στο δέντρο, τόσο περισσότερο φαίνεται ο πισινός της», απογυμνώνοντας τους «θεωρητικούς» της πολιτικής δημοσιογραφίας, οι οποίοι με ένα τηλέφωνο στο χέρι, λαμβάνουν και εκτελούν τα συμβόλαια πολιτικών εκτελέσεων, με το αζημίωτο.

Προχθές στην Ελληνική Βουλή, η υφυπουργός Παιδείας, Εύη Χριστοφιλοπούλου, μιλούσε για πρόγραμμα διανομής «μικρογευμάτων», πιλοτικά, σε 20 περίπου σχολεία της Αττικής με στόχο αυτά να πολλαπλασιαστούν στο επόμενο χρονικό διάστημα. Μιλούσε με ένα ύφος, λες και επρόκειτο για «κοινωνική» πρόσθετη παροχή στα σχολεία, σαν ένα είδος – μπόνους προς τους μαθητές που προάγει το επίπεδο των ελληνικών σχολείων. Την ώρα που, Φεβρουάριο μήνα, ακόμα τυπώνονται τα βιβλία της χρονιάς, η υφυπουργός ανακοίνωνε, σχεδόν πιστεύοντας ότι έκανε κάποια ιστορική τομή στα εκπαιδευτικά πράγματα, την επίσημη έναρξη των συσσιτίων στα σχολεία της Ελλάδας. Το έκανε ανερυθρίαστα, με αυτό το ύφος του αυτάρεσκου πολιτικού ταγού, ενώ θα έπρεπε να εκτελέσει το «πρόγραμμα» χωρίς να βγάλει άχνα, ή απλώς κάνοντας μια λιτή ανακοίνωση, κοιτώντας τα νύχια των ποδιών της.

Στα δελτία ειδήσεων, το θέμα «έπαιξε» για λίγα δευτερόλεπτα, σαν τις ειδήσεις που παίζουν από τον υπόλοιπο πλανήτη όταν παρουσιάζονται εν τάχει γεγονότα από άλλες χώρες της υφηλίου.

Την ίδια στιγμή, γίνονται καμπάνιες για εξασφάλιση σε χιλιάδες οικογένειες μιας σακούλας με ρύζι, γάλα, μακαρόνια, αλεύρι, λάδι και παρουσιάζονται στις οθόνες διευθυντές Marketing και Επικοινωνίας που εκφράζουν την ικανοποίησή τους για την επιτυχία του εγχειρήματος !

Κανείς βέβαια δεν βγήκε να πει ότι τελικά δεν ήταν ψέματα οι φήμες για υποσιτισμό στα ελληνικά σχολεία. Κανείς δεν βγήκε να δηλώσει ανοιχτά και φωναχτά την οργή του για το σημείο στο οποίο φτάσαμε. Ο κόσμος κουράστηκε. Κλείστηκε στο καβούκι του και προσπαθεί να διαφυλάξει τα τετραγωνικά του. Δεν υπάρχει κουράγιο, όρεξη για φωνή και ένα στεντόρειο «Φτάνει πια ρε ΑΛΗΤΕΣ !». Ντροπιασμένοι συνεχίζουμε να περιμένουμε τη μοίρα μας ακούγοντας λόγους και περιμένοντας το δελτίο των 8 και το βιβλιαράκι με τις συνταγές στην εφημερίδα της Κυριακής …

Η ιστορία μιας φωτογραφίας

Την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012, συναντήθηκε ο Σαμαράς με τον Πούτιν στη Ρωσία, κατά τη διάρκεια της τριήμερης, επίσημης επίσκεψής του. Για διπλωματικούς λόγους και για λόγους πρωτοκόλλου, από το γραφείο του Πούτιν, ανακοινώθηκε ότι συναντήθηκε με τον Σαμαρά, υπό την ιδιότητα του ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος της «Ενιαίας Ρωσίας», κάτι που είναι απόλυτα λογικό και μάλιστα τολμηρό για όσους γνωρίζουν τη σημειολογία, τη σημασία και τα διπλωματικά πρωτόκολλα που απαρέγκλιτα ακολουθούνται σε όλες τις χώρες σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Πούτιν είναι αυτή τη στιγμή εν ενεργεία πρωθυπουργός της Ρωσίας και εκ νέου υποψήφιος πρόεδρός της, γεγονός που προσδίδει άλλη βαρύτητα στη συνάντησή του με τον Σαμαρά, από τη στιγμή που ήταν ανακοινωμένη η επίσκεψή του ως επίσημη και εξ αυτού του λόγου υπήρχε λογική τήρησης πρωτοκόλλου μιας και στην Ελλάδα μέχρι να γίνουν εκλογές και για την ώρα, μεταβατικός πρωθυπουργός είναι ο Παπαδήμος.

Παρ’ όλ’ αυτά και χωρίς ίχνος τήρησης της όποιας εναπομείνασας δεοντολογίας υπάρχει σε μερικούς ανθρώπους των ΜΜΕ της χώρας, πολλοί επιδόθηκαν σε ένα όργιο αμφισβήτησης της πραγματοποίησης αυτής της συνάντησης. Δεν δίστασαν να λοιδορήσουν, να κάνουν χαβαλέ και πλάκα, να υποβαθμίσουν και να γελοιοποιήσουν σε μερικές περιπτώσεις. Άνθρωποι όπως ο Π. Μανδραβέλης και ο Σ. Θεοδωράκης, αμφισβήτησαν δημοσίως τη συνάντηση. Το ίδιο έπραξαν και διάφοροι «δορυφόροι» στην επαρχία. Επιζητούσαν εναγωνίως μια φωτογραφία για να πειστούν. Ένα πειστήριο, όντας βέβαιοι ότι δεν θα υπήρχε.

Αναρωτιέμαι, τι θα κέρδιζαν ; Τι είχαν να πανηγυρίσουν εάν είχαν δίκιο ; Τι θα γινόταν ; Θα ένιωθαν δικαιωμένοι για ποιο λόγο και τι θα είχε να κερδίσει τελικά η πατρίδα ;

Μετά από όλα αυτά, δημοσιεύτηκαν τελικά οι φωτογραφίες της συνάντησης για να σταματήσουν τη σπέκουλα οι «αρρωστημένοι». Και βέβαια κανείς δεν είχε την τσίπα έστω να ανασκευάσει όσα είχε πει. Από εδώ και πέρα, από αυτούς που αμφισβήτησαν όπως αμφισβήτησαν τη συνάντηση, θα απαιτώ φωτογραφίες και ντοκουμέντα για όσα γράφουν και υποστηρίζουν είτε μιλώντας, είτε γράφοντας. Αλλιώς θα τους θεωρώ εκ των προτέρων ψεύτες.

Το δάκρυ της γιαγιάς

Η γιαγιά – ζωή να έχει – έχει πατήσει τα ενενήντα και ευτυχώς τα έχει ακόμα τετρακόσια. Πέρασε χρόνια δύσκολα, με στερήσεις, πολέμους, κακουχίες, σκληρή δουλειά, ανεκπλήρωτα όνειρα. Είδε πολλά, βίωσε πολλά, στάθηκε σε όλα με ψηλά το κεφάλι, με αξιοπρέπεια, περήφανα. Έχει αποκτήσει πια σοφία, που δεν διδάσκεται, που δεν βρίσκεται στα βιβλία, στα πτυχία και στους πανεπιστημιακούς παπύρους.

Προχθές την επισκέφθηκα. Από την πόρτα άκουσα την τηλεόραση, συντονισμένη σε ενημερωτική εκπομπή, με τον παρουσιαστή να αναφέρεται στα τραγικά νούμερα που ανακοινώθηκαν για τα ποσοστά της ανεργίας, της φτώχειας στον πληθυσμό της χώρας και τις νέες περικοπές που έρχονται.

Καθώς με προϋπαντούσε, την είδα δακρυσμένη. «Έλα βρε γιαγιά», της είπα, «θα τα καταφέρουμε και εμείς, όπως τα καταφέρατε και εσείς σε πολύ πιο δύσκολα, σε φτώχειες, πολέμους, κατοχή. Είναι η σειρά της δικής μας γενιάς να φτιάξει την Ελλάδα από την αρχή και να προσπαθήσουμε να αφήσουμε κάτι καλύτερο στα παιδιά μας. Θα δυσκολευτούμε, αλλά θα τα καταφέρουμε.».

«Στην κατοχή, παιδί μου, στην επαρχία είχαμε να φάμε», είπε η γιαγιά και συνέχισε. «Αγωνιζόμασταν στα χωράφια για να ταΐσουμε τα παιδιά μας, τώρα θα ετοιμάζεις καρπό και θα στον κλέβουν τη νύχτα. Τώρα φοβάστε να κυκλοφορήσετε στο δρόμο, σκοτώνουν για λίγα λεφτά, δεν θα μπορείτε να πάτε στη δουλειά σας. Φοβόμαστε να κοιμηθούμε μέσα στα σπίτια μας. Πως θα παλέψετε ;».

Η γιαγιά τα είπε όλα. Ο φόβος και η ανασφάλεια στην καθημερινότητα μιας κοινωνίας είναι ο χειρότερος εχθρός. Χωρίς σταθερότητα και ασφάλεια δεν μπορούμε να σταθούμε και να παλέψουμε, έστω και με λίγα. Ό,τι και να γίνει, η ασφάλεια για τους πολίτες πρέπει να είναι αυτονόητη. Διαφορετικά δεν υφίσταται κοινωνία και δεν μπορεί να αγωνιστεί για τίποτα.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Πλυντήριο «Ο Παπαδήμος»

2012-01-31T07:11:00.021+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 28 Ιανουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Πλυντήριο «Ο Παπαδήμος»

Όσα συνέβησαν στη Βουλή των Ελλήνων την Τρίτη το βράδυ και όσα ακολούθησαν τις επόμενες ημέρες, μετά τη διαδικασία ψηφοφορίας του πολυνομοσχεδίου του Υπουργείου Οικονομικών, θα μας απασχολήσουν αρκετά το επόμενο χρονικό διάστημα. Όσοι παρακολούθησαν τη διαδικασία συζήτησης του νομοσχεδίου στο κανάλι της Βουλής θα έχουν πολύ περισσότερο υλικό να επεξεργαστούν από εκείνο που τελικά έφτασε στους πολίτες μέσα από τις εφημερίδες και τα διάφορα δελτία τύπου υπουργών, βουλευτών, εκπροσώπων παντός τύπου.

Είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου, τότε που δινόταν ψήφος εμπιστοσύνης στον Παπανδρέου με την προϋπόθεση ότι θα κατέθετε παραίτηση από τη θέση του, ότι δύσκολα θα συναντούσαμε άλλο, τόσο παράδοξο και τόσο παρανοϊκό γεγονός είτε στο παρελθόν, είτε στο μέλλον. Βιάστηκα να προδικάσω τα γεγονότα και αν για το παρελθόν ήμουν βέβαιος, το μέλλον με διέψευσε. Την Τρίτη το βράδυ η Βουλή έζησε ακόμα μεγαλύτερες στιγμές αλλοφροσύνης από εκείνους που υποτίθεται ότι βρίσκονται εκεί μέσα για να ορίσουν τις τύχες του τόπου, σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία για τη χώρα, τόσο δύσκολη που εκ των πραγμάτων έχει την ιδιαιτερότητα να εκθέτει – σε κάθε ευκαιρία – όσους είναι επιεικώς μέτριοι ή απλώς «λίγοι» για τις περιστάσεις.

Χρειάζεται να υπενθυμιστούν κάποια γεγονότα πριν πάμε στα περαιτέρω. Είχαμε τις αλγεινές δηλώσεις του Λοβέρδου που μίλησε για «μακελειό» στην περίπτωση που προχωρούσε η έρευνα των εισαγγελέων για το τεχνητό «φούσκωμα» του ελλείμματος του 2009, έρευνα που εστάλη και στη Βουλή καθώς προέκυπταν ευθύνες των Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου. Στη συνέχεια, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Παπαϊωάννου, παρέπεμψε τους εισαγγελείς αυτούς, με το ερώτημα της αντικατάστασης, στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, όταν εκτός από το θέμα της ΕΛ.ΣΤΑΤ., ερευνούσαν υποθέσεις όπως τα CDS και ο Λαυρεντιάδης.

Με δεδομένο τον συνεχή αναβρασμό που υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ λόγω του υπό αίρεση και παγκοσμίως περιφερόμενου προέδρου του, θα πρέπει να θυμηθούμε επίσης την ιστορική πια δήλωση Χρυσοχοΐδη ότι «δεν είχε διαβάσει το Μνημόνιο», καθώς και τις λεκτικές κορώνες του Μπεγλίτη, εκπροσώπου τύπου του ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου, στις 20/1/2012, ότι «από την πλευρά της ΝΔ, πηγάζει μία τακτική τριών ταχυτήτων», κατηγορώντας την ότι «στο Υπουργικό Συμβούλιο συμφωνεί επί της αρχής για τα νομοσχέδια» και κρατά «άλλη στάση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της, που άλλα ψηφίζει, άλλα αρνείται να τα ψηφίσει ή και τα καταψηφίζει».

Παροξυσμός, τεθλασμένη γραμμή και παραλογισμοί από τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, μερικά εκ των οποίων θα διεκδικήσουν και την ηγεσία του. Μετά την Τρίτη το βράδυ, όλα αυτά μοιάζουν τραγικά και αν τα δούμε και λίγο πιο ελαφρά, μοιάζουν με κωμωδία, φαρσοκωμωδία.

Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα και σαφώς στο ΠΑΣΟΚ δεν λειτουργούν ποτέ χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό, άσχετα με το αν κάποιες φορές τεχνηέντως αφήνουν να διαχέεται μια εικόνα αλαλούμ. Υπάρχει πια μια ξεκάθαρη και συνειδητή επιλογή. Να κατασταθεί η κυβέρνηση Παπαδήμου, ένα «υψηλής πολιτικής» πλυντήριο που μέσα από τη μπουγάδα και τη ζάλη των στροφών του κάδου, θα μπερδέψει τόσο πολύ τους Έλληνες που στο τέλος οι ίδιοι άνθρωποι θα εμφανιστούν ως η φρεσκοπλυμένη, αναβαπτισμένη σοσιαλιστική κεντροαριστερά που επανέρχεται στο προσκήνιο. Εναλλακτικά, για όσους παθαίνουν ζαλάδες, θα υπάρχει η «στάση» Κουβέλη. Μπερδευτήκατε ήδη ;

Στο ΠΑΣΟΚ, αυτή την περίοδο, υπάρχουν οι «κυβερνητικοί» που τους καταψηφίζουν τα νομοσχέδια οι δικοί τους. Υπάρχουν εκείνοι που δεν διάβασαν το Μνημόνιο, άλλοι που έλεγαν ότι δεν θα ψήφιζαν τις οριζόντιες περικοπές – αιματοκύλισμα της μικρομεσαίας τάξης, αλλά τελικά ψήφισαν χειροκροτώντας και τώρα αφορίζουν τον Παπανδρέου. Υπάρχουν και εκείνοι που – μη έχοντας κάτι άλλο να κάνουν – θα παλέψουν μέχρις εσχάτων στο πλευρό του Παπανδρέου, μήπως και καταφέρουν στο τέλος κάποιους από αυτούς να τους παίρνει μαζί του στα μαγευτικά του ταξίδια και τις θεωρητικές αναζητήσεις του στον παγκόσμιο σοσιαλισμό, εκεί που του βάζουν δίπλα του στις συνεντεύξεις τύπου κάτι τύπους που μοιάζουν με κλακαδόρους – φρουρούς της δεκαετίας του ’80 και γουρλώνουν τα μάτια τους όταν λέει αυτά για τα οποία ήθελε να τον ελέγξει η Ελληνική Δικαιοσύνη, αλλά θα «γινόταν μακελειό».

Όλοι αυτοί μαζί, προσποιούνται ότι στηρίζουν τον Παπαδήμο, ο οποίος με τη σειρά του προσποιείται ότι είναι Πρωθυπουργός. Και μετά εγκαλούν τη ΝΔ για διγλωσσία, τη στιγμή που απλώς συμφωνούν τώρα, σε όσα τους έλεγε ο Σαμαράς δύο χρόνια πριν. Αν συνεχιστεί για πολύ το «θέατρο», στο τέλος θα οδηγήσουν το λαό να «επαναστατήσει» για να γλιτώσουν εκείνοι που δεν έχουν δώσει ποτέ ένα ευρώ στην πατρίδα ή χρωστάνε τα κέρατά τους και όλοι μαζί μετά θα κάνουν τους ανήσυχους σοσιαλιστές.

Τι δεν ψήφισαν οι «σοσιαλιστές»

Στη φαρσοκωμωδία που εκτυλίχθηκε την Τρίτη το βράδυ στη Βουλή, προέκυψε ένα άνευ προηγουμένου «Βατερλό» στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ με 50 βουλευτές να ψηφίζουν «όχι» σε ένα ή περισσότερα άρθρα του πολυνομοσχεδίου των υπουργών της παράταξής τους.

Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που ψήφιζαν χωρίς δεύτερη σκέψη, σχεδόν πανηγυρικά, εγκαλώντας στεντόρεια όσους διατύπωναν διαφορετικές απόψεις, ΟΛΑ τα νομοσχέδια και τις αποφάσεις που καταδίκασαν τις ασθενέστερες τάξεις, τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους άνεργους. Που δεν τόλμησαν να βάλουν έστω ένα πλαφόν αξιοπρέπειας στις οριζόντιες περικοπές που έκαναν προς κάθε κατεύθυνση, που δεν δίστασαν να επιβάλουν κεφαλικούς φόρους, να πάνε το ΦΠΑ στο 23 %, να μετατρέψουν τα καλοριφέρ μας σε «Ferrari Testarossa» και να αφήσουν οικογένειες χωρίς θέρμανση χειμωνιάτικα, που κοντεύουν να ποινικοποιήσουν την ιδιοκτησία και υποχρεώνουν όλους τους Έλληνες να ξαναπληρώσουν τα σπίτια τους. Αλήθεια, με εκείνο το «επίδομα θέρμανσης» που ζητούσαν επιτακτικά προεκλογικά, τι έγινε ;

Πρόκειται για τους ίδιους που οδήγησαν στις εικόνες της πλατείας Συντάγματος με εκατοντάδες Έλληνες να στήνονται στην ουρά για δωρεάν πατάτες, κρεμμύδια και καρότα, που καθύβρισαν τις επαγγελματικές τάξεις της χώρας, που έφεραν απέναντι τις κοινωνικές ομάδες.

Αυτοί οι «σοσιαλιστές» δεν ψήφισαν για πρώτη φορά, και επαίρονται γι’ αυτό, τα αντικειμενικά κριτήρια στους ελεύθερους επαγγελματίες, τις ρυθμίσεις των οικονομικών εκκρεμοτήτων των δήμων, τα «αγκάθια» για τους δικηγόρους και τα φαρμακεία και την περικοπή των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα για όσους παίρνουν σύνταξη και είναι κάτω των 60 ετών, ενώ την είχαν ψηφίσει για όλους τους υπόλοιπους.

Ποιους κοροϊδεύετε επιτέλους κύριοι και απαιτείτε και τα εύσημα των πολιτών ; Είστε απλά οι «σοσιαλιστές» των «ρετιρέ» και των «προστατευόμενων» ειδών, των «συντεχνιών», των «κλαδικών» και των πραγματικών «προνομιούχων». Λευτεριά στον Λάκη Γαβαλά !

Η ελευθερία των βουλευτών

Θεωρώ κομβικό ορόσημο αλλαγής της κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς, την έκφραση της ελεύθερης βούλησης των βουλευτών, χωρίς υποσημειώσεις και χωρίς αστερίσκους. Αυτό όμως πρέπει να συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο στις ψηφοφορίες. Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση και δημιουργική συμπεριφορά σε όλα τα επίπεδα των δραστηριοτήτων εντός Βουλής. Από τη δημιουργία νομοσχεδίων, τη διαμόρφωση του όποιου νομοθετικού πλαισίου και των κυβερνητικών δράσεων, μέχρι την ξεκάθαρη δυνατότητα να παρεμβαίνουν με υλοποιήσιμες προτάσεις για θέματα της καθημερινότητας των πολιτών ή προβλήματα της εκλογικής τους περιφέρειας.

Το να αξιολογούμε ένα βουλευτή σύμφωνα με το πόσες ερωτήσεις ή δηλώσεις κάνει, είναι μοντέλο παρωχημένο και αρμόζει σε άλλες ειδικότητες, όπως είναι για παράδειγμα η δημοσιογραφία ή το τραγούδι.

Αυτή η ελευθερία θα πρέπει να επισείει και την ανάλογη όμως ευθύνη, την ανάλογη κρίση επί της συνέπειας, της παρεμβατικότητας και της προσφοράς. Θα πρέπει να επιβάλει ένα σύστημα αξιολόγησης που θα έχει αναφορά εντός και εκτός Βουλής, που θα είναι μετρήσιμο και δημόσιο. Κάτι τέτοιο θα ανυψώσει το διάλογο σε δημιουργικό στοιχείο επί του πρακτέου και δεν θα περιορίζει τους βουλευτές σε αγορεύσεις – πασαρέλα μπροστά σε άδεια έδρανα. Και αυτό πρέπει επίσης να τελειώσει. Οι βουλευτές οφείλουν να βρίσκονται στη Βουλή, να ακούνε τους συναδέλφους τους, να συνθέτουν και ν’ αποφασίζουν με γνώμονα όσα πρέπει να κάνουν για την πατρίδα και όχι για εκείνους που θα τους «περάσουν καλά» στα δελτία, στις εφημερίδες και στα περιοδικά.

Αυτή η ελευθερία όμως δεν μπορεί να είναι ούτε ευκαιριακή, ούτε να γίνεται μέσο εκβιασμών, εσωκομματικών ερίδων, «πρόπλυσης» και κάλυψης άλλων αδυναμιών. Οι βουλευτές δεν επιτρέπεται να κρύβονται. Οφείλουν να παίρνουν αποφάσεις για την πατρίδα και όχι να «στρίβουν» μπροστά στην ευθύνη.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

"Η Πελοπόννησος σήμερα" - 27/1/2012

2012-01-30T07:30:00.010+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, ο διασυρμός της Δικαιοσύνης από τον Υπουργό Δικαιοσύνης Παπαϊωάννου που ζήτησε την αποπομπή των εισαγγελέων που ερευνούσαν τα CDS, την υπόθεση του φουσκώματος των ελλειμμάτων του 2009 στην ΕΛΣΤΑΤ, την περίπτωση Λαυρεντιάδη και άλλες, που έστειλαν ερώτημα στη Βουλή για διερεύνηση ευθυνών των Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου. Η φαρσοκωμωδία που παίχτηκε στη Βουλή με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου Βενιζέλου και τους 50 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που πανηγυρίζουν για άρθρα που δεν ψήφισαν, αλλά έχουν ψηφίσει όλα όσα εξαθλίωσαν τη χώρα και έλεγαν ότι η ΝΔ λειτουργούσε με στείρους όρους απέναντι στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Οι σχετικές δηλώσεις του Μπεγλίτη και η απόλυτη διάψευσή τους. Η συμπεριφορά των βουλευτών στη Βουλή και η πολιτική ευθύνη απέναντι στην κοινωνία, οι επικίνδυνες δηλώσεις Λοβέρδου και οι εκλογές ως άμεση αναγκαία λύση.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

Στην "Ελ.Ζώνη" το άρθρο για το PSI

2012-01-27T14:19:00.000+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται σήμερα το άρθρο με τίτλο "PSI. Και μετά ; Σιωπή ;", σχετικά με τη μνημειώδη αποστροφή της ομιλίας του κ. Βενιζέλου στη Βουλή, περί "αναγκαίων σιωπών", και σχετικά με το προφίλ των υποψηφίων στις επικείμενες εκλογές.

Το κείμενο δημοσιεύεται στην "Ελεύθερη Ζώνη", σήμερα και μπορείτε να το δείτε εδώ.

PSI. Και μετά ; Σιωπή ;

2012-01-23T07:15:00.015+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 21 Ιανουαρίου 2012, σελίδα 7 :

PSI. Και μετά ; Σιωπή ;

Για ακόμα μια εβδομάδα η χώρα κινήθηκε στους ρυθμούς του «εξαιρετικά επείγοντος», του «κρίσιμου» και του «πυκνού», σύμφωνα με τα λεγόμενα του υπουργού Οικονομικών, κ. Βενιζέλου, στη Βουλή. Τίποτα νεότερο επί της ουσίας, καθώς η πεζοπορία στο σκοτάδι συνεχίζεται. Για τους ιθύνοντες κάθε εβδομάδα έχει ίσως ένα νέο «κρίσιμο» πολιτικοοικονομικό ζήτημα, για τους πολίτες όμως η καθημερινότητα είναι μονότονα άγρια, ασφυκτικά δύσκολη, με διαρκώς εντεινόμενη ανησυχία. Και όλα δείχνουν ότι έτσι θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε. Τη Δευτέρα θα διεξαχθεί στις Βρυξέλλες το Eurogroup και στις 30 Ιανουαρίου θα γίνει η Σύνοδος Κορυφής, οπότε και αναμένεται να μπει στην τελική ευθεία το ζήτημα της νέας δανειακής σύμβασης της Ελλάδας με όσα αυτή θα προβλέπει και θα επιφέρει.

Παράλληλα η καθημερινή μέγγενη προς τους πολίτες σφίγγει όλο και περισσότερο, μέγγενη που δεν είναι μόνο επί του πρακτέου σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, είναι και ψυχολογική, αφού συνεχώς βομβαρδιζόμαστε και από ένα νέο αδιέξοδο «για το μέλλον της χώρας». Ο κόσμος παρακολουθεί αποσβολωμένος μια διαπραγματευτική διαδικασία από την οποία η Ελλάδα στην ουσία απουσιάζει, οι σχετικές πληροφορίες μεταφέρονται από διεθνή κέντρα μέσω Skype και μοιάζουμε όλοι μαζί σαν να περιμένουμε στημένοι έξω από μια πόρτα για να μας ανακοινώσουν τα καθέκαστα.

Μέσα μας ξέρουμε ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι προσωρινή. Τη ζούμε άλλωστε εδώ και πολύ καιρό, από τις αρχές του 2010, όταν και μπήκαμε σε νέο γύψο, πιστεύοντας ότι μέχρι το 2012 θα αρχίζαμε να βγάζουμε το κεφάλι μας στην επιφάνεια για ν’ αναπνεύσουμε. Έτσι μας έλεγε ο τότε υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, έτσι μας έλεγε ο τότε πρωθυπουργός. Έχω την αίσθηση ότι και τότε το ξέραμε ότι δε μας έλεγαν την αλήθεια.

Αυτή η υπόθεση με την έξοδο από τη στενωπό έχει τις ρίζες της αρκετά πίσω, λίγο πριν το 1985, τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε το περίφημο «Υπομονή, υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ». Τα όσα ακολούθησαν είναι λίγο – πολύ γνωστά, με την υπερδιόγκωση του δημοσίου χρέους, το Χρηματιστήριο, την είσοδο στην ΟΝΕ, τις εθνικές εργολαβίες, τα κρυμμένα χρέη, τα πάρτι των εξοπλισμών. Σήμερα είμαστε και πάλι μέσα στο τούνελ, μέσα στο σκοτάδι, με διαφορετικούς όρους και σίγουρα πιο συνειδητοποιημένοι για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Για όλα εκείνα που και πριν τα βλέπαμε, αλλά τα προσπερνούσαμε πιστεύοντας ότι κάτι θα γίνει στο μέλλον και δεν θα τα βρούμε μπροστά μας. Δυστυχώς, κυρίως για τις νέες γενιές, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι.

Μου έκανε εντύπωση μια φράση από την ομιλία Βενιζέλου στη Βουλή. « …σας παρακαλώ στο όνομα της πατρίδας να σηκώσουμε μαζί με σοβαρότητα, με συναίνεση και με τις αναγκαίες σιωπές αυτό το βάρος », είπε ο υπουργός Οικονομικών. Αυτό το «αναγκαίες σιωπές» γυρνάει συνεχώς στο μυαλό μου. Κι άλλη σιωπή κύριε Υπουργέ ; Πόση ακόμα ; Και γιατί ;

Να συμφωνήσουμε ότι εδώ που έχουμε φτάσει δεν μπορούν να προσφέρουν κάτι οι κραυγές, μάλιστα. Αλλά, σιωπή ; Χρειάζεστε κι άλλη σιωπή ; Τόση σιωπή και τόση υπομονή σας έχει προσφέρει ο λαός τα τελευταία τρία χρόνια. Δέχθηκε σχεδόν αγόγγυστα και αδιαμαρτύρητα μια βίαιη πτώση στο βιοτικό του επίπεδο, κατάπιε αστοχίες και ξεπέρασε δηλώσεις που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Τόσο καιρό σιωπή δεν επικρατεί ; Ποιος ενημερώνει για όσα γίνονται και για όσα συμβαίνουν ερήμην του λαού ; Ακόμα και η Βουλή παρακάμφθηκε για κρίσιμες και κομβικές αποφάσεις. Τώρα που γίνονται οι διαπραγματεύσεις για το PSI, υπάρχει κάποια ενημέρωση προς τους πολίτες ;

Μας μάθατε να μιλάμε μεταξύ μας για το κούρεμα των ομολόγων, σαν ν’ αναφερόμαστε σε ένα «φρεκαρισματάκι» που θα κάνουμε στο μπαρμπέρικο της γειτονιάς. Με την ίδια ευκολία που συζήταγε ο λαός τότε, τη χρυσή εποχή του Χρηματιστηρίου, που κυκλοφορούσαν όλοι στα καφενεία με την εφημερίδα τσακισμένη στους δείκτες και έπιναν καφέ ελληνικό παριστάνοντας τις χρηματοοικονομικές αυθεντίες. Και έμειναν στο τέλος με το κονιάκ και το παξιμάδι. Εδώ καλά καλά δεν έχετε πει σε ποια ομόλογα αναφέρεται αυτό το κούρεμα και τι ακριβώς θα σημάνει για το βιοτικό επίπεδο των επόμενων είκοσι τουλάχιστον ετών. Και θέλετε και άλλη σιωπή ; Γιατί ;

Ο κόσμος περιμένει σαστισμένος ν’ ακούσει το νέο ορυμαγδό οριζόντιων μέτρων και ταυτόχρονα παρακολουθεί συλλήψεις ανθρώπων – κομματικών σας μεγαλοπαραγόντων – που ήταν επικεφαλής ειδικών υποθέσεων του ΣΔΟΕ, για συμμετοχή σε εκβιασμούς και τοκογλυφίες, εισαγγελείς που καταγγέλλουν, δείχνοντας υπουργό, παρακώλυση στις έρευνές τους για τα CDS και τα «φουσκώματα» της ΕΛΣΤΑΤ.

Ωραία λοιπόν κύριε Βενιζέλε. PSI. Και μετά ; Σιωπή ; Αυτό λέτε στους πολίτες ;

Υποψήφιοι και εκλογές

Λένε ότι με την ολοκλήρωση του PSI και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης θα λάβει τέλος η διακυβέρνηση της χώρας από το «υβριδικό» μοντέλο Παπαδήμου και θα πάμε σε εθνικές εκλογές. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ, εκεί όπου όλες οι προβλέψεις διαψεύστηκαν σχετικά με όσα διακινούνταν ότι θα γίνονταν στο Εθνικό Συμβούλιο. Με έναν ανεξήγητο τρόπο, ο Παπανδρέου έκανε υγιεινό περίπατο και αν το συμβούλιο κρατούσε μια – δυο μέρες ακόμα, μπορεί και να εξασφάλιζε πανηγυρικά την παραμονή του στην ηγεσία. Και εκεί εφαρμόστηκε ο νόμος της σιωπής που ζήτησε ο Βενιζέλος και μέσα στη Βουλή.

Σιωπή και εκεί λοιπόν. Μάλλον από το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ του ήρθε η ιδέα του Βενιζέλου να σαλπίσει γενικό σιωπητήριο. Είδε ότι το κόλπο έπιασε στα εσωκομματικά, για ποιο λόγο να μην πιάσει και σε εθνικό επίπεδο ; Έτσι και έγινε !

Το ερώτημα «PSI. Και μετά ;», συνεχίζει να βασανίζει. Την ίδια ώρα οι «υποψήφιοι» ετοιμάζονται για εθνικές εκλογές. Στη Ν.Δ. υπάρχει υπερπροσφορά, στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι το γαϊτανάκι θα αρχίσει μετά τις εσωκομματικές εξελίξεις, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί και να μην μεταβληθεί τίποτα. Πάντως κινητικότητα υπάρχει, και υποψήφιοι υπάρχουν, και ας λέγονται τα αντίθετα. Απλά κανείς δεν θέλει να «καεί» πριν ξεκαθαρίσει η ηγεσία, γιατί όλοι πια έχουμε καταλάβει τι σημαίνει να σου σηκώσει τα χέρια ο «ηγέτης» στην εκλογική διαδικασία, ιδιαίτερα στο ΠΑΣΟΚ.

Εύλογα δημιουργείται μια υπαρκτή απορία. Το PSI και η δανειακή σύμβαση, προφανώς, θα καθορίσουν και τα προεκλογικά προγράμματα. Ή μήπως δεν θα χρειαστούν ;

Τομές και τόλμη

Με δεδομένη τη συμφωνία για το PSI και τη δανειακή σύμβαση, θεωρώ ότι οι εθνικές εκλογές, όταν γίνουν, θα χρειαστούν πολύ περισσότερα πράγματα από αποτελεσματική επικοινωνιακή διαχείριση, πηχυαίους τίτλους, «γερά» ονόματα, «αγιογραφίες», δημοσιογραφικές αβάντες και καλοσιδερωμένα κοστούμια.

Η κάθοδος προς το λαό θα είναι πραγματική δοκιμασία. Έχω την πεποίθηση ότι αυτή τη φορά τα λεγόμενα «κομματικά» ακροατήρια (αυτά που αποκαλούν και κομματικούς μηχανισμούς) θα είναι τα πιο αυστηρά, τα πιο απαιτητικά, τα πιο δύσπιστα, και αυτό γιατί τις περιόδους που «εξαφανίστηκαν» όλοι, αυτοί οι άνθρωποι έρχονταν αντιμέτωποι με την καθολική δυσαρέσκεια της κοινωνίας μέσα στην οποία ανήκουν και έδιναν τις μάχες καθημερινά όπου και αν ανήκουν, από όποιο μετερίζι και αν υπηρετούν τις ιδεολογικές αρχές και αξίες τους. Για παράδειγμα, ακόμα και οι αριστεροί θα πρέπει να εξηγήσουν αυτή τη φορά, όχι απλώς «τι», αλλά και «πως», με κάθε λεπτομέρεια.

Ο λαός θα ακούσει προσεκτικά αυτή τη φορά, εκτός από μια μερίδα που έχει ήδη αποφασίσει να αφήσει στους άλλους ν’ αποφασίσουν την κοινή μοίρα. Θα θέλει να ακούσει και θα απαιτεί να του πουν συγκεκριμένα πράγματα. Θα ζητά ελπίδα, αλλά όχι πια ως ένα «εύηχο» σύνθημα. Θα θέλει ουσία, πλάνο, τομές και τόλμη. Σχέδιο υλοποιήσιμο, που δεν θα έχει ξανά το λαό μπροστά στην κάνη του τυφεκίου. Θέλω να ελπίζω ότι οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν από τους φάρους πάνω στα ακριβά αυτοκίνητα, από τις υποδείξεις των «ηγετών», από τους γνωστούς ή τους εκκολαπτόμενους μιντιάρχες. Θα παίξουν τεράστιο ρόλο και τα πρόσωπα, γιατί αυτή τη φορά δεν θα πρέπει να συναγωνιστούν μόνο με τους συνυποψηφίους τους, αλλά και με τα «ασταύρωτα» ψηφοδέλτια …

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Ο κύριος Δασκαλόπουλος

2012-01-17T07:20:00.020+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 14 Ιανουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Ο κύριος Δασκαλόπουλος

Νέα τροπή πήραν τις τελευταίες ημέρες οι περίφημες επισκέψεις και απαιτήσεις της Τρόικας. Μέχρι τώρα είχαμε μάθει καλά ότι πριν από κάθε επικείμενη έλευση της Τρόικας στη χώρα, θα στήνεται το γνωστό σκηνικό τρόμου και πανικού προς κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα. Αυτό όμως έγινε τόσες φορές που κατάντησε σαν το παιδικό παραμύθι με τον πιτσιρικά βοσκό που έσπαγε πλάκα με τους συγχωριανούς του, καλώντας τους σε συναγερμό για τον λύκο που θα έτρωγε τα κοπάδια τους. Το έκανε τόσες φορές, που όταν πραγματικά ήρθε ο λύκος, κανείς δεν τον πίστεψε και κανείς δεν πήγε να τον βοηθήσει, με αποτέλεσμα ο λύκος να αποδεκατίσει το κοπάδι του. Ήταν πολύ μπροστά ο Αίσωπος ...

Φαίνεται ότι το «κόλπο» ξεθώριασε και αυτό το κατάλαβαν, τόσο η Τρόικα, όσο και ο Παπαδήμος, που καθώς περνάει ο καιρός αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος αισθάνεται περισσότερο ως τοποτηρητής ή διοικητής, παρά ως πρωθυπουργός οργανωμένου και αυτόνομου κράτους. Άλλωστε, ο ίδιος, ποτέ δεν το έκρυψε ότι δεν είναι πολιτικός και σε κάθε ευκαιρία «διαφημίζει» με κάθε τρόπο την αμηχανία του στα «τυπικά» του ρόλου που του έχει ανατεθεί. Άσχετα, βέβαια, με το αν και ο ίδιος ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιος ρόλος είναι αυτός ακριβώς και τι χρονικό ορίζοντα έχει. Αρνείται συνεχώς το «μεταβατικό και ειδικού σκοπού» του πράγματος, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Αυτή τη φορά λοιπόν έπρεπε να βρεθεί κάτι πιο καλά «σκηνοθετημένο» για να τρομοκρατηθεί ο κόσμος και να μπορέσουν ν’ αρχίσουν να συζητούνται θέματα που μέχρι χτες αποτελούσαν «κόκκινες γραμμές» για τους εργαζόμενους. Και δεν μιλάμε για τους εργαζόμενους των «ρετιρέ», μιλάμε για την ευρεία μάζα του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας.

Το σχέδιο προέβλεπε ένα νέο ρόλο «προθύμου» που έσπευσε να τον παίξει ο Πρόεδρος του ΣΕΒ, κ. Δ. Δασκαλόπουλος. Θα περάσουν, μάλλον, μερικά χρόνια μέχρι να μπορέσουμε να πιστοποιήσουμε με βεβαιότητα ποιανού πραγματικά ιδέα ήταν το πριόνισμα και η αμφισβήτηση του κατώτατου μισθού. Για την ώρα ο ένας ρίχνει το μπαλάκι στον άλλο. Από την Τρόικα στον Παπαδήμο και από εκεί στον Δασκαλόπουλο, που έχει μείνει φαινομενικά μόνος, και επιστρέφει το μπαλάκι στην Τρόικα για να ακολουθήσει και πάλι την πορεία που περιέγραψα. Κύκλος δηλαδή και «γύρω γύρω όλοι».

Είναι όμως τόσο δύσκολο να καταλάβουμε τι γίνεται και τι παίζεται στο παρασκήνιο ; Νομίζω πως όχι. Μια αναδρομή στο παρελθόν μπορεί πολύ εύκολα να μας δώσει τις εξηγήσεις και τις διευκρινίσεις που χρειαζόμαστε.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι από τον Απρίλιο του 2009, ο Δασκαλόπουλος είχε ξεκινήσει μια οργανωμένη επίθεση, σε κάθε ευκαιρία, εναντίον της τότε κυβέρνησης Καραμανλή. Από τη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ εκείνης της εποχής και λίγο αργότερα, το Μάιο, από το βήμα του «Ανοικτού Φόρουμ ‘09», μέχρι την εκδήλωση της Εurobank τον Ιούλιο του 2009, ο Δασκαλόπουλος εξαπέλυε μύδρους εναντίον της Κυβέρνησης και μιλούσε για το «σχεδιασμό της επόμενης ημέρας», κλείνοντας το μάτι στο ΠΑΣΟΚ και τον Γ.Παπανδρέου. Συχνά στις ομιλίες του χρησιμοποιούσε και πληροφορίες της «τσίγκινης» επικαιρότητας εκείνης της εποχής για να ενισχύσει τα επιχειρήματά του και να προσδώσει δραματικούς τόνους, απαξιώνοντας παράλληλα το πολιτικό σύστημα, θεωρώντας το ουσιαστικά ως το «μεγάλο κακό» της χώρας.

Το μέλλον έδειξε ότι αυτή η τακτική ούτε τυχαία ήταν, ούτε θέμα συγκυρίας. Ήταν μια πολύ καλά οργανωμένη στρατηγική με συγκεκριμένους στόχους. Τους ίδιους που συνεχίζει με συνέπεια να υπηρετεί και σήμερα. Να διαλυθεί κάθε έννοια ευνομούμενου καθεστώτος εργασίας, να θεσμοθετηθεί η εργασιακή ζούγκλα και να απαξιωθούν μέχρι εξευτελισμού οι εργαζόμενοι τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Το ΠΑΣΟΚ αγκάλιασε όλο αυτό το σούσουρο και σε μεγάλο βαθμό το υιοθέτησε, μέχρι που το Μάιο του 2010, ο Δασκαλόπουλος σε Γ.Σ. του ΣΕΒ είπε το περίφημο «η πολιτική δεν έχει να προσφέρει τίποτα στη χώρα», αποκαλύπτοντας τις αρχικές του προθέσεις και προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση βουλευτών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η αποστροφή της ομιλίας του Καστανίδη που είπε στη Βουλή ότι «χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιλέκο».

Ήταν όμως ήδη πολύ αργά, γιατί το ίδιο το ΠΑΣΟΚ είχε ενστερνιστεί αυτές τις απόψεις, τις καλλιέργησε και είχε συνωμοτήσει με έργα και λόγο – όπως αποδείχθηκε – για την είσοδο της χώρας στο ΔΝΤ και τη συλλήβδην απαξίωση των εργαζομένων της Ελλάδας.

Δεν ήταν μόνος

Το σύντομο ιστορικό που έγινε για να καταλάβουμε τι συμβαίνει σήμερα είναι εξαιρετικά χρήσιμο και η προσωπική έρευνα του καθενός μπορεί να του προσφέρει πολλά ακόμα χαρακτηριστικά παραδείγματα και συμβάντα εκείνης της εποχής.

Φυσικά ο Δασκαλόπουλος δεν ήταν μόνος του όταν τον Απρίλιο του 2009 έθετε σε εφαρμογή το σχέδιο. Πηγαίνοντας πίσω το χρόνο, στο 2009, σε ανάλογα πογκρόμ είχαν επιδοθεί ο κ. Στουρνάρας, τότε επιστημονικός διευθυντής του ΙΟΒΕ του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, ο κ. Ράπανος, με θητεία σε διάφορους δημόσιους οργανισμούς και σήμερα πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας και της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών με όσα έγιναν γνωστά σε σχέση με τον ΔΟΛ και τα τηλέφωνα για έγκριση ή μη του δανείου, που γίνονταν στον Παπανδρέου. Όλως τυχαίως και οι δύο, σύμβουλοι του Παπανδρέου πριν τις εκλογές του 2009 !!!

Στη λίστα μπορούν να προστεθούν και άλλα ονόματα – πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής. Καραμούζης, Χαρδούβελης, Ταμβακάκης και άλλοι, με πολύ ισχυρό ρόλο εκείνη την εποχή στην «αυλή» του Γ.Παπανδρέου και με τεράστια ανέλιξη από τότε που έγινε ο ίδιος Πρωθυπουργός.

Με όλους αυτούς το ΠΑΣΟΚ επισήμως και καθολικώς συνεργάστηκε και ταυτίστηκε. Και εκτέλεσε με ακρίβεια το σχέδιό τους, που δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν το γνώριζε σε όλη του τη διάσταση. Τώρα το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να απεμπλακεί και τα μεγαλοστελέχη του, που συνέτρωγαν με όλους αυτούς, σήμερα γράφουν άρθρα για την επανίδρυση της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα ! Φευ !

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά

Σήμερα πλέον τα πράγματα στη χώρα εξελίσσονται δραματικά. Και ακριβώς επειδή για να φτάσουμε εδώ χρησιμοποιήθηκαν «βίαιοι» τρόποι και «νοσηροί» σχεδιασμοί, στη χώρα αναπτύσσονται παραλογισμοί και παράδοξα.

Γιατί μόνο παράδοξο είναι, σε μια ημι-διαλυμένη κοινωνία και έναν αποδιοργανωμένο και απαξιωμένο παραγωγικό ιστό, το να επιζητάς να καταργηθεί ουσιαστικά, ή να μειωθεί σε εξευτελιστικό βαθμό ο κατώτατος μισθός που αποτελεί το τελευταίο ανάχωμα όχι μόνο των εργαζομένων, αλλά και της ίδιας της εμπορικής και οικονομικής δραστηριότητας που κυρίως βασίζονται στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους. Εκτός αν μου πει κανείς ότι του έχει τύχει να ψωνίζει στο κατάστημα της γειτονιάς του, δίπλα – δίπλα με τον Βαρδινογιάννη, το Λάτση ή τον Κόκκαλη.

Για να είμαι όμως δίκαιος, διαπιστώνω και κάτι άλλο, πέρα απ’ όλ΄αυτά. Αν – καλόπιστα – δεχθούμε ότι οι πρόσφατοι σχεδιασμοί έχουν απαιτηθεί από την Τρόικα, μετά την επίσης καλόπιστη «εισήγηση» όσων αναφέρθηκαν νωρίτερα στο άρθρο, τότε έχω την εντύπωση ότι η Τρόικα έχει εξαπατηθεί και μάλιστα εξόφθαλμα.

Διότι όπως και να το κάνουμε, κανενός είδους «ρετιρέ» δεν υπόκειται αυτόνομα και μονοσήμαντα στην Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ούτε οι μισθοί του βασίζονται στα ελάχιστα επιτρεπτά ημερομίσθια και τους κατώτατους μισθούς. Υπάρχει κανείς να το εξηγήσει αυτό στην Τρόικα ;

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

"Η Πελοπόννησος σήμερα" - 13/1/2012

2012-01-16T07:22:00.017+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2012, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, η παύση των συνομιλιών για το αμφιλεγόμενο PSI, η συνεχιζόμενη επιθετική πολιτική εναντίον των εργαζομένων όλων των κλάδων, η τραγική κατάσταση στους τομείς της Παιδείας, της Υγείας, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η συνέχιση της έλλειψης βιβλίων στα σχολεία, η πλήρης απουσία αναπτυξιακής πολιτικής, ο μύθος της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας μέσω του εξευτελισμού των εργαζομένων, ο ύποπτος ρόλος του κ. Δασκαλόπουλου του ΣΕΒ, οι κρυφές ατζέντες του κ. Παπαδήμου, η εγκληματική καθυστέρηση καθορισμού ημερομηνίας εθνικών εκλογών, η αποσταθεροποίηση της κοινωνίας και της οικονομίας, η σπέκουλα που γίνεται σχετικά με τη θέση της ΝΔ επί του πολυνομοσχεδίου, το όψιμο ενδιαφέρον για την άρση του καμποτάζ και για την επανίδρυση του Υπουργείου Ναυτιλίας από εκείνους που το κατάργησαν, η απαράδεκτη συζήτηση σχετικά με τη μείωση των κατώτατων μισθών.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

Στην "Ελ.Ζώνη" σήμερα

2012-01-12T15:28:00.000+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται σήμερα το τελευταίο άρθρο σχετικά με τη "λεπτή κόκκινη γραμμή" που διέπει τις αντοχές της κοινωνίας και των πολιτών.

Το κείμενο δημοσιεύεται στην "Ελεύθερη Ζώνη", σήμερα και μπορείτε να το δείτε εδώ.

Η λεπτή κόκκινη γραμμή

2012-01-09T07:19:00.012+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 6 Ιανουαρίου 2012, σελίδα 7 :

Η λεπτή κόκκινη γραμμή

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στη χώρα ξεπερνά πλέον τα όρια της λογικής ή έστω της όποιας ορθολογικής ανάλυσης. Δεν μπορώ να εκτιμήσω αν έχουμε φτάσει στην κορύφωση των φαινομένων, άλλωστε κάθε εβδομάδα μας επιφυλάσσει μια εξέλιξη πιο κραυγαλέα από την όποια προηγούμενη. Πολλοί σπεύδουν να χαρακτηρίσουν την τρέχουσα κατάσταση ως «σχιζοφρενική» και μιλούν για «παράνοια», όμως από τα ίδια τους τα κείμενα προκύπτει ότι ακόμα δεν είναι σίγουροι ότι δεν θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι ακόμα χειρότερα.

Αργά αλλά σταθερά διαμορφώνεται ένα περιβάλλον απόλυτου αυτισμού που αποσαθρώνει την κοινωνική συνοχή, οδηγεί στη φτώχεια όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, καταρρακώνει τη δικαιοσύνη που διασύρεται στο τηλεοπτικό σανίδι, φέρνει αντιμέτωπες στην καθημερινή πρακτική τις επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες του τόπου, απαξιώνει με γεωμετρική πρόοδο την πολιτική και τη θεσμική της οντότητα σε κάθε της έκφανση. Οι πολίτες αποκόπτονται ταχύτατα από την αίσθηση του ότι ανήκουν σε ένα κράτος, σε ένα Έθνος, σε μια οργανωμένη οντότητα που, με βάση κανόνες, ρυθμίζει την εύρυθμη συμβίωση και δραστηριότητα των μελών της. Τα νοικοκυριά αγκομαχούν κάτω από την συνεχή αβεβαιότητα, αν και ίσως αυτή τη στιγμή είναι το μοναδικό κύτταρο της κοινωνίας που παλεύει με νύχια και με δόντια να ανταπεξέλθει σε όσα του επιβάλλουν, να επιδείξει συνέπεια και μέσω της υπομονής, αφοσίωση σε κάποιες ελάχιστες αρχές που απαιτούνται για να συνεχίσουμε να λέμε ότι είμαστε κράτος σε λειτουργία και ότι δεν έχουμε κατεβάσει τα ρολά.

Η πολιτική μέσω πολυσχιδών αντιφάσεων και τακτικισμών ολισθαίνει προς την ίδια της την απαξίωση. Ορισμένοι αυτό το αντιμετωπίζουν ανήσυχοι, άλλοι είναι προβληματισμένοι, άλλοι απεγνωσμένοι και άλλοι το έχουν ρίξει στην πλάκα ιδρύοντας το «Κόμμα Πειρατών» Ελλάδας που έχει ως ιδρυτικούς στόχους την «προστασία της ιδιωτικής ζωής στο νέο ψηφιακό περιβάλλον, τη μεταρρύθμιση της νομοθεσίας για τα πνευματικά δικαιώματα και την αλλαγή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τις πατέντες». Αυτοί οι τελευταίοι ίσως και να έχουν πάρει τον καλύτερο δρόμο, τουλάχιστον για την ψυχική τους υγεία που έλεγε ότι θα μας την εξασφάλιζε και το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 2009.

Σταδιακά οι πολίτες και ιδιαίτερα οι νέοι αποστρέφονται οτιδήποτε έχει σχέση με τα κοινά, βλέποντας ότι πρόκειται για μια μάταιη, ατέρμονη, διεκδίκηση του ανέφικτου ακόμα και στα στοιχειώδη. Γι’ αυτό βέβαια δεν φταίει μόνο η πολιτική. Το «σύστημα» σπρώχνει τους πολίτες προς αυτή την αντίληψη καθημερινά, προφανώς γιατί έχει διαβλέψει και μεθοδεύσει την επόμενη μέρα μιας άλλης πραγματικότητας, μιας «Ειδικής Πολιτικής Ζώνης» κατά τα πρότυπα των «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών» όπου τα πάντα τίθενται υπό ελαστικότητα και λειτουργούν κάτω από «ειδικό» καθεστώς.

Δεν θα μπορούσαν να είναι και διαφορετικά τα πράγματα όταν οι πολίτες μαθαίνουν από επίσημα χείλη ότι ο Β. Ράπανος, πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, ρωτούσε τον Πρωθυπουργό της χώρας για το αν θα δανειοδοτήσει την οποιαδήποτε επιχείρηση. Όταν μαθαίνουν ότι το Μαξίμου λειτουργεί ως συμβουλευτικό γραφείο μεσολάβησης για την εξασφάλιση δανεισμού προς τις επιχειρήσεις, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η ρευστότητα στην αγορά είναι μηδενική και όλοι προσπαθούν να καλύψουν ανάγκες μέσω νέων δανείων και διευκολύνσεων για να μην βάλουν λουκέτα. Τι δουλειά έχει ένας Πρωθυπουργός να εγκρίνει ή όχι μια δανειοδότηση ; Τι δουλειά έχει ένας Υπουργός όπως ο Βενιζέλος να ανακοινώνει μέσα στη Βουλή ότι δεν θα πάρει δάνειο από μια εμπορική τράπεζα, μια οποιαδήποτε επιχείρηση, όπως έγινε με την περίπτωση της «Ελευθεροτυπίας» ;

Η κοινωνία βαδίζει στο πλάτος μιας λεπτής κόκκινης γραμμής και αυτό δεν είναι μια απλή επίκληση σε κάτι που έχει ως στόχο να τρομοκρατήσει και να απειλήσει. Είναι μια πραγματικότητα. Οι τέσσερις εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική και ΜΜΕ, οφείλουν αυτό να το αντιληφθούν χθες. Το πλάτος της γραμμής εξαντλείται.

Μεταπράτες απόγνωσης

Ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού συστήματος, αλλά και του επιχειρηματικού, μεταβλήθηκε σταδιακά σε μεταπράτης απόγνωσης για τους πολίτες. Σήμερα αντιμετωπίζει το ίδιο την πρακτική που εφήρμοσε στην κοινωνία και την κατέστησε υποτονική, μη δημιουργική, την απομάκρυνε από την καινοτομία, την πρωτοβουλία, της δημιουργούσε συνεχώς ενοχές για το οτιδήποτε. Δαιμονοποίησε εργαζόμενους, επιχειρηματικές προσπάθειες, μίλησε για «μονοπώλια» και δηλητηρίασε τους πολίτες καθιστώντας τους καχύποπτους ακόμα και για τα προφανώς θετικά. Τώρα, επιζητά την ανοχή των πολιτών για να δημιουργηθούν οι αντίστροφες προϋποθέσεις από αυτές που το ίδιο ευαγγελιζόταν για δεκαετίες. Αλλά είναι πια αργά.

Δεν προξενεί εντύπωση, για όσους ασχολούνται στοιχειωδώς με τα κοινά, η συνεννόηση Ράπανου – Παπανδρέου για το δανεισμό επιχειρήσεων. Γνωρίζουμε ότι ακόμη και υπουργοί ή βουλευτές πολλές φορές λειτουργούν ως εγγυητές για τη δανειοδότηση ακόμα και μικρών ή μεσαίων επιχειρήσεων. Γνωρίζουμε ότι σε κάποιες περιπτώσεις βουλευτές καθορίζουν το ποιους θα προσλάβουν ακόμη και σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και αυτό μάλιστα θεωρείται ως «προνόμιο» για τους ίδιους, που τους το παραχωρούν οι ίδιες.

Έμαθα πρόσφατα ότι επιχείρηση κάλεσε υποψηφίους σε συνεντεύξεις και κατάθεση βιογραφικών για πρόσληψη και δεν μπήκε καν στον κόπο να ενημερώσει τους ανθρώπους για την τελική έκβαση της αξιολόγησης ! Οι υποψήφιοι ακόμα νομίζουν ότι η αξιολόγηση συνεχίζεται και στην πραγματικότητα το ματς έχει ήδη λήξει. Με μαθηματική ακρίβεια αυτές οι πρακτικές οδηγούν στην απόγνωση και την πολιτική στην πλήρη απαξίωση.

Τουλάχιστον αφήστε κάτι

Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, ο λαός βλέπει συνεχώς το βιοτικό του επίπεδο να κατεβαίνει και μέχρι ενός σημείου είναι ακόμα και διατεθειμένος να το υποστεί προκειμένου να σωθεί η πατρίδα. Πόσο όμως ακόμα θα ανέχεται να βρίσκεται σε μια ελεύθερη πτώση την ώρα που εκτυλίσσονται μπροστά του όσα βιώνουμε τον τελευταίο καιρό ;

Πόσο θα ανεχθεί ακόμα το να βρίσκεται στο περιθώριο ή ανάμεσα στις αντεγκλήσεις των μορφών εξουσίας που μπροστά στο παγόβουνο παίζουν τα βιολιά τους σε φρενήρεις ρυθμούς ; Πόσο ακόμα ο λαός θα αντέξει να «μην πυροβολήσει τον πιανίστα» ;

Πόσο ακόμα η κοινωνία θα ανέχεται να απειλείται συνεχώς με «άτακτη πτώχευση» και ταυτόχρονα να βλέπει ότι όλα την οδηγούν προς τα εκεί ;

Ο κόσμος ζητά ξεκάθαρες και διαυγείς θέσεις, ειλικρίνεια και ένα ελάχιστο πλάνο για να μπορεί τουλάχιστον να λειτουργήσει σε ηρεμία έστω και βραχυπρόθεσμα. Κουράστηκε να ακούει για διαπραγματεύσεις και το μόνο αδιαπραγμάτευτο πράγμα να είναι το μακρύ χέρι που του αδειάζει συνεχώς την τσέπη και δυσχεραίνει την καθημερινότητα και τη διαβίωσή του.

Και η πολιτική οφείλει να αφήσει κάτι όρθιο για την επόμενη μέρα. Ένα ελάχιστο υπόβαθρο δράσης για τους επόμενους ή για όσους πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν πράγματα και καταστάσεις και αυτοί δυστυχώς όλο και λιγοστεύουν. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, σε λίγο καιρό, ο καθένας θα αντιλαμβάνεται ως «Έθνος» τα τετραγωνικά του σπιτιού του, αν του έχουν μείνει και αυτά ... Ζούγκλα δηλαδή.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Βατοπαίδι über alles

2012-01-03T07:26:00.030+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 31 Δεκεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

Βατοπαίδι über alles

Στις φετινές εορτές φαίνεται ότι επέστρεψε στις πρώτες επιλογές των πολιτών ένα δώρο που ήταν χαμηλά στη σχετική τους λίστα. Το βιβλίο. Η επιλογή του να δωρίσεις ένα βιβλίο είναι – ευτυχώς – ακόμα οικονομικά ανεκτή και πολύ εύστοχη, δεδομένου ότι στις μέρες μας η «μόδα» επιτάσσει «fast track» ενημέρωση, τίτλους τριών λέξεων, βίντεο δύο λεπτών και σχολιασμό κατά το δοκούν. Λείπει δηλαδή η εμβάθυνση, η ενδελεχής εξέταση των γεγονότων, η μετάδοση του αντικειμενικού γεγονότος, η κριτική σκέψη, η αυτόνομη προσπάθεια για δημιουργία προσωπικής άποψης μετά από μελέτη και ανάλυση.

Οι πληροφορίες από βιβλιοπωλεία που επισκέφθηκα λένε ότι ο κόσμος δειλά δειλά έχει αρχίσει πάλι να διαβάζει, να ψάχνει το καλό βιβλίο, να αναζητά πρωτογενές υλικό για σκέψη και προβληματισμό. Αυτό είναι κάτι πολύ ελπιδοφόρο, σε μια περίοδο που για περισσότερα από 4 χρόνια η χώρα αποδέχθηκε ως τροχιοδεικτικές γραμμές του πολιτικού κυρίως βίου της τα παχιά γράμματα στα πρωτοσέλιδα, τους πομπώδεις τηλεοπτικούς τίτλους, τα «fast food» και προκάτ συμπεράσματα, τις «καταδίκες» σε χρόνο χύτρας.

Είχα την ευκαιρία να διαβάσω τρία βιβλία το τελευταίο διάστημα. Του Σταύρου Λυγερού, του Παύλου Τσίμα και του Μανώλη Κοττάκη, δημοσιογράφοι και οι τρείς. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εντοπίζεις πως αλλάζει η οπτική των δημοσιογράφων επί των γεγονότων, όταν έχει παρέλθει ένα χρονικό διάστημα από την τέλεσή τους, όντας απαλλαγμένοι από την αδυσώπητη πίεση του χρόνου της εβδομαδιαίας ή καθημερινής αρθρογραφίας. Είναι πολύ διαφορετική η νηφαλιότητά τους, το κριτικό τους πνεύμα και μερικές φορές ακόμα και η τοποθέτησή τους επί των γεγονότων.

Υπάρχει ένα σημείο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ενθυμούμενος τη στάση τους την περίοδο που εκτυλίσσονταν τα γεγονότα στα οποία αναφέρονται. Και στα τρία βιβλία υπάρχει μια σύγκλιση σε έναν κοινό παρανομαστή σε ό,τι αφορά την έναρξη της περιδίνησης της χώρας σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα παγκόσμια οικονομική κρίση. Ότι το 2008, έτος που η Lehman Brothers βάρεσε το μεγάλο κανόνι ξεκινώντας το γαϊτανάκι της κρίσης, στην Ελλάδα το ρολόι είχε σταματήσει στην υπόθεση του Βατοπαιδίου και έμεινε εκεί για περισσότερο από ενάμιση χρόνο ! Την ώρα δηλαδή που σε παγκόσμιο επίπεδο οι οιωνοί γι’ αυτό που ερχόταν ήταν κάτι παραπάνω από ξεκάθαροι, εμείς εδώ, βλέπαμε πρώτο και κύριο θέμα στα δελτία μια υπόθεση σαφώς δευτερεύουσα σε σχέση με αυτό που απασχολούσε το παγκόσμιο στερέωμα.

Το χειρότερο είναι ότι η τότε αντιπολίτευση του Παπανδρέου, πρωτοστατώντας και συμμετέχοντας ακόμα και με μέλη της (Πεταλωτής – Ξυνίδης) στην αντιδικία Μονής – Δημοσίου, ενώ είχαν προηγηθεί ακόμα και υπογραφές δικών της μελών (Δρυς – Φωτιάδης) στην αναγνώριση κυριότητας και στις γνωμοδοτήσεις Νομικού Συμβουλίου του Κράτος και του Συμβουλίου Δημοσίων Κτημάτων, από το 2003, επέμενε ότι η κρίση που ερχόταν στην Ελλάδα ήταν καθαρά εγχώριο φαινόμενο που δεν είχε καμία σχέση με τις διεθνείς αγορές και οικονομικές συγκυρίες. Το «Βατοπαίδι» για το ΠΑΣΟΚ τότε, ήταν μια υπόθεση «über alles» που δεν επέτρεπε καμία συναίνεση στη λήψη αποφάσεων για να θωρακιστεί η χώρα ενόψει όσων έρχονταν. Όλοι θυμούνται άλλωστε την απόρριψη των προσκλήσεων για ελάχιστη συμφωνία σε 5 άξονες για την οικονομία, εκείνη την εποχή.

Η κοινή γνώμη, την ώρα που ο υπόλοιπος κόσμος έβλεπε το παγόβουνο να έρχεται – και με ευθύνη των τριών προαναφερθέντων συγγραφέων μεταξύ πολλών άλλων – ξημεροβραδιαζόταν παρακολουθώντας «αποκαλύψεις» για μια υπόθεση που ήταν γνωστή από το 1994 (!!!) και ως συνήθως στην Ελλάδα είχε ξεκινήσει να μπαίνει στα γρανάζια των δικαστηρίων. Θα επιχειρήσω παρακάτω μια προωθημένη διαπίστωση που δεν έχει τύχει να διαβάσω κάπου και η οποία κατά τη γνώμη μου αποτελεί την «καρδιά» του θέματος, απλά δεν τολμούν γενικώς να την αγγίξουν.

Η ουσία είναι ότι 3 χρόνια μετά, οι περισσότεροι συμφωνούν ότι στην Ελλάδα η κοινή γνώμη εγκλωβίστηκε σε ένα θέμα που μπορεί να ήταν σοβαρό, αλλά δεν μπορούσε να ήταν το μείζον. Και έμεινε εκεί. Αυτές τις μέρες δε, έχω την αίσθηση ότι το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, έχοντας και πάλι σοβαρές παράπλευρες συνέπειες που μάλλον μετά από κάποια χρόνια θα τις διαβάσουμε στα βιβλία των ίδιων ή άλλων δημοσιογράφων …

Η ιστορία των χρυσόβουλων

Διαβάζοντας σχετικά με την υπόθεση «Βατοπαιδίου», αλλά και όμοιες αυτής, διαπιστώνω ότι ο κεντρικός πυρήνας του ζητήματος εστιάζεται στην ισχύ, την ερμηνεία και την εγκυρότητα των περίφημων χρυσόβουλων. Ας μην ξεχνάμε ότι ανάλογη υπόθεση υφίσταται και στην Κορινθία, όπως και σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού.

Το νομικό πλαίσιο της Ελλάδας, ήδη από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου και τούδε, με νόμους, αναγνωρίζει τα χρυσόβουλα και την ισχύ τους επί της ιδιοκτησίας. Αυτό θα το συναντήσει κανείς σε όλη σχεδόν τη βιβλιογραφία. Εκφράζονται διαφορετικές απόψεις ως προς το τι δυνατότητες έχουν αυτοί οι τίτλοι, αλλά η ουσία παραμένει, ότι δηλαδή αναγνωρίζονται.

Το θέμα λοιπόν είναι απλό. Θέλει και πρέπει η ελληνική πολιτεία να αναθεωρήσει τη στάση της ως προς τα χρυσόβουλα, 100 και πλέον χρόνια μετά ; Τι επιπτώσεις θα είχε κάτι τέτοιο ως προς τις διαχρονικές διπλωματικές της θέσεις και την κτήση εδαφών σε περιοχές του εξωτερικού ; Οφείλει να επανεξετάσει το σύνολο του νομικού πλαισίου σε θέματα απαλλοτριώσεων και αποζημιώσεων για διάφορες κατηγορίες εκτάσεων ;

Τέλος, υπάρχει και ένα ηθικό ζήτημα. Είναι συμβατό και ηθικό σε μια δικαστική διαμάχη διάδικοι ή αντίδικοι να έχουν, ταυτόχρονα, αξιώματα όπως του Υπουργού Δικαιοσύνης (Πεταλωτής) ή του Αναπληρωτή Υπουργού Ανάπτυξης (Ξυνίδης, ο αδελφός του είναι επίσης εκ των βασικών κατηγόρων) ;

Το ζήτημα λοιπόν είναι διαχρονικά πολιτικό και κυρίως νομοθετικό, άρα κοινοβουλευτικό. Αν πάρει ο καθένας θέση πρώτα επί αυτών, τότε εύκολα θα καταλάβει τι συνέβη με το «Βατοπαίδι».

Scripta manent

Τα γραπτά μένουν και γι’ αυτό είναι σχετικά τολμηρή η παραπάνω ανάλυση, μιας και πιστεύω ότι θέτει το θέμα στην πραγματική του διάσταση. Γιατί όσες έρευνες και εκτιμήσεις έγιναν από ανεξάρτητες εταιρείες σχετικά με τις ανταλλαγές των εκτάσεων, δεν έδειξαν ότι υπήρξε ζημιά του δημοσίου.

Στις εξεταστικές που έγιναν στη Βουλή, σε κανένα πόρισμα δεν υπήρξε ούτε καν η υπόνοια ότι διακινήθηκε χρήμα σε λογαριασμούς πολιτικών προσώπων ή υπήρξαν «μίζες». Αν και διάφοροι «καλοθελητές» μιλούν για «σκάνδαλο» μεγαλύτερο από εκείνο του Κοσκωτά, προσπαθώντας κάθιδροι να δικαιώσουν μάλλον τις προσωπικές τους πολιτικές επιλογές, θα πρέπει να ξέρουν ότι τελικά η υπόθεση «Βατοπαιδίου» είχε έναν κύκλο εργασιών που αναφερόταν σε περίπου 60 εκ. ευρώ συνολικά, ενώ η υπόθεση της Ferostaal με τα υποβρύχια, ας πούμε, αναφερόταν σε σύμβαση ύψους 1,8 δις ευρώ και μίζες 36 εκ. ευρώ το 2000, που καταμαρτυρήθηκαν στο γερμανικό δικαστήριο το οποίο καταδίκασε την εταιρεία σε βαρύ πρόστιμο λόγω των πρακτικών της αυτών.

Να σημειωθεί ότι ακόμη και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν ψήφισαν στη Βουλή τα πορίσματα που συντάχθηκαν από το κόμμα τους για το «Βατοπαίδι», ενώ ακόμα αναμένεται η νέα έρευνα που υποτίθεται ότι παρήγγειλε η κυβέρνηση Παπανδρέου για την εκτίμηση της υποτιθέμενης ζημιάς του δημοσίου.

Θεωρώ ότι δαπανήθηκε υπερβολικά πολλή φαιά ουσία και μελάνι σχετικά με την όλη υπόθεση, που αν είχε δαπανηθεί για να προετοιμαστεί η χώρα ενόψει του τσουνάμι της κρίσης, δεν θα ήμασταν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Καλή χρονιά !

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

"Η Πελοπόννησος σήμερα" - 30/12/11

2012-01-02T11:36:00.000+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, το μεγάλο ζήτημα με τις παραιτήσεις των εισαγγελέων Πεπόνη και Μουζακίτη, ο τρόπος με τον οποίο "έκλεισε" το θέμα αφού οι εισαγγελείς χαρακτηρίστηκαν ως "παρορμητικοί", ο άδικος τρόπος επιβολής νέων περικοπών και μέτρων, η συνεχής επιβράβευση της ασυνέπειας, οι αδικίες στο φορολογικό, το αδιέξοδο με την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η υπόθεση Βατοπαιδίου και οι αντιφάσεις δημοσιογράφων με όσα έλεγαν το 2008 και όσα γράφουν σήμερα σε βιβλία τους, οι νέες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, οι κρίσιμες προκλήσεις για την κοινωνία το 2012, το γκρίζο φόντο του νέου έτους, οι δυσκολίες των νοικοκυριών, η αδράνεια της κυβέρνησης, η ευθύνη της πολιτικής να βρίσκεται μπροστά από τις εξελίξεις με συγκεκριμένες θέσεις και όχι απλώς να ακολουθεί με διαπιστωτικές πράξεις.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

Στην "Ελ.Ζώνη" σήμερα

2011-12-29T09:03:00.000+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται σήμερα το τελευταίο άρθρο σχετικά με την έλλειψη σοβαρότητας που επιδεικνύεται σε διάφορα θέματα της πολιτικής ζωής του τόπου και τη στασιμότητα που παρατηρείται σε βασικά ζητούμενα της καθημερινότητας των πολιτών.

Το κείμενο δημοσιεύεται στην "Ελεύθερη Ζώνη", σήμερα και μπορείτε να το δείτε εδώ.

Σοβαρότητα υπό το μηδέν

2011-12-27T07:22:00.016+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 24 Δεκεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

Σοβαρότητα υπό το μηδέν

Και να θέλει τελικά κανείς ν’ αγιάσει, μέρες που είναι, τελικά δεν μπορεί. Και να θέλεις να γράψεις δυο – τρεις γραμμές με πιο ήπιο περιεχόμενο, είναι αδύνατο. Μέσα σε μια εβδομάδα συνέβησαν τόσα εξοργιστικά που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν γίνει πρωτοσέλιδα, θα είχαν γραφτεί με πομπώδεις τίτλους, θα είχε βουίξει ο τόπος όλος. Θα είχαν ανέβει διάφοροι στα κεραμίδια, θα γινόντουσαν ειδικές εκπομπές, θα υπήρχαν live συνδέσεις και μαραθώνιοι ζωντανών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών. Αντιθέτως, είτε πέρασαν στα «ψιλά», είτε αντιμετωπίστηκαν χλιαρά και ελαφρά, είτε – ακόμα χειρότερα – θάφτηκαν κανονικά.

Στην αρχή της εβδομάδας είχαμε τις απίστευτες δηλώσεις Χρυσοχοΐδη στους «Νέους Φακέλους». Σε μια άνευ προηγουμένου κρίση ειλικρίνειας ο υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, κατακεραύνωσε θεμελιώδεις επιλογές του Παπανδρέου όσο ήταν Πρωθυπουργός και του ιδίου που συμμετείχε στην κυβέρνησή του. Ούτε λίγο, ούτε πολύ ανέφερε ότι ο τρόπος με τον οποίο οδηγήθηκε η χώρα στο ΔΝΤ ήταν ουσιαστικά ύποπτος, αφού έπρεπε «να εξασφαλίσουμε το γρήγορο δανεισμό». Στη συνέχεια είπε ότι «δε διαπραγματευτήκαμε σωστά και αποδειχθήκαμε πλήρως ανίκανοι στην διαχείριση των υποχρεώσεων που είχαμε αναλάβει». Για να κλείσει με δύο τραγικές διαπιστώσεις. Πρώτον, λέγοντας ότι «υπάρχουν 4 εκ. Έλληνες στη φτώχεια και τα υπόλοιπα 7 εκ. είναι μέσα σε μία πολύ μεγάλη αγωνία, κυρίως η μεσαία τάξη της χώρας, ότι καταρρέουμε». Δεύτερον, δίνοντας χαριστική βολή προς τον Παπανδρέου, τόνισε ότι ο πρώην Πρωθυπουργός έφτιαξε μια κυβέρνηση κάνοντας υπουργούς τους υπαλλήλους και τους φίλους του !

Όσοι τα λέγαμε αυτά την τελευταία διετία, δεχόμασταν αναθέματα. Μας έλεγαν συνωμοσιολόγους, φαντασιόπληκτους, μας χαρακτήριζαν «εχθρούς της χώρας», μας έλεγαν φανατικούς, οπαδούς, μας έλεγαν ότι θέλουμε να καταρρεύσει η χώρα και ότι μόνο η «δημοκρατική» παράταξη μπορούσε να κρατήσει σταθερά το τιμόνι για να μην πέσουμε στα βράχια. Τώρα, τα ίδια πράγματα ψελλίζουν και οι ίδιοι, διεκδικώντας όμως κατά έναν γκεμπελίστικο τρόπο την πατρότητα αυτών των επισημάνσεων. Μερικοί, ευτυχώς λίγοι, έχουν αναλάβει εργολαβικά την αποδόμηση του Χρυσοχοΐδη, μέχρι να τα πει και κάποιος επόμενος.

Λίγες μέρες μετά, ήρθε η απίστευτη υπόθεση με την απόφαση δαπάνης του Υπουργείου Πολιτισμού για «την προμήθεια από το ΥΠΠΟΤ συσκευής κινητού τηλεφώνου iPhone 4S, για τον κ. Γερουλάνο», κόστους 700 ευρώ. Μετά τον γενικό ξεσηκωμό, ο υπουργός ανακάλεσε την απόφαση που είχε ήδη δημοσιευτεί και δήλωσε ότι χρησιμοποιεί το δικό του κινητό. Δηλαδή την εισήγηση για την αγορά την έκανε κάποιος «γαλαντόμος» διευθυντής για να ευχαριστήσει τον πολιτικό του προϊστάμενο ; Σοβαρότητα υπό το μηδέν.

Πριν προφτάσουμε να ανασάνουμε, ήρθαν τα νέα από τη Γερμανία. Η εταιρεία «Ferrostaal», των γνωστών υποβρυχίων, παραδέχθηκε ότι έδωσε μίζες συνολικού ύψους 62 εκατομμυρίων ευρώ σε Ελλάδα και Πορτογαλία και καταδικάστηκε σε πρόστιμο 140 εκατ. ευρώ. Η υπόθεση αφορά τη σύναψη συμφωνίας για την αγορά υποβρυχίων το 2000. Σύμφωνα με όσα εξέτασε το δικαστήριο, τα 36 εκ δόθηκαν στην Ελλάδα με τον Άκη Τσοχατζόπουλο να υποδεικνύει κάποιον μεσάζοντα που θα κανόνιζε να πάρει τη σύμβαση η «Ferrostaal». Και υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα άνθρωποι που συνεχίζουν να εμπλέκουν άλλους πολιτικούς χώρους σε αυτή την υπόθεση. Σοβαρότητα υπό το μηδέν.

Και τέλος, για να έρθουμε και στα εντός νομού, είχαμε την πρώτη συνέντευξη τύπου του κ. Μπεγλίτη ως εκπροσώπου τύπου του ΠΑΣΟΚ, στα ΜΜΕ της Κορινθίας, αυτά τα ΜΜΕ που ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει «Άγρια Δύση». Ο πρώην υπουργός, με ισχυρή δόση αυτοκριτικής, επιχείρησε έναν απολογισμό διετίας και μάλλον τα ΜΜΕ, που τόσο πολύ έχει κατηγορήσει, του φέρθηκαν εξαιρετικά ήπια στις ερωτήσεις τους, «με το γάντι» που λέμε.

Με όλα αυτά να συμβαίνουν, πώς να «αγιάσει» κανείς ; Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι οι πολιτικοί ταγοί του τόπου θα αφήσουν τους πολίτες να κάνουν ήρεμα γιορτές. Αφού δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τίποτα άλλο, τουλάχιστον ας προσφέρουν για λίγο τη σιωπή τους στον πολύπαθο κόσμο για να αντιμετωπίσει το πολύ δύσκολο 2012, όπως λένε οι ίδιοι ότι θα είναι και αυτό το έτος.

Μια χαμένη ευκαιρία

Έψαξα να βρω άλλο όμοιο συμβάν σε ολόκληρη την Ελλάδα, με αυτό του «απολογισμού διετίας» του κ. Μπεγλίτη, αλλά δεν τα κατάφερα. Να γίνει δηλαδή συνέντευξη τύπου από άλλο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στην εκλογική του Περιφέρεια, προκειμένου να αναλύσει το έργο και τις παρεμβάσεις του κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από τον κ. Παπανδρέου.

Ομολογουμένως τιμά τον κ. Μπεγλίτη η συγκεκριμένη κίνηση, σε μια πολύ δύσκολη εποχή για τους πολιτικούς, ιδιαίτερα εκείνους που κυβέρνησαν τη χώρα κατά τα δύο τελευταία χρόνια. Τολμηρή επιλογή, «επιθετική» κίνηση, που δείχνει ότι ο π. υπουργός υποστηρίζει μέχρι κεραίας τις θέσεις του. Χάθηκε όμως μια μεγάλη ευκαιρία γιατί μπορούσαν να ξεκαθαριστούν μεγάλα θέματα που και ο ίδιος χειρίστηκε προσωπικά.

Δεν δόθηκε απάντηση στα όσα κατήγγειλε ο πρώην Α/ΓΕΣ κ. Φράγκος σχετικά με την επιδίωξη διάλυσης μειζόνων στρατιωτικών σχηματισμών. Δεν δόθηκε απάντηση για τα έγγραφα που παρουσίασε ο κ. Τρίψας από το περιοδικό «Επίκαιρα» για την πρόθεση χρήσης αλεξιπτωτιστών με πολιτικά ρούχα για καταστολή ταραχών από τις διαδηλώσεις. Δεν δόθηκαν απαντήσεις για την απειλή στρατιωτικού πραξικοπήματος που και ο ίδιος φοβόταν. Δεν εξηγήθηκε γιατί υπήρξε αυτή η τεράστια μεταβολή στα όσα έλεγε το ΠΑΣΟΚ και ο ίδιος πριν τον Οκτώβριο του 2009, όντας στην αντιπολίτευση, σε σχέση με όσα ακολούθησαν, σε επίπεδο μεταρρυθμίσεων, θεμάτων των ασφαλιστικών ταμείων και διάφορα άλλα. Ήταν μια σημαντική ευκαιρία που δυστυχώς χάθηκε.

Δεν προχωρά τίποτα

Τα αποτελέσματα του πολιτικού παραδόξου που βιώνει η χώρα από την αποχώρηση του Γ. Παπανδρέου από τον πρωθυπουργικό θώκο και μετά είναι πλέον εμφανή και στην καθημερινότητα των πολιτών. Η παγκόσμια πρωτοτυπία του Παπανδρέου, που πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή για να παραιτηθεί και στη συνέχεια να παραδώσει την εξουσία στον κ. Παπαδήμο, έχει οδηγήσει σε ένα επικίνδυνο αλαλούμ και σε μια απόλυτη κυβερνητική ακινησία.

Το μόνο που προχωρά στη χώρα είναι η συνεχής επιβολή νέων φόρων και η όλο και μεγαλύτερη περικοπή των εισοδημάτων των πολιτών, κυρίως των μικρομεσαίων. Όλα τα άλλα βρίσκονται σε κώμα.

Τα κυβερνητικά στελέχη που ανήκουν στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, ετοιμάζονται για τη μεγάλη μάχη της αλλαγής σκυτάλης στην ηγεσία του κόμματος, είτε προετοιμάζοντας τις υποψηφιότητές τους, είτε διαλέγοντας στρατόπεδο για να καταταγούν. Πολλή θεωρία, πολλά όμορφα λόγια, όψιμη συμπαράσταση στο λαό και την ίδια ώρα χάνονται 3,4 δισ. ευρώ κρίσιμων κονδυλίων από το ΕΣΠΑ που θα ανακούφιζαν τους ανέργους.

Η χώρα πρέπει να πάει το συντομότερο δυνατό σε εκλογές. Όλα τα άλλα, απλώς θα μεγεθύνουν συνεχώς το ήδη τεράστιο πρόβλημα.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

"Η Πελοπόννησος σήμερα" - 23/12/2011

2011-12-26T07:27:00.031+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, η αληθινή εικόνα της αριστερής πραγματικότητας έτσι όπως μεταδίδεται από τη Β.Κορέα και επικροτείται από το ΚΚΕ, ο διαχρονικός εξωραϊσμός της αριστεράς στην Ελλάδα που ξεκίνησε από τις αρχές του 1980 και έχει οδηγήσει σήμερα στο να μην έχουν εικόνα πολλοί νέοι για το πως λειτουργεί ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης, τα αδιέξοδα της διακυβέρνησης Παπαδήμου και τα πολιτικά παράδοξα που προκαλούνται από αυτή, η απαράδεκτη δήλωση του υπουργού Επικρατείας κ. Σταυρόπουλου ότι οι εκλογές στη χώρα εξαρτώνται από τους δανειστές μας, οι οριζόντιες περικοπές στις επικουρικές, η υποκρισία και οι αντιφάσεις του κ. Κουτρουμάνη σε σχέση με το τί έλεγε πριν τον Οκτώβριο του 2009 για το ασφαλιστικό, η καταδικαστική απόφαση στη Γερμανία για τη Ferostall και οι μίζες των 36 εκ. ευρώ που δόθηκαν στην Ελλάδα το 2000, τα ανησυχητικά φαινόμενα ισοπέδωσης στην ελληνική κοινωνία, στην πολιτική και στη Βουλή με τα άδεια έδρανα των βουλευτών, η ελπίδα που μπορεί να δοθεί μέσα από μια πολιτική κυβέρνηση στον τόπο και στους πολίτες.

Δείτε το σχετικό video :

Σχετικά με την εκπομπή :

1. Συνέντευξη Γ. Κουτρουμάνη στη City Press - 3/11/2008
2. "Αλλάζει προς το χειρότερο ο νόμος Πετραλιά" - Τα Νέα - 12/5/2010
3. "Συλλυπητήριο για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ" του ΚΚΕ - Ριζοσπάστης - 20/12/2011

Βασίλειος Μπαλάφας

Οι τεχνοκρατικοί εφιάλτες

2011-12-20T07:29:00.024+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 17 Δεκεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

Οι τεχνοκρατικοί εφιάλτες

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από μια σειρά άρθρων σχετικά με το ψευδοδίλημμα που πλανάται τελευταία πάνω από την Ελλάδα, για το αν δηλαδή είναι καλύτερη μια κυβέρνηση τεχνοκρατών από μια κυβέρνηση πολιτικών, και έφτασε κιόλας η ώρα της επιβεβαίωσης για όσους υποστηρίζουμε ότι οι τεχνοκράτες δε μπορούν σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσουν την πολιτική.

Σε πρόσφατο άρθρο υπό τον τίτλο «Τεχνοκρατική δημοκρατία δεν υπάρχει !», έγραφα ότι «… τεχνοκρατική δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί επιζητά να βασίζεται σε αυστηρά «λογιστικά» δεδομένα». Και επίσης ότι «ο συνδυασμός των δυνάμεων είναι θεμιτός και εκεί αναζητείται η λύση» σε ότι αφορά τη συμβολή που μπορούν να έχουν οι τεχνοκράτες σε ένα πολιτικό σύστημα που εναγωνίως επιζητά να βρει – αν μπορεί – το βηματισμό του.

Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκε στους «New York Times» ένα άρθρο με τίτλο «An Alarming Greek Contingency: What if It Drops the Euro?». Στο άρθρο περιγράφεται ένα σενάριο που θέλει τον Έλληνα Πρωθυπουργό να ανακοινώνει Σάββατο βράδυ, ότι η Ελλάδα εγκαταλείπει το Ευρώ και επιστρέφει στη δραχμή, κάτι που ο αρθρογράφος το συνδέει άμεσα με χρεοκοπία, καθώς στη συνέχεια περιγράφει σκηνές απόλυτου χάους. Το γλαφυρό – για τα δεδομένα των «NYT» – άρθρο συνεχίζει την υπόθεσή του λέγοντας ότι τη Δευτέρα, ουρές από οργισμένους Έλληνες θα συγκεντρωθούν έξω από τις τράπεζες βλέποντας τις παγωμένες καταθέσεις τους να εξατμίζονται έναντι του ευρώ και τις τιμές στα μαγαζιά να εκτοξεύονται.

Η συνέχεια είναι εφιαλτική. Η χώρα, λέει το άρθρο, χρεοκοπεί λόγω του χρέους της και καθώς βουλιάζει στο χάος, ο στρατός αναλαμβάνει την εξουσία. Κάτι μου θυμίζει αυτό από τα διάφορα παραπολιτικά που διέρρεε το Μαξίμου επί Παπανδρέου, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την αυτοκτονική κίνησή του με το δημοψήφισμα, εκείνο το μαύρο βράδυ για τη χώρα, στις Κάννες. Με αυτά τα δημοσιεύματα γέμισε εκείνον τον καιρό ο εγχώριος και διεθνής τύπος, ουδέποτε διαψεύστηκαν και ουδέποτε μπήκαν και σε μια ουσιαστική συζήτηση, ανάλογη της σοβαρότητάς τους. Φαίνεται όμως ότι στο εξωτερικό δεν έχουν την ίδια αντιμετώπιση όπως εμείς προς τους πολιτικούς μας ταγούς, να τους επιτρέπουμε δηλαδή που και που να λένε και καμιά φανφάρα για να γίνεται βαβουρίτσα.

Δεν είναι όμως εκεί η ουσία. Η ουσία είναι ότι το ίδιο άρθρο, στη συνέχεια, προσπαθώντας να εδραιώσει την υπόθεσή του, επικαλείται διάφορους «τεχνοκράτες» και «τεχνοκρατικές» οντότητες, όπως ο Ιάσων Μανωλόπουλος, διαχειριστής του hedge fund Dromeus Capital, όπως οι οίκοι Nomura και UBS, όπως ο Γάλλος οικονομολόγος Eric Dor, που έχει γράψει και ένα εγχειρίδιο για την έξοδο μιας χώρας από την Ευρωζώνη, όπως ο Βρετανός Charles Proctor, όπως ο Hal S. Scott.

Όλοι αυτοί οι προαναφερόμενοι, έχοντας μια αυστηρώς τεχνοκρατική ματιά για το πρόβλημα της Ελλάδας, αναλύουν μοντέλα εξόδου της από την Ευρωζώνη στα οποία κατά πρώτο λόγο μελετούν τις ολέθριες συνέπειες για την ίδια και ψάχνουν τρόπους ώστε να επηρεαστεί όσο το δυνατόν λιγότερο το υπόλοιπο ευρωπαϊκό οικονομικό οικοδόμημα.

Κανείς δεν μπορεί να κακίσει αυτούς τους ανθρώπους για όσα προσπαθούν να εξάγουν μέσα από χρηματιστηριακούς μαυροπίνακες και από λογιστικά φύλλα. Κανείς δεν μπορεί να τους «μαλώσει» επειδή λειτουργούν αυστηρώς με λογιστικά δεδομένα, εξισώσεις και συναρτήσεις.

Εκείνο που μπορεί όμως να διαπιστώσει εύκολα είναι ότι όταν λείπει το όραμα, που κανονικά θα έπρεπε να αναβλύζει μέσα από την πολιτική, τότε προκύπτουν μόνο εφιάλτες, τέρατα και «χούντες» παντός τύπου.

Εκεί λοιπόν πρέπει ακριβώς να απαντήσει η πολιτική, αναζητώντας ταυτόχρονα – και αυτό είναι το δύσκολο – τις αντικειμενικά ιδανικές συνθήκες λειτουργίας της. Το ζήτημα είναι αν μπορεί, αν θέλει, αν έχει τα κότσια να αλλάξει τα νούμερα μέσα στα κελιά του Excel. Τότε και οι τεχνοκράτες θα βγάλουν άλλα συμπεράσματα. Μόνοι τους δεν μπορούν.

Η ανεργία στο προσκήνιο

Το αστρονομικό ποσοστό του 40 % έχει φτάσει η ανεργία στους νέους ανθρώπους έως 30 ετών, ενώ το 18 % έφτασε η συνολική ανεργία της χώρας, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Αυτά είναι τα επίσημα ποσοστά που δίνει η Ελληνική Στατιστική Αρχή, ενώ ανεπισήμως – που συνήθως απεικονίζουν καλύτερα την πραγματικότητα – τα ποσοστά είναι ακόμα μεγαλύτερα.

Τα μεγάλα έργα στη χώρα, όπως εκείνα των οδικών αξόνων, έχουν βαλτώσει και εταιρείες που σχετίζονται με αυτά βαράνε κανόνι η μια πίσω από την άλλη, αφήνοντας χιλιάδες οικογένειες στο δρόμο. Σπανίως θα δει κανείς εργοτάξιο σε λειτουργία, ενώ και από το μέτωπο του ΕΣΠΑ τα νέα είναι τραγικά, με ελάχιστη απορρόφηση κονδυλίων. Την ίδια ώρα οι δαπάνες των δημοσίων επενδύσεων είναι μειωμένες πάνω από 40 % και οι περισσότερες από όσες γίνονται είναι κυρίως λογιστικές ροές, δεν πέφτουν δηλαδή στην παραγωγική διαδικασία δημιουργώντας θέσεις εργασίας.

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δύο γενιές βιώνουν την πραγματικότητα του αφανισμού. Χάνονται τα καλύτερα χρόνια από τις πλέον σπουδαγμένες, καταρτισμένες και δημιουργικές, εν ζωή γενιές της πατρίδας μας. Όσοι αντιμετωπίζουν αυτές τις γενιές απλώς ως αριθμούς στη σούμα, εγκληματούν. Πρέπει να βρεθεί διέξοδος σύντομα γιατί αυτές οι γενιές είναι και οι πιο δυνατές από όποια σκοπιά και αν το δει κανείς …

Βουβές γιορτές

Μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν, κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι έρχονται οι εορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Λιγότερο από μια εβδομάδα έχει μείνει και όμως τίποτα δεν συνάδει με το συνηθισμένο πνεύμα αυτών των ημερών. Ο κόσμος, όσοι ακόμα εργάζονται, περιμένει πως και πως το κουτσουρεμένο δώρο των Χριστουγέννων για να το καταθέσει ολόκληρο σε υποχρεώσεις που βουλιμικά περιμένουν διαμαρτυρόμενες για να πληρωθούν.

Και τι να πρωτοπληρώσει κανείς. Λογαριασμοί, τέλη κυκλοφορίας, χαράτσια στα ακίνητα, ασφάλειες, έκτακτες εισφορές, τακτικές εισφορές, δόσεις φέρνουν τα ελληνικά νοικοκυριά σε απόγνωση και μάταια προσπαθούν να τα κλείσουν όλα αυτά έξω από την πόρτα του σπιτιού τους.

Σε αυτές τις βουβές γιορτές θα δοκιμαστούν θεμελιώδεις εκφάνσεις της κοινωνικής και οικογενειακής μας ζωής που μέχρι χθες θεωρούσαμε αυτονόητες. Όλοι μας θα πρέπει να αγωνιστούμε για να κρατήσουμε ζωντανούς τους βασικούς δεσμούς της κοινωνικής συνοχής.

Οι οικογένειες ακόμα και με λιγότερα θα καθίσουν μαζί στο γιορτινό τραπέζι και θα μοιραστούν τις δυσκολίες και τις ελπίδες τους. Όσοι μπορούν θα πρέπει να βοηθήσουν εκείνους που βρίσκονται στην ανέχεια από αυτή την κρίση. Μην ξεχνάτε ότι τίποτα πλέον δεν είναι αυτονόητο, ούτε το φαγητό. Όλοι μας ας στηρίξουμε τα καταστήματα της περιοχής μας, τα καταστήματα της γειτονιάς μας, έστω και για τις λίγες αγορές μας. Ας σκεφτούμε περισσότερο στις φετινές «γιορτές», ας προβληματιστούμε δημιουργικά για το μέλλον μας και ας αναζητήσουμε κατευθύνσεις ελπίδας και όχι εκβιαστικών διλημμάτων.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Στην "Ελ.Ζώνη" το άρθρο για τον αγωγό

2011-12-19T10:20:00.000+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύτηκε το άρθρο για τον αγωγό "Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη", το διεθνές σύστημα και τον κοινοβουλευτισμό, τα άκρα των "προθύμων", από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου 10 Δεκεμβρίου 2011.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην "Ελεύθερη Ζώνη", στις 17 Δεκεμβρίου 2011 και μπορείτε να το δείτε εδώ.

"Η Πελοπόννησος σήμερα" - 16/12/2011

2011-12-18T07:28:00.000+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, η αδυναμία των τεχνοκρατών να διαχειριστούν πολιτικά την κρίση, να δώσουν πολιτικό και ουσιαστικό όραμα διεξόδου στον ελληνικό λαό, η ατολμία τους για να υπερβούν τους αριθμούς και τα δεδομένα και να στρέψουν το βλέμμα τους προς την απεγνωσμένη κοινωνία, οι προτεραιότητες και το πρόγραμμα της ΝΔ, το καθολικό αίτημα για εθνικές εκλογές και το κόστος της καθυστέρησης διεξαγωγής τους, η προβληματική στροφή πολλών πολιτών σε αριστερίστικες ιδεοληψίες με αβέβαιο ορίζοντα και απρόβλεπτες συνέπειες, οι συνεχείς προεδρολογίες στο ΠΑΣΟΚ, τα "περίεργα" δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου που μιλούν για χρεοκοπία και στρατιωτικό καθεστώς, εμπνευσμένα από όσα διέδιδε το ΠΑΣΟΚ όσο ήταν στην κυβέρνηση, τα άρθρα του φιλικού προς το ΠΑΣΟΚ τύπου που ζητούν απαντήσεις σε ερωτήματα που έθετε η ΝΔ εδώ και 2 χρόνια.

Δείτε το σχετικό video :

Σχετικά με την εκπομπή άρθρα :

1. "Ερωτήματα" - Άρθρο του Γ. Λακόπουλου στα "Νέα" - 16/12/2011
2. "Pondering a Dire Day: Leaving the Euro" - Άρθρο του Landon Thomas Jr. στους "New York Times" - 12/12/2011

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Άρτσι μπούρτσι και Μπουργκάς

2011-12-13T07:17:00.042+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 10 Δεκεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

Άρτσι μπούρτσι και Μπουργκάς

Αναμφισβήτητα πρόκειται για το μεγαλύτερο θέμα της εβδομάδας που πέρασε και δεν είναι άλλο από το πολύπαθο έργο δημιουργίας του αγωγού μεταφοράς αργού πετρελαίου, γνωστό ως «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη». Ένα έργο που με βάση τη συμφωνία που υπέγραψαν το 2007 Ελλάδα, Ρωσία και Βουλγαρία, θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί και να βρίσκεται σε λειτουργία από το καλοκαίρι του 2010.

Πέραν της αυτοτελούς σημασίας του έργου καθαυτού, αναπτύχθηκε γύρω του μια ολόκληρη διπλωματική φιλοσοφία που ονομάστηκε «διπλωματία των αγωγών» στην οποία συμπτύχτηκαν – πιθανώς και κακώς – ένα σωρό άλλα διμερή, τριμερή και διεθνή θέματα που αναζητούν ρύθμιση εδώ και δεκαετίες.

Καθαρά οπτικά και αφαιρετικά ο αγωγός αυτός για πρώτη φορά συνέδεε, σε φυσικό επίπεδο, την Ελλάδα απευθείας με τη Μαύρη Θάλασσα, παρακάμπτοντας την Τουρκία και καθιστώντας το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης άμεσο κέντρο διαμοιρασμού πετρελαίου είτε οδικά, είτε μέσω θαλάσσης. Η Ελλάδα και ειδικότερα η Θράκη γινόταν σημείο – κλειδί και στρατηγικός παίχτης του ενεργειακού χάρτη των Βαλκανίων και της Ευρώπης, χωρίς τις διάφορες ισορροπίες τρόμου που χρειάζεται δυστυχώς να κρατά κάθε φορά που σε οποιοδήποτε θέμα εμπλέκεται ο τουρκικός παράγοντας.

Ο Γ.Παπανδρέου, του οποίου οι προθέσεις ελέγχονται, το Μάρτιο του 2008 δηλώνει «εάν μιλάμε και για μια άλλη αναπτυξιακή πορεία, που βασίζεται σε νέες τεχνολογίες, στην «πράσινη ανάπτυξη, σε ήπιες μορφές ενέργειας, στην προστασία αλλά και την αξιοποίηση της περιοχής της Θράκης, θα πρέπει όλες αυτές οι εξελίξεις, με τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη να μην έχουν αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις», ξεκινώντας ουσιαστικά μια περίεργη ρητορική που στη συνέχεια εξελίσσεται σε ευθυγράμμιση με τα πρώτα περιβαλλοντικά προσκόμματα της Βουλγαρίας επί του έργου, δυναμιτίζοντας την υλοποίησή του. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιος ενέπνευσε ποιον, η Βουλγαρία τον Παπανδρέου, ή ο Παπανδρέου την Βουλγαρία, μπορεί και κάποιος τρίτος.

Τον Απρίλιο του 2009, ο Γ.Πεταλωτής με μια ερώτηση στη Βουλή ζητά «να εξαντλείται πρακτικά η ουσιαστική παρέμβαση της τοπικής κοινωνίας στο έργο του αγωγού», επιζητώντας να έχουν λόγο στο έργο περιβαλλοντικοί φορείς που δεν έχει τύχει να τους ξανακούσουμε από τότε, δημοτικά συμβούλια, νομαρχιακά συμβούλια, φιλοζωικοί σύλλογοι, εξωραϊστικοί σύλλογοι και οτιδήποτε άλλο, ενισχύοντας ουσιαστικά τις αιτιάσεις της Βουλγαρίας και δημιουργώντας και στο εσωτερικό της Ελλάδας «αντιπολιτευτικό μέτωπο» εναντίον του αγωγού.

Το Σεπτέμβριο του 2009 ο Παπανδρέου πλέον τινάζει τα πάντα στον αέρα. Στις 9 Σεπτεμβρίου δηλώνει ότι «η διακρατική συμφωνία κατοχυρώνει τα συμφέροντα μόνο της μιας πλευράς. Εμείς θα διασφαλίσουμε τους περιβαλλοντικούς όρους και σε ξηρά και σε θάλασσα» και λίγες ημέρες αργότερα αναπτύσσει ρητορική επαναδιαπραγμάτευσης του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη δημιουργώντας δυσφορία στην πλευρά της Ρωσίας. Σε όλο αυτό το διάστημα έχουν προηγηθεί επισκέψεις και επαφές του με παράγοντες της Βουλγαρίας με τους οποίους εμφανίζεται μια απόλυτη σύμπλευση απόψεων και θέσεων.

Ο Παπανδρέου – άγνωστο (;) σε ποιους – έδινε από τα τέλη του 2007 τα διαπιστευτήριά του και τορπίλιζε τον αγωγό, ενώ παράλληλα έτρεχαν διάφορα «αντίστοιχα» ή ανταγωνιστικά θέματα.

Όταν εξελέγη πια Πρωθυπουργός, έχοντας φορέσει τα άμφια της «πράσινης ανάπτυξης», άρχισε μια απόλυτα υποκριτική ρητορική ανησυχίας για την πορεία του έργου που θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται στο τέλος της κατασκευής του. Δυναμίτισε την πορεία του, καθυστέρησε με κάθε τρόπο το χρονοδιάγραμμά του, έκανε ό,τι μπορούσε για να το αποτρέψει.

Ο κύβος είχε πια ριφθεί. Η Βουλγαρία εμφάνιζε συνεχώς διάφορες αιτιάσεις χωρίς να δέχεται καμία πίεση από την Ελλάδα, μέχρι που φτάσαμε την περασμένη εβδομάδα να ανακοινώσει την πρόθεσή της να εγκαταλείψει το project του αγωγού καθώς θεωρεί ότι δεν είναι οικονομικά βιώσιμο για την ίδια. Όμοιο επιχείρημα δηλαδή με αυτό που έλεγε ο Παπανδρέου προεκλογικά. Τι άλλο να γράψει κανείς … Απλά τα πράγματα και προφανή. Συγχαρητήρια κε Παπανδρέου ! Τα καταφέρατε !

Διεθνές σύστημα και κοινοβουλευτισμός

Την περασμένη εβδομάδα έγραφα ότι «το «σύστημα εξουσίας» διατρέχει οριζόντια το πολιτικό, οικονομικό, επιχειρηματικό πεδίο της χώρας και σήμερα φαίνεται ακόμα και να το διαμορφώνει κατά τις ορέξεις του. Επιλέγει τα πιόνια και τους εκλεκτούς του, τους επιβάλει και τους περιβάλει με ένα πέπλο προστασίας που κανείς πολίτης δεν έχει από τους νόμους της χώρας του», αποσυνδέοντας αυτό το σύστημα από τον κοινοβουλευτισμό και όσα πρέπει κανονικά να υπηρετεί και να σηματοδοτεί η συμμετοχή ενός πολίτη στη Βουλή.

Μετά από τη σύντομη ανασκόπηση των όσων διαδραματίστηκαν σχετικά με τον αγωγό «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη», μπορεί εύκολα να συμπεράνει κανείς ότι πέρα από το ντόπιο «σύστημα εξουσίας» λειτουργεί και ένα ίσως ισχυρότερο, το «διεθνές σύστημα», επίσης απρόσωπο, επίσης πολύπλοκο και σίγουρα πολύ πιο παρεμβατικό στη διεθνή σκακιέρα.

Μέχρις ενός σημείου κάτι τέτοιο είναι λογικό να συμβαίνει αφού τα όποια συμφέροντα επιζητούν να παίξουν το ρόλο τους και να διασφαλίσουν τις επιδιώξεις τους. Το ζητούμενο είναι τι βαθμό ελαστικότητας έχει το δικό μας κοινοβουλευτικό σύστημα. Με βάση πρόσφατες φωτογραφίες που είδα από την επίσκεψη ανώτατου στελέχους της κυβέρνησης των ΗΠΑ στη χώρα, διακρίνω ότι ο βαθμός αυτός είναι για πολλούς αρκετά μεγάλος. Η στάση του σώματός τους κατά τις χειραψίες, αυτό έδειχνε τουλάχιστον. Η μέση αρκετά λυγισμένη μπροστά σε ένα καμαρωτό κορμί. Ίσως και σε αυτόν τον τομέα χρειαζόμαστε λίγη περηφάνια παραπάνω, χωρίς βέβαια να αγνοούμε τις διεθνείς μας συμμαχίες ως χώρα, προκειμένου όμως να διασφαλίσουμε τα δικά μας συμφέροντα πρωτίστως …

Τα άκρα των «προθύμων»

Σε σχέση με όσα συμβαίνουν σε οικονομικό επίπεδο στη χώρα, θεωρώ ότι έχουν αναπτυχθεί δύο βασικές άκρες. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε τη μια άκρη των «προθύμων», εκείνων δηλαδή που δέχονται αδιαμαρτύρητα, χωρίς αντιπροτάσεις και σε ολόκληρο τα όσα ζητά η Τρόικα και μερικές φορές προσπαθούν ακόμα και να την ξεπεράσουν σε σκληρότητα.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο άκρο. Εκείνο που έχει επιλέξει να κινηθεί αντίθετα στο οτιδήποτε, φλερτάρει με την ολική κατάρρευση της χώρας και επιδιώκει να αποδυναμώσει παντοιοτρόπως και περιέργως τις δυνάμεις που έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν τις καταστάσεις. Χλευάζει και ειρωνεύεται τις προσπάθειες που γίνονται για την υιοθέτηση ενός διαφορετικού μείγματος πολιτικής, προσαρμοσμένου στους στόχους εξισορρόπησης των δημοσιοοικονομικών μας και δηλώνει υποκριτικά ότι δραστηριοποιείται κομματικά εκτός Βουλής.

Δεν αναφέρομαι στην παραδοσιακή αριστερά που έχει γνωστές καταβολές, αναφέρομαι σε μια ομάδα ανθρώπων που αναπτύσσεται, αποτελούμενη κυρίως από πρώην, πολυετώς «στρατευμένους» στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι μόλις πρόσφατα επανεφηύραν τον τροχό.

Λοιδορούν συστηματικά τον Σαμαρά ακόμα και όταν λέει ότι «επαναλαμβάνουμε τη διαφωνία μας με μέτρα οριζόντιων περικοπών και με τις αλλεπάλληλες φορολογικές επιβαρύνσεις που δεν μειώνουν την παραοικονομία, εξοντώνουν αυτούς που ήδη πληρώνουν».

«Πρόθυμοι» είναι και αυτοί, απλώς από την άλλη πλευρά. Της ολικής επιστροφής στη δεκαετία του ’40. Δυστυχώς αδυνατούν να παρουσιάσουν εναλλακτική πρόταση και, ακόμα χειρότερα, για τους περισσότερους είναι γνωστό τι θα πράξουν προ τις κάλπης εθνικών εκλογών.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 9/12/2011

2011-12-12T07:23:00.020+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, οι εξελίξεις από τη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών, η συνεχώς βαθύτερη κρίση σε Ελλάδα και Ευρώπη, η στάση της ΝΔ και η επικράτηση των ιδεών, αρχών και θέσεών της στην Ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά, οι ξεκάθαρες θέσεις Σαμαρά στη Μασσαλία και στην Ελληνική Βουλή κατά τη συζήτηση του Προϋπολογισμού. Ποιοι θέλουν να μας γυρίσουν στο 1940 ή πιο πίσω, στην εποχή Μεταξά, Μαυροκορδάτου και Κωλέττη. Τα προτάγματα της ΝΔ σε Ελλάδα και εξωτερικό, η ανησυχία από τον αποπροσανατολισμό και την ατολμία των Ευρωπαίων ηγετών, τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, η απόφαση της Χάγης για το θέμα των Σκοπίων, τα αντεθνικά "πανηγύρια" και εντός των τειχών, η διαφαινόμενη κατάρρευση του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, οι τραγικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ επί του θέματος και ο εκτός τόπου και χρόνου κ. Μανιάτης που ξέχασε τι έλεγε το ΠΑΣΟΚ για τον αγωγό και τι έκανε για το ΙΓΜΕ.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Στην "Ελ.Ζώνη" σήμερα

2011-12-10T14:39:00.000+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται το άρθρο για την αβεβαιότητα που επικρατεί σχετικά με τις εκλογές, το σύστημα εξουσίας και τον κοινοβουλευτισμό και τους κινδύνους για την κοινωνία, από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου 3 Δεκεμβρίου 2011.

Το κείμενο δημοσιεύεται στην "Ελεύθερη Ζώνη", σήμερα και μπορείτε να το δείτε εδώ.

Στην "Ελ.Ζώνη" σήμερα

2011-12-07T09:26:00.000+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύεται το άρθρο για την ευθύνη των πολιτικών κομμάτων και της κοινωνίας σχετικά με την αποδοχή όσων διαδραματίζονται, από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου 26 Νοεμβρίου 2011.

Το κείμενο δημοσιεύεται στην "Ελεύθερη Ζώνη", σήμερα και μπορείτε να το δείτε εδώ.

«Τζόγος» με τις εκλογές

2011-12-06T07:13:00.014+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 3 Δεκεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

«Τζόγος» με τις εκλογές

Η χώρα τα τελευταία χρόνια έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο πεδίο τζόγου. Μετά τις αξέχαστες εποχές του Χρηματιστηρίου κατά τις οποίες Πρωθυπουργός, Υπουργοί και διάφοροι Διοικητάδες λειτουργούσαν ως χρηματιστηριακοί ατζέντηδες, καλώντας τα μικρομεσαία ελληνικά νοικοκυριά να τοποθετήσουν όλες τις οικονομίες τους σε ένα ρευστό περιβάλλον που έκανε «τεχνητά» ράλι με μετοχές – «φόρμουλα ένα», ζούμε την εποχή του τζόγου των CDS, της επόμενης δόσης, της πιθανής ημερομηνίας εκλογών.

Στην πρώτη περίπτωση, αυτή του Χρηματιστηρίου, εξαφανίστηκαν οικονομίες γενεών, απορροφήθηκαν περιουσίες που έγιναν με κόπο από τις «μαύρες» φούσκες, εξαϋλώθηκαν κτήματα, χωράφια και καλλιέργειες, που ρευστοποιήθηκαν χωρίς σκέψη, προκειμένου να μη χαθεί το επόμενο limit up που υποσχόταν η πολιτική ηγεσία του τόπου στους πολίτες που η ίδια είχε εθίσει στο παιχνίδι των αγορών. Σε ένα παιχνίδι με προδιαγραμμένο τέλος, μιας και τα κεφάλαια – χωρίς κανέναν έλεγχο – κάποιοι «πονηροί» τα πήραν και έφυγαν ή άλλοι τα έκαναν κότερα, βίλες και αυτοκίνητα πολυτελείας. Μερικοί απλώς τα έφαγαν. Όλοι αυτοί συνέστησαν τη μεγαλύτερη σύγχρονη «μπάζα» που γνώρισε η Ελλάδα, συνεπικουρούμενοι από μια πολιτική ηγεσία που εμφανώς δεν ενδιαφερόταν για τα συμφέροντα και την ευημερία του λαού, αλλά για τους δείκτες που φούσκωναν τη ματαιοδοξία της και τα νούμερα στους μαυροπίνακες. Και η κοινωνία χρεοκοπούσε σε επίπεδο αποταμιεύσεων και ιδιοκτησίας …

Σήμερα, αντιμετωπίζουμε μια περίπτωση και μια χρεοκοπία πολύ πιο επικίνδυνη, γιατί αυτή τη φορά δεν αναφέρεται στην κτήση, αλλά στην υπόσταση, στη σκέψη, στο βαθμό ανεκτικότητας, εν τέλει στην επιβίωση των νοικοκυριών. Αυτή τη φορά τα νοικοκυριά δε συμμετέχουν στο τζόγο με τις οικονομίες τους, αλλά με την ίδια τους την ύπαρξη. Το παιχνίδι δεν το παρακολουθούν, τούτη τη δόση, στις ειδικές χρηματιστηριακές σελίδες των εφημερίδων, εκείνες με τους πολλούς πίνακες και τα μικρά γράμματα, αλλά στις μπροστινές, στις σελίδες «Πολιτική», «Κοινωνία», «Οικονομία», αυτές με τα περίτεχνα και πλουμιστά, politically correct άρθρα ανθρώπων που αποδεδειγμένα πλέον διατηρούν «δεσμούς αίματος» με αυτό που αποκαλούμε «σύστημα εξουσίας», όχι «κόμματα» και «κοινοβουλευτισμό».

Από αυτό το παιχνίδι η κοινωνία έχει ξεκάθαρα μόνο ένα αποτέλεσμα να περιμένει, την τελική εξουθένωση και εξαθλίωσή της σε κάθε επίπεδο, αλλά είναι τόσο υποσυνείδητα εθισμένη πλέον στον «τζόγο» αυτού του είδους, που διατηρεί ακόμα ένα επίπεδο ανεκτικότητας και αποδοχής όλων εκείνων που της πλασάρονται καθημερινά, με καταιγιστικούς ρυθμούς, από τους διάφορους αγωγούς «ενημέρωσης». Διάφορα θέματα τίθενται καθημερινά ως πρώτα στην ατζέντα, την ώρα που υπάρχουν άλλα, πολύ πιο σημαντικά, τα οποία μένουν είτε στα «ψιλά», είτε δεν μνημονεύονται καθόλου. Αλλά, δυστυχώς, ό,τι δεν αναφέρεται στο «δελτίο των 8», δεν είναι θέμα άξιο να μας απασχολεί. Δυστυχώς …

Κάπως έτσι φτάσαμε στο να υπάρχουν ακόμα και από την Κομισιόν δηλώσεις ότι ελληνικά κεφάλαια παίζονται στον τζόγο κάθε φορά που επίκειται μια κυβερνητική απόφαση στην Ελλάδα σχετικά με τα οικονομικά και τη σταθερότητα της «διορισμένης» κυβέρνησης. Φτάσαμε να έχουν διατυπωθεί συγκεκριμένες καταγγελίες για συμμετοχή συγγενών του πρώην Πρωθυπουργού, Γ.Παπανδρέου, σε εταιρεία που διαχειρίζεται ελληνικά CDS, να καλεί ο εισαγγελέας τον Πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ με την κατηγορία παραποίησης στοιχείων σχετικά με τα οικονομικά του 2009, να γίνεται «γλέντι» στο ελληνικό χρηματιστήριο κάθε φορά που επίκειται μια κυβερνητική απόφαση, να έχει φτάσει ο δείκτης του σε επίπεδα που κάποιος, με 2-3 δις ευρώ, να μπορεί να αγοράσει όλο το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Μέσα σε όλα αυτά, η τελευταία μόδα στο «τζόγο» είναι η ημερομηνία των επόμενων εθνικών εκλογών. Μια ημερομηνία που θα έπρεπε να ήταν δεδομένη, μιας και αυτή τη στιγμή έχουμε ουσιαστικά υπηρεσιακή κυβέρνηση. Μια ημερομηνία που θα έπρεπε να ήταν καθαρά καθορισμένη και ανακοινωμένη επειδή συνδέεται άμεσα με την εφαρμογή του Συντάγματος που τελευταία έχει πολλαπλώς χαθεί στη μετάφραση και τις ερμηνείες.

Αντιθέτως, όχι μόνο «παίζει» η ημερομηνία, αλλά και ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός προσλαμβάνει συμβούλους με συμβάσεις μέχρι τα τέλη Μαΐου. Στο «μαύρο – κόκκινο» και στα «κόκαλα» παίζεται η αξιοπρέπεια της χώρας και των πολιτών της από κάποιους περίεργους «ιαμβικούς» τύπους, με ωραίο περιτύλιγμα και κολλαριστά πουκάμισα …

Στον «τζόγο» και η κοινωνία

Ένας ιδιότυπος «τζόγος» έχει πολιτικά εγκαθιδρυθεί και σε σχέση με τους μισθούς των εργαζομένων, τις συντάξεις, τις παροχές υγείας και ασφάλισης, τα έργα υποδομών, τις δαπάνες για την Παιδεία, τις τεράστιες οφειλές του Δημοσίου προς τους επαγγελματίες και τις εταιρείες, την επιβίωση της ίδιας της κοινωνίας με λίγα λόγια.

Κατά έναν περίεργο τρόπο εμφανίζεται ως φυσιολογική η συνεχής αγωνία και η επαναλαμβανόμενη αμφιβολία σε σχέση με πληρωμές που έχουν άμεση σχέση με την ύπαρξη του κοινωνικού ιστού και των δομών που μπορούν να τον διαφυλάξουν. Τα βιβλία στα σχολεία παρουσιάζουν ακόμα σημαντικές ελλείψεις, η αστυνόμευση δεν μπορεί να λειτουργήσει με τα περιπολικά να έχουν μείνει από καύσιμα, στις υπηρεσίες δεν υπάρχει χαρτί και μελάνι, οι γιατροί διακόπτουν τις συμβάσεις τους με τα ασφαλιστικά ταμεία και εισπράττουν πενηντάρικα από τους ασφαλισμένους, τα δικαστήρια έχουν κολλήσει από τη μεγάλη συσσώρευση υποθέσεων σε σημείο που να μην αποδίδεται δικαιοσύνη, τα όποια δικαιώματα των πολιτών μια ευνομούμενης κοινωνίας συνεχώς υποχωρούν, την ώρα που συνεχώς αυξάνονται οι φορολογικές υποχρεώσεις τους και τα παντός είδους χαράτσια στα ήδη δραματικά μειωμένα εισοδήματά τους.

Η δόση έρχεται, η δόση φεύγει, θα την πάρουμε, δεν θα την πάρουμε, μας τη δίνουν, δε μας τη δίνουν, θα πληρωθούν μισθοί – συντάξεις, δεν θα πληρωθούν, το ίδιο έργο μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει. Και η κοινωνία απέναντι σε αυτούς τους εκβιασμούς συνεχώς υποχωρεί, τόσο ως προς την υπόστασή της, όσο και ως προς τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει αυτά τα φαινόμενα και γίνεται όλο και πιο ανεκτική, όλο και πιο ελαστική.

Αυτός ο «τζόγος» σκοτώνει ό,τι έχει απομείνει πριν γίνουμε τελείως ζούγκλα και ξαμοληθούμε να «φάμε» ο ένας τον άλλο. Και η πολιτική σκηνή μας απουσιάζει μιας και περισσότερες φορές βλέπουμε τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί, παρά τους ντόπιους κυβερνητικούς. Άλλωστε, υπηρεσιακή είναι, τι να περιμένει κανείς …

Σύστημα εξουσίας και κοινοβουλευτισμός

Το ζήτημα αυτό υπήρχε και παλαιότερα, όμως ποτέ άλλοτε δεν είχε αποκτήσει τόσο άγρια χαρακτηριστικά. Η γενικότερη συνθήκη το αναδεικνύει και το μεγεθύνει καθημερινά, μιας και είναι πια προφανές ότι υπάρχει ένας σαφής και ευδιάκριτος διαχωρισμός μεταξύ του συστήματος εξουσίας και του γενικότερου δημοκρατικού πολιτικού σκηνικού, αυτού που διαμορφώνεται στην Ελλάδα μέσω του κοινοβουλευτισμού.

Το «σύστημα εξουσίας» διατρέχει οριζόντια το πολιτικό, οικονομικό, επιχειρηματικό πεδίο της χώρας και σήμερα φαίνεται ακόμα και να το διαμορφώνει κατά τις ορέξεις του. Επιλέγει τα πιόνια και τους εκλεκτούς του, τους επιβάλει και τους περιβάλει με ένα πέπλο προστασίας που κανείς πολίτης δεν έχει από τους νόμους της χώρας του. Λειτουργεί εξωθεσμικά, σε αίθουσες περιορισμένης πρόσβασης, πίσω από βαριές πόρτες, σε συμπόσια με περίεργους τίτλους, σε ανούσιες ημερίδες, σε «παρεάκια» που ζουν τους μύθους τους έξω από την κοινωνία, έξω από την καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών. Η κοινωνία μαραζώνει, εξουθενώνεται, εξαθλιώνεται, αγωνιά, βρίσκεται σε απόγνωση, αλλά όλα αυτά φαίνεται να χωράνε μέσα σε ένα κρουασάν και μια κούπα γαλλικού καφέ, μέσα σε μια ρητορική απολιτίκ, άοσμη, άχρωμη, άνευρη …

Το διαρκές φλερτ του κοινοβουλευτισμού με αυτού του είδους την πραγματικότητα, επί της ουσίας τον αδυνατίζει και του προσθέτει αιμοφιλικά χαρακτηριστικά. Η αίσθησή μου είναι ότι το αντιλαμβάνεται, αλλά δεν τολμά να κάνει τις ανατροπές που απαιτούνται. Προσπαθεί, αλλά δεν κάνει αρκετά ή καθυστερεί. Αλλά ο χρόνος είναι αδυσώπητος και τελειώνει …

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 2/12/2011

2011-12-05T07:37:00.011+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, οι νέες απαράδεκτες δηλώσεις του Θ.Πάγκαλου, οι δυσλειτουργίες της κυβέρνησης Παπαδήμου, οι κόντρες μεταξύ των υπουργών του ΠΑΣΟΚ ενόψει των εσωκομματικών εξελίξεων, τα θέματα που διαχειρίζεται η ΝΔ μέσα στη μεταβατική κυβέρνηση και αποτρέπουν δυσάρεστες εξελίξεις όπως η αποφυγή της απαγόρευσης προμήθειας πετρελαίου από το Ιραν, η άρση του καμποτάζ, η ενεργοποίηση των κοινοτικών πόρων και η μικρότερη ελληνική κρατική συμμετοχή στο ΕΣΠΑ, ο σταθερός προσανατολισμός προς την αλλαγή του μείγματος της εφαρμοζόμενης πολιτικής και προς τη διεξαγωγή εθνικών εκλογών, η αγωνία και η απόγνωση των πολιτών, η ανησυχία για τα ποσοστά της ανεργίας.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Στον προθάλαμο της ιστορίας

2011-11-29T07:28:00.017+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 26 Νοεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

Στον προθάλαμο της ιστορίας

Τα σενάρια των δυνάμεων που διαχρονικά προσπαθούν να κατευθύνουν την κοινή γνώμη στη χώρα μας και να επιβάλλουν τη δική τους άποψη ως «αυθεντία», δίνουν και παίρνουν τον τελευταίο καιρό. Το σχέδιο που έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται τα τελευταία 3-4 χρόνια στην Ελλάδα, βρίσκεται στα τελευταία του στάδια, προτού βέβαια ξεκινήσει το επόμενο. Σε αυτά τα στάδια το πλάνο επιζητά διακαώς την ισοπέδωση των πάντων, την εξίσωση προς τα κάτω στο οτιδήποτε, την εξαφάνιση οποιασδήποτε κοινωνικής δομής, την εξάλειψη και το «θάψιμο» της όποιας διαφορετικής ή άξιας πολιτικής φωνής, την απαξίωση της τρέχουσας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και των λειτουργιών της.

Τα βαρετώς επαναλαμβανόμενα «όλοι ίδιοι είναι» ή «και να βγει κάποιος άλλος τι θα κάνει» συνοδεύονται πέραν από τους μορφασμούς σύγχρονων κατασκευασμένων συστημικών «λόγιων», με αναφορές σε συγκεκριμένα συμφέροντα, και από «εντυπωσιακά» δημοσκοπικά στοιχεία τα οποία, βεβαίως, εκμαιεύονται από τις κατάλληλες ερωτήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούν στις επιδιωκόμενες απαντήσεις.

Αυτό που έχει καταλάβει πια και ο πλέον ανυποψίαστος Έλληνας, είναι ότι όλη αυτή η πρεμούρα κάτι επιζητά να γεννήσει. Κάτι επιζητά να εμφανίσει ως τη μοναδική και ενδεδειγμένη σωτηρία, για ένα λαό που έχει βασανιστεί από τα πάθη του, που τον έχουν πείσει ότι είναι ο κύριος υπεύθυνος γι’ αυτό που βιώνει σήμερα, που τείνουν να τον πείσουν ότι είναι άχρηστος, τεμπέλης, διεφθαρμένος και εν τέλει μη έχων στον ήλιο μοίρα, εκτός εάν αποδεχθεί κάποιους «εκλεκτούς», οι οποίοι αφού τον εξουθενώσουν τελείως, θα τον επαναφέρουν σε ένα επίπεδο που απλώς κάποτε το θεωρούσε χαμηλό και επεδίωκε να το βελτιώσει.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας, μιλώ για το υγιές και σκεπτόμενο κομμάτι του, όχι για τους Δούρειους Ίππους και τους καρεκλοκένταυρους – δεινόσαυρους – λάτρεις – αγκιστρωμένους – αυλικούς και αυλάρχες της εξουσίας, τέτοιοι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως, τώρα αρχίζει σιγά σιγά να αντιλαμβάνεται αυτό που έχει εξυφανθεί και απλώς αυτόν τον καιρό ξετυλίγεται. Όταν λέμε πολιτικό σύστημα, είναι σαφές ότι εννοούμε τα πολιτικά κόμματα, αφού σε αυτά στηρίζεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία και μέσω αυτών εκφράζονται οι πολίτες σε αυτό που αποκαλούμε «εκλογές» για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας, μιας και τείνουμε να πειστούμε ότι εκλογές είναι οι μεταμεσονύχτιες ψηφοφορίες στη Βουλή.

Σταδιακά, όλο και περισσότεροι κορυφαίοι, ανώτατοι, ανώτεροι, μέσοι, κατώτεροι, κατώτατοι ή απλώς δρώντες στα κόμματα, αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται στον προθάλαμο της ιστορίας και πορεύονται ολοταχώς προς τον καταπιόνα των μελλοντικών πολιτικών αναλυτών και μελετητών. Συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν να κάνουν απλώς με την αλλαγή ταχύτητας, σκηνικού, ή τη μετεξέλιξη του πολιτικού οικοδομήματος, αλλά με την κατάργησή του, την ακύρωσή του και φυσικά την ολική του κατεδάφιση.

Διάφοροι θα είναι πρόθυμοι να ενταχθούν σε μελλοντικές πραγματικότητες, θυσιάζοντας το οτιδήποτε, προκειμένου να κρατηθούν σε οφίτσια και κάμαρες της εξουσίας, μιας και επί της ουσίας, επί του πρακτέου, δεν ξέρουν και τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν. Δεν θυμούνται τους εαυτούς τους και κάπως αλλιώς.

Άλλοι, ελπίζω να είναι πολλοί, θα δώσουν την ύστατη μάχη για να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους, τις αναφορές τους, τις ιδεολογικές τους ρίζες, τη συνεπή συμπεριφορά τους, ευελπιστώντας να αλλάξουν στάσεις και συμπεριφορές, να μετατρέψουν αυτή την κρίση σε δημιουργική ευκαιρία ανάδειξης προτάσεων και λύσεων, πρώτα για τους πολίτες και μετά για τους εαυτούς τους.

Τα πολιτικά κόμματα

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, αυτά που αναδεικνύονταν ως βασικά αιτήματα της κοινωνίας προς τα κόμματα ήταν η ανανέωση, η παρέμβαση στην καθημερινότητα, η πιο στενή σχέση με την ίδια την κοινωνία. Το ίδιο το κοινοβουλευτικό οικοδόμημα είχε ανάγκη από περισσότερη συμμετοχή, από περισσότερο πλουραλισμό, από μεγαλύτερη κοινωνική και επαγγελματική διαστρωμάτωση. Όλα αυτά βέβαια δεν επιτεύχθηκαν ποτέ, γιατί ποτέ δεν τέθηκαν ουσιαστικά ως προτεραιότητα, ούτε από τα κόμματα, αλλά ούτε και από την κοινωνία.

Αυτές οι πολύ όμορφες και αισιόδοξες επιδιώξεις αποτελούσαν απλώς το πρώτο μέρος του σχεδίου κατακρήμνισης αυτών των δημοκρατικών δομών. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η μεγαλύτερη απογοήτευση έρχεται μετά από τη διάψευση μιας μεγάλης και επιμελώς καλλιεργημένης προσδοκίας.

Όσοι παρέμειναν σταθεροί σε τέτοιου είδους επιδιώξεις, σήμερα το «σύστημα» έχει βρει τον τρόπο να τους εξολοθρεύσει, καθιστώντας τους «γραφικούς», αποκαλώντας τους «παλαιοκομματικούς», ή ακόμα και «φανατικούς». Τον συνεπή τον αποκαλούν «παλαιολιθικό», τον σταθερό τον αποκαλούν «οπαδό», μιας και αυτό το σύστημα ορέγεται απολιτίκ, άοσμους, άχρωμους και γενικώς εύπλαστους χαρακτήρες που θα μπορέσει να αξιοποιήσει εύκολα για την εκπλήρωση των στόχων του. Αν τα κόμματα δεν θέσουν άμεσα, ως απάντηση, σε πλήρη λειτουργία διαδικασίες σαν αυτές που αναφέρθηκαν προηγουμένως, σύντομα θα τεθούν σε άλμπουμ αναμνήσεων.

Η ευθύνη της κοινωνίας

Όλα αυτά, βέβαια, δεν μπορούν να λειτουργήσουν και να επιβληθούν μόνα τους. Χρειάζονται τη σύμπραξη της κοινωνίας και την αποδοχή της, με την αποδοχή να είναι κάτι που εύκολα μπορεί να εξασφαλίζεται μέσα από καλά «δομημένες» δημοσκοπήσεις.

Η κοινωνία έχει και η ίδια ευθύνη. Επειδή «πείθεται» πολύ εύκολα από κάθε λογής μισθωμένα παπαγαλάκια, επειδή καθόταν πολλά χρόνια και τρωγόταν με τα σωθικά της, επειδή αποδέχθηκε το να αντιμετωπίζει την πολιτική σαν κάτι που βλέπει στην τηλεόραση, διαβάζει σε τίτλους και το θεωρεί απόμακρο και έξω από τον εαυτό της.

Επειδή δεν σηκώθηκε από τον καναπέ για να διεκδικήσει το δικό της μερίδιο μέσα στους διάφορους φορείς, αφήνοντας επιτήδειους, συστημικούς εγκάθετους και αεί παρόντες, να βρίσκονται συνέχεια στις ίδιες ή και διαρκώς αναβαθμισμένες θέσεις, επειδή «εκείνοι ξέρουν καλύτερα». Τώρα διαπιστώνει ότι πολλοί από αυτούς αμείβονταν αδρά από διοικητικά συμβούλια χωρίς να εργάζονται, κατελάμβαναν πέντε – έξι έμμισθες διοικητικές θέσεις, γέμιζαν τα σακούλια τους με εκατομμύρια ευρώ, ακόμα και όταν γύρναγαν στα χωριά και έλεγαν ότι η παράταξή τους τούς έβαλε στο «ψυγείο».

Αυτούς ψήφιζε μαζικά όμως η κοινωνία. Αυτούς παραδεχόταν ως αυθεντίες και ηδονιζόταν όταν της χτύπαγαν «φιλικά» την πλάτη ή απλώς τη δέχονταν για λίγα λεπτά στα γραφεία τους.

Τώρα και η κοινωνία πρέπει να αναλάβει τη δική της ευθύνη. Τώρα που η ανεργία κοντεύει να φτάσει το 30 %, τώρα που 500.000 νοικοκυριά δεν έχουν κανένα εισόδημα, τώρα που το φάσμα της φτώχειας αγγίζει το κάθε σπίτι, τώρα η κοινωνία πρέπει να καταλάβει ότι η συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές δομές και η προάσπιση των δημοκρατικών διαδικασιών του πολιτεύματος είναι η δική της ασπίδα απέναντι στο «τέρας» που ετοιμάζεται να γεννηθεί.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 25/11/2011

2011-11-28T07:24:00.013+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, η επιστολή Σαμαρά, το κείμενο που συνέταξε και υπέγραψε, τα σαφή σημεία σχετικά με τις κόκκινες γραμμές περί αναθεώρησης του προγράμματος της τρόικας, η μαύρη προπαγάνδα σχετικά με την υπογραφή, οι αναφορές του διεθνούς τύπου και των διεθνών παραγόντων, η έναρξη και αποδοχή της διαδικασίας τροποποιήσεων, οι κρίσιμες στιγμές που διανύουν οι χώρες της ΕΕ, η αντιπολίτευση προς την προσωρινή κυβέρνηση Παπαδήμου, η τραγική κατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων νοικοκυριών στην Ελλάδα, οι θέσεις της Κομισιόν σχετικά με το χαράτσι Βενιζέλου στα ακίνητα, τα χαμένα κονδύλια από την ΕΕ και οι πόροι που θα μπορούσαμε να είχαμε εκμεταλλευτεί.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Στην "Ελ.Ζώνη" η "τεχνοκρατική δημοκρατία"

2011-11-26T09:33:00.003+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύτηκε το άρθρο για την Ευρώπη, από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου 19 Νοεμβρίου 2011.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην "Ελεύθερη Ζώνη", την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2011 και μπορείτε να το δείτε εδώ.

Στην "Ελ.Ζώνη" το άρθρο για την Ευρώπη

2011-11-24T07:23:00.018+02:00

Στην ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα "Ελεύθερη Ζώνη" που διαχειρίζεται η έγκριτη δημοσιογράφος κα Σοφία Βούλτεψη, δημοσιεύτηκε το άρθρο για την Ευρώπη, από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου 12 Νοεμβρίου 2011.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην "Ελεύθερη Ζώνη", τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011 και μπορείτε να το δείτε εδώ.

Τεχνοκρατική δημοκρατία δεν υπάρχει !

2011-11-22T07:19:00.018+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 19 Νοεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

Τεχνοκρατική δημοκρατία δεν υπάρχει !

Φαντάζομαι θα έχετε κουραστεί να διαβάζετε διθυραμβικά σχόλια και «αγιογραφίες» για τον κ. Λουκά Παπαδήμο και το γενικότερο λιβάνισμα που γίνεται από πολλούς αρθρογράφους, οι οποίοι, μέχρι παρεξηγήσεως, προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν ή να εφεύρουν λόγους για τους οποίους πρέπει να μακροημερεύσει η συγκεκριμένη τρέχουσα κυβέρνηση και η νοοτροπία που την διέπει.

Ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος, φρόντισε, ευτυχώς, να αναδείξει και το άτοπο μιας τέτοιας λογικής, αλλά και τις ασυμβατότητες που υπάρχουν με την εν γένει λειτουργία της δημοκρατίας, όση από αυτή μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι μας έχει απομείνει σήμερα.

Μεταξύ των επιχειρημάτων που χρησιμοποιούνται για να στηριχθεί η επιμήκυνση της ζωής αυτής της κυβέρνησης, πέραν της περιόδου του συγκεκριμένου έργου και του σκοπού δημιουργίας της, είναι η μονότονη επανάληψη της αυτονόητης διαφοροποίησής της σε σχέση με ό,τι γνωρίζαμε από την «κακοποιημένη» κοινοβουλευτική δημοκρατία μας. Ότι δηλαδή, επικεφαλής της έχει τεθεί ένας σοβαρός, ακραιφνής τεχνοκράτης που προφανώς διαφέρει σημαντικά από τα πολιτικά πρότυπα που έχουμε συνηθίσει να βιώνουμε εδώ και πολλά χρόνια.

Αυτό όμως είναι και το λογικό. Δεν αποτελεί κάποια έκπληξη, ούτε ορίζει μια νέα, φρέσκια οπτική επί των πολιτικών προσώπων και πρακτικών. Ο κ. Παπαδήμος, έσπευσε πολύ νωρίς να ξεκαθαρίσει, αναλαμβάνοντας χωρίς εκλογές τη διακυβέρνηση της χώρας, ότι δεν είναι πολιτικός. Στις πρώτες ομιλίες του στη Βουλή των Ελλήνων επιβεβαίωσε τη φήμη του, τη φήμη ενός διεθνώς αναγνωρισμένου τεχνοκράτη που έχει λαμπρές σπουδές και έχει βρεθεί σε κορυφαίες θέσεις σχετικά με το γνωστικό του αντικείμενο. Μέχρι εκεί.

Απέδειξε ότι η επιλογή του ήταν η ενδεδειγμένη γι’ αυτό που καλείται να κάνει αυτή η κυβέρνηση, έκανε μια επίδειξη της κατάρτισής του στη διαχείριση κρίσεων, εκφωνώντας την ομιλία του σε αψεγάδιαστο, σταθερό «ιαμβικό μέτρο» και πρωτίστως καταλάβαμε όλοι ότι είναι άνθρωπος που αντιμετωπίζει τα πράγματα με βάση λογιστικά reports, μάνατζμεντ projects, στοιχεία που γεμίζουν κελιά σε πίνακες, αυτό που λέμε … «τεχνοκρατικά». Μέχρι εκεί.

Έδειξε ένα ακόμη στοιχείο που έχουν όλοι οι τεχνοκράτες, την αυστηρή προσήλωση στον προϋπολογισμένο στόχο, ο οποίος θα είναι μετρήσιμος και θα μπορεί στο τέλος να παρασταθεί απλώς με έναν δείκτη, προερχόμενο από σύνθετους αλγορίθμους και συγκεκριμένες συναρτήσεις. Για τον ίδιο δεν υπάρχει αποπροσανατολισμός από την όποια πορεία. Το παν είναι να ακολουθηθεί το business plan και να επιτύχει. Είπαμε, ο δείκτης στο τέλος θα σηματοδοτήσει την επιτυχία ή την αποτυχία. Μέχρι εκεί.

Στις ομιλίες του, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν αναφέρθηκε σε τίποτα άλλο πέραν των οικονομικών στοιχείων και των οικονομικών μεγεθών. Ως τεχνοκράτης, δεν μπορεί να σταθμίσει στη ρότα του κοινωνικές μεταβλητές, δεν μπορεί να συμπεριλάβει στους υπολογισμούς την ψυχολογία και την καθημερινότητα των πολιτών. Αυτά άλλωστε δεν μπορούν να παρασταθούν με καμία συνάρτηση ή σταθερά !

Ταυτοχρόνως αντιμετωπίζει και ένα άλλο, σπουδαιότερο, πολιτικό αυτή τη φορά πρόβλημα. Έχει την ατυχία να περιστοιχίζεται, στην πλειοψηφία τους, σε αυτή την κυβέρνηση, από ανθρώπους που – αν και πολιτικοί – δεν μεταφέρουν την εμπειρία από την καθημερινότητα της υπόλοιπης κοινωνίας. Από ανθρώπους που δεν έχουν καθίσει ποτέ στην ουρά για να πληρώσουν λογαριασμούς, δεν έχουν αντιμετωπίσει το δαιδαλώδες σύστημα υγείας, δεν έχουν περάσει δέκα υπηρεσίες και είκοσι γραφεία για να πάρουν σφραγίδες για ένα έγγραφο. Δεν έχουν κανονίσει ραντεβού με υδραυλικό που να τους έχει στήσει δυο – τρεις φορές. Δεν έχουν χρειαστεί να παζαρέψουν την απόδειξη με τον συντηρητή του καυστήρα που τους λέει ότι η τιμή θα είναι μικρότερη χωρίς το ΦΠΑ.

Γι’ αυτό και τεχνοκρατική δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί επιζητά να βασίζεται σε αυστηρά «λογιστικά» δεδομένα. Γι’ αυτό είναι καλή η επιλογή του κ. Παπαδήμου γι’ αυτή την μεταβατική κυβέρνηση, μέχρι να γίνουν οι εκλογές και μέχρι εκεί. Συγκεκριμένα εκεί. Τεχνοκρατικό δεδομένο.

Η πολιτική δεν είναι μόδα

Μια πολιτεία δεν μπορούμε να τη μεταφράζουμε και να την ερμηνεύουμε μονοδιάστατα, βάσει των φωτεινών ενδείξεων ενός ηλεκτρονικού πίνακα χρηματιστηρίου ή με βάση τα αποτελέσματα σε ένα λογιστικό φύλλο του Excel, στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Αυτά μπορούν κάλλιστα να είναι τα πιο χρήσιμα εργαλεία, οι πιο χρήσιμοι δείκτες για να υπολογίσουμε που πάει το πράγμα και τελικά να χαράξουμε πολιτική. Μπορούν να μας προσφέρουν κρίσιμα στοιχεία για να καταρτίσουμε ένα πλαίσιο προτεινόμενων πολιτικών, μπορούν να μας βοηθήσουν στη λήψη αποφάσεων. Από μόνα τους όμως δεν μπορούν ούτε να ονομαστούν «πολιτική», ούτε να αναδείξουν πολιτικές φυσιογνωμίες.

Η πολιτική δεν είναι απλώς μια μόδα που μπορούμε να πούμε ότι περνάει και αύριο θα φορεθούν νέα τεχνοκρατικά μοντέλα που προτείνει ο τάδε οίκος υψηλής ραπτικής, έχοντας το ρόλο του market leader.

Οι πολίτες μιας πολιτείας δεν γίνεται να μένουν έξω από τη διαμόρφωση των πολιτικών συνθηκών, ακόμα και αν αυτές τείνουν να γίνονται ολέθριες και καταστροφικές. Δημοκρατία σημαίνει επιλογή, σημαίνει συμμετοχή, σημαίνει ευκαιρίες, σημαίνει συνδιαμόρφωση και παρέμβαση. Πολιτική είναι όλο το πακέτο, το οποίο περιλαμβάνει και τεχνοκρατικά στοιχεία. Η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία βρίσκεται σε κρίση γιατί πολλοί μετεξελίχθηκαν σε τεχνοκράτες της πολιτικής ξεχνώντας τους πολίτες έξω από την πόρτα τους και αφήνοντάς τους να συνομιλούν με γραμματείς και ιδιαίτερους.

Ο συνδυασμός είναι θεμιτός

Η προσωπική μου άποψη δεν έχει την αφοριστική τάση όσων ξιφουλκούν υπέρ μιας αμιγώς τεχνοκρατικής διακυβέρνησης του τόπου, που μάλιστα θα βρίσκεται στην εξουσία χωρίς να έχουν προηγηθεί εκλογικές διαδικασίες.

Αντιθέτως, πιστεύω ότι σήμερα παρά ποτέ, καταξιωμένοι τεχνοκράτες πρέπει να διεκδικήσουν τη συμμετοχή τους στα πολιτικά πράγματα. Τους έχουμε ανάγκη και ως κοινωνία, σε μια εποχή που βρίθει πολυπλοκότητας, σύνθετων παγκοσμιοποιημένων προβλημάτων, συνδυαστικών γεγονότων που επηρεάζουν τον πλανήτη, από τη μια έως την άλλη άκρη του.

Η γνώση και η εμπειρία τους είναι πολύτιμα συστατικά του νέου πολιτικού μείγματος που πρέπει να αναζητήσουμε για να απαντήσουμε στις προκλήσεις των καιρών και στα τεράστια προβλήματα των κοινωνιών. Άλλωστε, η αίσθηση που υπάρχει γενικώς είναι ότι ο κόσμος όλος βάλλεται από μια άριστα δομημένη και οργανωμένη ομάδα συμφερόντων. Για να βρεθούμε πιο μπροστά χρειαζόμαστε τεχνογνωσία και μέθοδο.

Συνεπώς, ο συνδυασμός των δυνάμεων είναι θεμιτός και εκεί αναζητείται η λύση. Και ιδεολογίες πρέπει να υπάρχουν και διαφορετικές προτάσεις και πλουραλισμός προσεγγίσεων. Η απάντηση πάντα βρίσκεται στο σωστό μείγμα και όχι μεμονωμένα, σε ένα συστατικό του.

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 17/11/2011

2011-11-21T07:22:00.009+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η τρέχουσα επικαιρότητα, η γενικευμένη κρίση που απλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη, η ανασφάλεια που επικρατεί στους πολίτες και στην Κορινθία, η συνεχής αύξηση της εγκληματικότητας, η σκληρή καθημερινότητα των Ελλήνων πολιτών, οι αδυναμίες της τεχνοκρατικής λύσης στην κυβέρνηση επί μακρόν, ο συγκεκριμένος σκοπός και το καθορισμένο έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου, η κρίσιμη αναγκαιότητα της διεξαγωγής εκλογών, η υπεύθυνη στάση της ΝΔ και του Αντώνη Σαμαρά.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι

2011-11-15T07:19:00.008+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 12 Νοεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι

Τον Ιούνιο του 1991, η Ελλάδα συμπλήρωνε 10 χρόνια από την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.). Σε ομιλία του προς τους πρέσβεις των χωρών – μελών της ΕΟΚ, κατά τη διάρκεια επίσημου γεύματος προς τιμήν τους, ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, έλεγε : "Aν η Kοινότης μεταβληθεί σε λέσχη πλουσίων το οξύ πρόβλημα Bορρά-Nότου, που υπάρχει σε παγκόσμια κλίμακα, θα γίνει και πρόβλημα στους κόλπους της ίδιας της Kοινότητας, με αποτέλεσμα να αμβλυνθεί, όπως είπα, η πολιτική και ψυχική συνοχή της.".

Σήμερα, 20 χρόνια μετά, η Ευρώπη βρίσκεται σε ακριβώς αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι. Καλείται να δώσει πολιτικές και ουσιαστικές απαντήσεις, χωρίς εκβιασμούς, χωρίς πρόχειρες κορώνες, χωρίς ύφος ιερατείου, σε ένα πρόβλημα που τη διαπερνά και τη φέρνει αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση στο οικοδόμημά της.

Οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες που οραματίστηκαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την περιέβαλαν με αρχές, αξίες και ιδανικά, είχαν νωρίς εντοπίσει τα διλλήματα που κάποια στιγμή θα αντιμετώπιζε αυτός ο ιστορικός κοινός σχηματισμός κρατών και λαών. Οι ενέργειές τους και τα βήματα που είχαν δρομολογήσει προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, έδειχναν ότι ξεκάθαρος στόχος τους ήταν τα θέματα αυτά, πρώτον, να μην αντιμετωπιστούν απλώς ως λογιστικά προβλήματα και δεύτερον, να τεθούν ως προκλήσεις σε ηγεσίες ώριμες και συνυφασμένες με το ευρωπαϊκό ιδεώδες.

Σε καμία περίπτωση, πιστεύω, δεν φαντάστηκαν ότι αδυσώπητα διλήμματα, σαν αυτά που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη, θα μεταφέρονταν με τρόπους εκβιαστικούς, πρόχειρους και επικίνδυνους προς τους ίδιους τους λαούς, έτσι ώστε οι εκάστοτε ηγέτες να βγάζουν τους εαυτούς τους από το κάδρο των εξελίξεων και των μεγάλων αποφάσεων.

Δεν φαντάστηκαν όμως και ότι ο κόσμος ολόκληρος, κάποια στιγμή, θα γινόταν έρμαιο ή υποχείριο αδίστακτων κερδοσκόπων και των «προϊόντων» τους, που με το πέρασμα του χρόνου απέκτησαν διεστραμμένες εκφάνσεις όπως είναι το ποντάρισμα στην πιθανή χρεοκοπία μιας χώρας και η συνεχής κατάσταση πίεσης που βιώνουμε όλοι μας σήμερα από τους δείκτες και τα νούμερα ενός μαυροπίνακα.

Είμαι βέβαιος, ότι κανείς από τους ηγέτες που ξεκίνησαν το όραμα της Ευρώπης, δεν φαντάστηκαν ότι αυτό θα βαθμολογείτο και θα ετίθετο υπό αίρεση από κάποιους αλεπουδιάρηδες των διεθνών αγορών, βυθισμένους σε δερμάτινες πολυθρόνες, πίνοντας ουίσκι πολυτελείας, παρακολουθώντας δείκτες σε οθόνες, τριγυρισμένοι από τηλεφωνικές συσκευές και διάφορους εντολοδόχους αυλοκόλακες, έτοιμους να εκτελέσουν την επόμενη εντολή τοποθέτησης χρήματος στον παγκόσμιο τζόγο. Δεν φαντάστηκαν ότι η επιβίωση των λαών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα εξαρτάτο από ποσοστά επιτοκίων και επιθέσεις διεθνών μαυραγοριτών που λειτουργούν σε απόκοσμα και σκοτεινά μέρη του διεθνούς παρασκηνίου.

Αλλά, ακόμα και να τα είχαν φανταστεί όλα αυτά, πιστεύω ότι γι’ αυτό οραματίστηκαν και την Ε.Ε., έναν οργανισμό που θα προστάτευε τα κράτη – μέλη του, από αυτές ακριβώς τις στρεβλώσεις, από την εντροπία των διεθνών μεταπωλητών χρήματος.

Σε αυτό το σταυροδρόμι που βρίσκεται σήμερα, η Ευρώπη, μέσω των ηγετών της, όλων των ηγετών της, όχι μόνο των ισχυρών κρατών, καλείται να δώσει σαφείς και ισχυρές απαντήσεις σε όλους εκείνους που θέλουν να δουν, χαιρέκακα, τις ρητορείες τους να δικαιώνονται, όταν πολέμαγαν με ανεμόμυλους για να μη δημιουργηθεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Το κιβώτιο ταχυτήτων

Η συζήτηση που γίνεται στην πραγματικότητα στην Ευρώπη σήμερα, είναι αυτή που αναλύθηκε. Άσχετα με το αν προβάλλονται συνεχώς οι οικονομικές κρίσεις, η μια πίσω από την άλλη, και αυτό έχει τη σκοπιμότητά του, άσχετα με το αν η εικόνα που μεταδίδεται είναι ενός οργανισμού που λειτουργεί υπό καθεστώς τελεσιγράφων και συνδιαλέγεται με όρους ανοίγματος και κλεισίματος αγορών.

Η τελευταία «μόδα» στην κουβέντα είναι η δημιουργία ταχυτήτων εντός της Ε.Ε.. Τουλάχιστον δύο ταχύτητες θέλουν οι εμπνευστές αυτής της ιδέας που τορπιλίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στα θεμέλιά του. Τα δελτία ειδήσεων θέλουν τον Σαρκοζί να είναι ο πιονέρος μιας τέτοιας αντίληψης, αν και δεν είμαι πεπεισμένος γι’ αυτό, ειδικά όταν είδα ότι μετά από αυτές τις δηλώσεις του, ξεκίνησε το γλέντι των αγορών και απέναντι στη δική του χώρα.

Δεν ξέρω πως το έχουν φανταστεί το πράγμα και οι Γάλλοι. Ίσως να μην έχουν καταλάβει ή να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Άλλωστε, είναι οι επόμενοι μετά την Ιταλία, σε αυτό το ντόμινο θανάτου που απειλεί την Ε.Ε.. Βαθειά ευρωπαϊστές οι Γάλλοι, έχουν χάσει το στόχο, πιστεύοντας ότι η Γερμανία θα τους φροντίσει κάτω από τα φτερά της.

Τι ταχύτητες είναι άραγε αυτές που έχουν εμπνευστεί ; Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα θα είναι η Γερμανία στη μια ταχύτητα και όλοι οι άλλοι στη δεύτερη ; Μάλλον έχουν βαλθεί να αποδείξουν ότι μετά από κάθε μεγάλη γενιά ηγετών, οι επόμενες που ακολουθούν, βαίνουν μειούμενες, αδυνατίζουν και εξασθενούν.

Ο Σαμαράς και η ιστορική ευθύνη της ΝΔ

Ο Αντώνης Σαμαράς αυτές τις ημέρες της μεγάλης, πολυσχιδούς κρίσης απέδειξε ότι είναι πολιτικός ευθύνης και εθνικής συνείδησης. Πατριώτης και ευρωπαϊστής, εκφραστής του κοινωνικού φιλελευθερισμού, χωρίς στεγανά και θέσφατα. Ήρθε αντιμέτωπος με τη μοίρα του ηγέτη μιας χώρας, χωρίς ο ίδιος να είναι Πρωθυπουργός της και αυτό κάτι λέει στην τρέχουσα συγκυρία.

Όρθωσε το ανάστημά του όλο αυτό το διάστημα και κράτησε το «όχι» του ζωντανό και δυναμικό, χωρίς να το αφυδατώσει. Και συνεχίζει να το κρατάει ισχυρό, γιατί ακριβώς οι κινήσεις του αναδεικνύουν τη διαφορετικότητα που έχει η δική του άρνηση από τη στείρα άρνηση της ξύλινης αριστεράς. Ο προσανατολισμός της ΝΔ δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος από ευρωπαϊκός και τη στιγμή που έρχονται εξελίξεις και ανατροπές στις πολιτικές συμπεριφορές και στους τρόπους αντιμετώπισης, η Ελλάδα δεν μπορούσε να βρισκόταν σε κατάσταση Αλβανίας του Χότζα. Η ΝΔ άλλωστε, δεν είναι ΚΚΕ.

Ζήτησε και επέτυχε, διακοπή της πολιτικής εξόντωσης της μικρομεσαίας ελληνικής τάξης, εθνική ανασύνταξη, πολιτική αναδιοργάνωση, ισορροπία στο εγχώριο περιβάλλον, επανεξέταση οικονομικού προσανατολισμού με άξονα την ανάπτυξη, απομάκρυνση ενός ολέθριου πρωθυπουργού που κόντεψε σε μια νύχτα να διαλύσει όλη την Ευρώπη, και τέλος, μεταβατική κυβέρνηση που θα οδηγήσει σε εκλογές για να μιλήσει επί του πρακτέου ο ελληνικός λαός και όχι επί ενός εγκληματικού διλήμματος.

Δεν είναι και λίγα αυτά και μάλιστα από τη θέση της αντιπολίτευσης ! Αν η Ευρώπη συνεχίσει με την ίδια νοοτροπία, ας μην ανησυχούν μερικοί, το «όχι» θα αποκτήσει μεγαλύτερη αξία και νόημα και θα είναι ενταγμένο σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή συνισταμένη. Όχι απομονωμένο, σπασμωδικό, στείρο και καταστροφικό. Οι προκλήσεις είναι μπροστά μας. Τα μεγάλα και ιστορικά «ΟΧΙ» δεν λέγονται από τον πάγκο.

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 10/11/2011

2011-11-14T07:18:00.000+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η επικαιρότητα, οι αποφάσεις για τη δημιουργία μεταβατικής κυβέρνησης υπό τον κ. Παπαδήμο, το ολέθριο λάθος του δημοψηφίσματος που οδήγησε τη χώρα σε ουσιαστική ακυβερνησία και κρίση στον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό, το καθολικό αίτημα για διεξαγωγή εκλογών, η υπεύθυνη στάση της ΝΔ και του Αντώνη Σαμαρά.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 3/11/2011

2011-11-08T07:17:00.018+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η επικαιρότητα, το εγκληματικό εγχείρημα της μπλόφας του Παπανδρέου με το δημοψήφισμα, ο στυγνός εκβιασμός προς τους πολίτες και τις πολιτικές δυνάμεις, το αδιέξοδο σχετικά με τη σχέση της Ελλάδας και του ευρώ στο οποίο την οδήγησε, οι απίστευτες παλινωδίες εντός ΠΑΣΟΚ, οι εκλογές και η ψήφος εμπιστοσύνης που ζήτησε από τον εαυτό του.

Μαζί στη συζήτηση ο κ. Παπαδημητρίου από το ΚΚΕ, ο κ. Ψιλογιαννόπουλος από το ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Στεφανόπουλος, Περιφερειακός Σύμβουλος Πελοποννήσου με το συνδυασμό του κ. Τατούλη.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Από πότε οι εκλογές είναι «αδιέξοδο» ;

2011-11-07T07:07:00.013+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 5 Νοεμβρίου 2011, σελίδα 7 :

Από πότε οι εκλογές είναι «αδιέξοδο» ;

Ίσως το πιο «ξύλινο» τσιτάτο που συχνά λέγεται, όταν μια πολιτική κουβέντα τελματώνεται, ήταν – μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον – το «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», φράση η οποία ευθέως παραπέμπει σε εκλογές, στην «αλάνθαστη κρίση του λαού».

Τα τελευταία 24ωρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μιας παράταξης που λαϊκίστικα, εικονικά σε όλη την ιστορία της έφερνε τον «λαό στην εξουσία» και ωρυόταν για τον «κυρίαρχο λαό», διαρρηγνύει τα ιμάτιά της προκειμένου να μην γίνουν εκλογές στη χώρα. Με αλλεπάλληλους εκβιασμούς, με τερατώδη ψεύδη και με επικλήσεις – δυστυχώς – σε ολοκληρωτισμούς, παλεύει να αποδείξει λυσσωδώς ότι οι εκλογές θα καταστρέψουν τη χώρα και ότι εν τέλει είναι αδιέξοδες.

«Δημοκρατικές ασκήσεις» και «πολυτέλεια» τις χαρακτήρισε ο κ. Μπεγλίτης, ο οποίος, σε ένα προσωπικό ρεσιτάλ κυβερνητικής ασυδοσίας, έσπευσε να ξηλώσει και να αντικαταστήσει όλη την ηγεσία του Ελληνικού Στρατού, κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης κρίσης – μέχρι την επόμενη – της κυβέρνησης στην οποία ανήκει. Με μια πομπώδη κίνηση μοναρχικού και ηγεμονικού τύπου, την ώρα που η ίδια η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και πλειάδα Υπουργών αμφισβητούσαν τον Πρωθυπουργό της χώρας, την ώρα που ο ίδιος ο Παπανδρέου έθετε θέμα εμπιστοσύνης στον εαυτό του, ο ΥΕΘΑ άλλαζε τις κορυφές του Ε.Σ..

Την ώρα που τα διεθνή μέσα μιλούσαν για ακυβερνησία στην Ελλάδα, την ώρα που ο ίδιος ο Παπανδρέου έθετε σε άμεσο κίνδυνο (που δεν έχει αποφευχθεί ακόμα) την αυτονόητη ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, την ώρα που η χώρα βρισκόταν σε κυβερνητική κρίση, ο κ. Μπεγλίτης απορύθμιζε ταυτόχρονα και το στράτευμα, δίνοντας μάλιστα, σε συνδυασμό με διάφορα «παραπολιτικά» που κυκλοφορούσαν, την εντύπωση ότι στη χώρα ετοιμαζόταν στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο «κατόπιν ενεργειών του» και «μετά από προσωπική του πρωτοβουλία» απέτρεψε. Ευτυχώς που δεν είδαμε και δελτία τύπου άλλων βουλευτών της Κορινθίας να διεκδικούν την πρωτοβουλία αυτή, όπως συνήθως συμβαίνει.

Οι σχεδιασμοί αυτών των ανθρώπων που σήμερα κυβερνούν την Ελλάδα, ξεπερνούν τελικά ακόμα και την άποψη που τους θέλει να λειτουργούν κάτω από μια συντεταγμένη στρατηγική «τριπλής παραλλαγής», «1-2-Χ» σε όρους ΠΡΟ-ΠΟ. Γιατί τέτοιου είδους σχεδιασμοί απαιτούν άρτια εκπαιδευμένο, εξειδικευμένο προσωπικό, απαιτούν πολύμηνη προετοιμασία, ειδική εξασφάλιση συνθηκών εφαρμογής και εν τέλει χρειάζονται οι σωστοί άνθρωποι, στις σωστές θέσεις για να αποφευχθεί ο όποιος μοιραίος ή άτσαλος χειρισμός.

Δεν εξηγείται αλλιώς η άνεση με την οποία εμφανίστηκε ο Πρωθυπουργός στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα μετά από αυτή την «ανισσόροπη» αλληλουχία γεγονότων. Και το έχουμε ξαναδεί αυτό. Σα να μη συνέβη τίποτα, εμφανίστηκε ενώπιον των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, έκανε μια ομιλία – υγιεινό περίπατο και αποσύρθηκε στα ιδιαίτερά του για να ξεκουραστεί και να συνεχίσει αργότερα την αγόρευσή του στη Βουλή.

Ποιοι είναι τελικά αυτοί που απεργάζονται, εφαρμόζουν και εξασφαλίζουν τις συνθήκες για να συμβαίνουν όλα αυτά και να περνάνε στο «ντούκου» ; Ποιοι είναι αυτοί που έχουν στήσει έναν ολόκληρο μηχανισμό φερέφωνων που αμέσως μετά από κάθε ανάλογη κατάσταση, κρώζουν, πετάνε στάχτη και αποπροσανατολίζουν τους πολίτες έτσι ώστε να ξεχνιούνται τα όποια προηγηθέντα ;

Από πότε οι εκλογές σε μια δημοκρατική χώρα, εκλογές που ζητά καθολικά το πολιτικό σύστημα της χώρας, αποτελούν αδιέξοδο ; Γιατί έγιναν σε άλλες χώρες που μπήκαν στο ΔΝΤ και δεν γίνονται στη δική μας ; Τι περιμένουν να ολοκληρωθεί ; Τι επιταγή πρέπει να εκτελεστεί ; Ποιοι φοβούνται τελικά το τι θα βρεθεί στα συρτάρια των Υπουργείων και στις αλληλογραφίες των επιτελείων ;

Το πολιτικό έγκλημα

Δυστυχώς η οικονομική κρίση της χώρας, μας κάνει να προσπερνάμε ζητήματα που υπό κανονικές συνθήκες θα συζητούσαμε ενδελεχώς, θα αναλύαμε επισταμένα και που οπωσδήποτε θα γεννούσαν σφοδρές αντιδράσεις. Η συνεχής επίκληση των τραγικών οικονομικών αδιεξόδων μας έχει κάνει όλους να αναισθητοποιούμαστε, εν μέρει, απέναντι σε μια σωρεία πολύ σοβαρών θεμάτων και κυρίως απέναντι στη διαστρέβλωση εννοιών όπως είναι η επιλογή, η πολιτική θέση, η άποψη και – φευ – η ίδια η δημοκρατία.

Διανύουμε μια περίοδο «εκπαίδευσης» του ελληνικού λαού σε φαιδρές πρακτικές, στάσεις και συμπεριφορές. Όπως για δεκαετίες η παράταξη του ΠΑΣΟΚ γαλούχησε τους Έλληνες στη λογική της ήσσονος προσπάθειας, τους έθισε στη διαβίωση με δανεικά, εξαΰλωσε κάθε έννοια πειθαρχίας, ιεραρχίας, σεβασμού προς τους θεσμούς, δίδαξε την ισοπέδωση και τη λογική του «όλοι θα παίρνουν τα ίδια γιατί αυτό είναι κοινωνική πολιτική», έτσι και τώρα επιχειρεί την ολοκλήρωση του εγκλήματος.

Εθίζει τους Έλληνες στο να θεωρούν ως αποδεκτή διαδικασία επιλογής έναν ωμό εκβιασμό. Μαθαίνουν τον Έλληνα να αποδέχεται ως φυσιολογικό ένα ερώτημα του τύπου «να σου κόψω το χέρι ή το πόδι ;» και πανηγυρίζουν βλακωδώς, υποστηρίζοντας ότι αυτό είναι επιτομή της δημοκρατικής έκφρασης ενός λαού. Εύχομαι οι Έλληνες να αντισταθούν αυτή τη φορά και να μη χωνέψουν στην πολιτική τους κρίση τέτοιου είδους ανώμαλες σκέψεις.

Στο χείλος του γκρεμού

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε γλιστρήσει από το χείλος του γκρεμού μετά από μια αντεθνική σπρωξιά που μας έδωσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας. Τραγική ειρωνεία της συγκυρίας είναι ότι ο ίδιος θεωρεί ότι λειτούργησε πατριωτικά, γνωρίζοντας ότι κατέστησε το δικό του εσωκομματικό πρόβλημα, ως πρόβλημα όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και του πλανήτη.

Είναι ο Πρωθυπουργός που στην πιο δύσκολη στιγμή της πατρίδας, εκεί που την έφερε ο ίδιος ακόμη μια φορά, επέλεξε να καταθέσει πρόταση μομφής στον ίδιο του τον εαυτό, έβαλε την κοινοβουλευτική του ομάδα να του δώσει ψήφο εμπιστοσύνης, την ώρα που βουλευτές και υπουργοί ζητούν προαπαιτούμενα και θέτουν όρους προκειμένου να τον στηρίξουν για να φύγει.

Τέτοιο παραλογισμό δεν είχαμε ξαναζήσει. Να ζητάει δηλαδή ένας Πρωθυπουργός ψήφο εμπιστοσύνης για να αποχωρήσει από την Πρωθυπουργία. Το έχω ξαναγράψει ότι οι άνθρωποι δεν παίζονται και γι’ αυτό πολλές φορές το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να τους παρακολουθήσει.

Είναι τόσο αβυσσαλέα αυτά που απεργάζονται, που ένας νορμάλ νους δεν μπορεί να τα ακολουθήσει. Δημιουργούν προβλήματα μέσα στη μήτρα τους, τρώγονται με τον πλακούντα τους, κυοφορούν όλες τις εσωκομματικές τους αντιθέσεις και στο τέλος γεννάνε μια επανέκδοση του ίδιου είδους. Η Γενετική από εδώ και στο εξής έχει το λόγο …

Σχετικά με τον εκβιασμό Παπανδρέου

2011-11-04T10:30:00.000+02:00

Απόσπασμα από την τηλεοπτική εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" στο ΤV Super, της Πέμπτης 3 Νοεμβρίου, σχετικά με τα όσα διαδραματίστηκαν τις τελευταίες ώρες, μετά από τον ιταμό εκβιασμό του κ. Παπανδρέου σχετικά με την πρόθεσή του για ένα θολό δημοψήφισμα, που φέρνει τη χώρα σε αίρεση της ευρωπαϊκής της προοπτικής, την Ευρώπη συνολικά σε ακόμα μεγαλύτερη κρίση και το ευρώ στα πρόθυρα κατάρρευσης.

Το δυστύχημα είναι ότι αυτή η Κυβέρνηση "παιδεύει" τους νέους ανθρώπους να θεωρούν ως επιλογική διαδικασία έναν στυγνό εκβιασμό, ότι αντιμετωπίζει την κοινωνία ως έναν εξαθλιωμένο δανειζόμενο που είναι διατεθειμένος να δεχθεί το οτιδήποτε προκειμένου να μην του πάρουν το σπίτι και ότι εισάγει στην πολιτική ζωή του τόπου εγκληματικά διλήμματα μόνο και μόνο για να περισώσει την αμφισβητούμενη, από τους ίδιους τους βουλευτές της, υπόστασή της.

Δείτε το βίντεο :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Την ... κουρέψαμε !

2011-11-01T07:15:00.019+02:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 29 Οκτωβρίου 2011, σελίδα 7 :

Την … κουρέψαμε !

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει «κλείσει» ακόμα το ύψος του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους και έχω την αίσθηση ότι το τελικό ποσοστό θα παίζεται και μετά την Κυριακή, μέρα κατά την οποία υποτίθεται ότι πρέπει να έχει αποφασιστεί όλο το πακέτο για την Ελλάδα.

Αυτά που γνωρίζουμε σίγουρα είναι ότι το ποσοστό θα κινηθεί άνω του 50 %, ότι η χώρα θα μπει σε μια πολύ μακρά περίοδο αυστηρής επιτήρησης ή επιτροπείας ή κηδεμονίας ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, ότι η έξοδος στις αγορές θα αποτελεί άφταστο στόχο τουλάχιστον μέχρι το 2021, ότι η ύφεση θα συνεχιστεί αρκετά ακόμα, ότι το εργασιακό περιβάλλον θα αποκτήσει ακόμα πιο τραχείς συνθήκες και ότι μισθοί και συντάξεις θα κατέβουν ακόμη περισσότερο.

Προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι τα παραπάνω συνιστούν απλώς παράπλευρες απώλειες ή λογικές συνέπειες όσων συμβαίνουν. Υπάρχουν δύο τουλάχιστον γεγονότα, αυτή τη στιγμή, που αποτελούν τους βραχίονες μιας μέγγενης που δύσκολα η χώρα και οι πολίτες της θα κατορθώσουν να αντέξουν σε βάθος χρόνου.

Γεγονός πρώτο. Από την υπογραφή ήδη του πρώτου μνημονίου – επίτηδες γράφω «υπογραφή» γιατί ουδέποτε ψηφίστηκε – οι ρήτρες που μπήκαν στη χώρα, της απαγόρευαν να συνάψει οποιαδήποτε δανειακή συμφωνία με χώρες εκτός των μνημονιακώς συμβαλλομένων, ακόμα και αν αυτή η συμφωνία αρκούσε για να ξεχρεώσει ολόκληρο το χρέος της. Αυτό πια ισχύει καθολικά και παγκοσμίως, μιας και ο μηχανισμός του EFSF, πλέον εμπλέκει και χώρες εκτός Ε.Ε., όπως οι περίφημες BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική).

Αν υποθέσουμε ότι βρισκόταν αύριο ένας «τρελός» Πρωθυπουργός που θα ήθελε να απαλλάξει τη χώρα από τα νέα της «δεσμά», μέσω κάποιου «σωτήριου» δανείου, θα έπρεπε να ανακαλύψει εξωγήινη ζωή, να επικοινωνήσει μαζί της, να διαπιστώσει ότι είναι συνεννοήσιμη, να εξασφαλίσει ότι έχει «λεφτά» και να την προσεδαφίσει στην Ελλάδα, αφού πρώτα πείσει τους παγκόσμιους – πια – εταίρους μας, να καθίσουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης του χρέους μας μαζί της. Βέβαια, δεν μπορώ να αποκλείσω το σενάριο ότι ακόμα και αν επιτυγχάνονταν αυτά, στο τέλος δεν θα τα έβρισκαν όλοι αυτοί μεταξύ τους, βγαίνοντας αγκαλιασμένοι από κάποια αίθουσα συνεδριάσεων και ανακοινώνοντας μια διαγαλαξιακή συμφωνία που θα έστελνε τον «τρελό» Πρωθυπουργό να βρει δανειστές σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, αφού πρώτα έλυνε τους γρίφους του χωροχρόνου.

Γεγονός δεύτερο. Είναι προφανές ότι σε μια χώρα αποκλεισμένη από πηγές δανεισμού ή μεσοπρόθεσμης ρευστότητας, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει εκτός ενός συγκεκριμένου κύκλου. Ο κύκλος έχει ήδη σχεδιαστεί στο πάτωμα με κιμωλία. Τα λεφτά που θα μπαίνουν στη χώρα θα είναι συγκεκριμένα, θα εκταμιεύονται κατά τακτά, βραχεία, χρονικά διαστήματα και όλοι εμείς μαζί θα προσπαθούμε να γυρνάμε μεταξύ μας αυτά τα λεφτά μέχρι να έρθουν τα επόμενα. Η αποταμίευση θα αποτελεί κάτι το ανήκουστο, ομοίως και οι μακρόπνοοι σχεδιασμοί, τουλάχιστον για τους ιδιώτες και τους καθαρά ντόπιους επιχειρηματίες.

Θα έχουμε δηλαδή μια καθαρά «ανταλλακτική» οικονομία, στην οποία αντί να συναλλασσόμαστε με «φασόλια», «μάρκες» ή «μαυρομάτικα», θα μας δίνουν προσημειωμένα χαρτονομίσματα ευρώ, έτσι για να νομίζουμε ότι δεν μας έβγαλαν απέξω.

Αυτή είναι η αλήθεια. Κοινώς, την … κουρέψαμε και όλα τα υπόλοιπα σχετικά με τις εκτιμήσεις και τις αναλύσεις των αναμενόμενων αποφάσεων και ανακοινώσεων είναι για να τα κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, σε «εικονικές» συζητήσεις, μιας «εικονικής» πραγματικότητας και τελικά μιας «εικονικής» ελεύθερης οικονομίας. Όχι ότι τώρα είμαστε και πολύ καλύτερα από αυτό. Απλά τώρα θα μας το επιβάλλουν οι «απέξω» και θα μας κακοφανεί.

Το πρωτογενές πλεόνασμα

Πολλή κουβέντα γίνεται για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» που ευαγγελίζονται οι κυβερνητικοί. Δεν θέλω να είμαι συλλήβδην ισοπεδωτικός. Πιστεύω απλώς ότι ορισμένοι δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς σημαίνουν όσα συμβαίνουν. Και πώς να καταλάβουν άλλωστε, όταν ήταν εκείνοι που χειροκροτούσαν όρθιοι όταν τους ανακοινωνόταν ότι οι μνημονιακές συμβάσεις δεν θα περνάνε από τη Βουλή, που ζητωκραύγαζαν όταν τους έλεγαν για τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, που ουσιαστικά ήταν ο προπομπός της σημερινής εξέλιξης, που κόντευαν να κατουρηθούν από τη χαρά τους όταν ψήφιζαν το πολυνομοσχέδιο, για το οποίο καιρό πριν ο Πρωθυπουργός και ο Πρωθυπουργεύων διαβεβαίωναν επιστολικώς τη Λαγκάρντ ότι θα ψηφιζόταν πανηγυρικά σε όλα του τα άρθρα.

Την εικόνα τριών – τεσσάρων βουλευτών δε, της κυβερνώσας παράταξης, εις εξ αυτών από την Κορινθία, να διαγωνίζονται στο ποιος χειροκροτεί πιο δυνατά, παλεύοντας να συναντήσουν τη ματιά του Πρωθυπουργού, την ώρα που τους ανακοίνωνε ότι η 21η Ιουλίου απέθανε και πάμε για κάτι μεγαλύτερο, δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Θα τη θυμάμαι και θα τη θυμίζω σε κάθε ευκαιρία.

Σε μια χώρα λοιπόν με συγκεκριμένο κύκλο και πεπερασμένη ροή χρήματος, με ολοσχερώς εξωτερικούς επενδυτικούς παράγοντες, για το διάστημα ισχύος των νέων συμφωνιών, το πλεόνασμα μπορεί να προέλθει μόνο από «οικονομία» στα εισοδήματα των πολιτών και τις όποιες παροχές. Είπαμε, τα λεφτά θα είναι συγκεκριμένα και θα τα «γυρνάμε» μεταξύ μας. Οπότε … Δεν θέλει και πολύ μυαλό. Κάντε τώρα μια τηλεδιάσκεψη με τον Πρωθυπουργό.

Περί δημοκρατίας

Αν όλα αυτά ισχύσουν και αποτελέσουν το πλαίσιο της λειτουργίας της πατρίδας μας, αντιλαμβάνεστε ότι το να συζητάμε για «δημοκρατία» θα είναι κάτι σαν τραγική ειρωνεία.
Όταν γράφω «δημοκρατία», δεν εννοώ ότι θα μας περιμένουν σε τίποτα γωνίες καμιόνια με προτεταμένα τυφέκια και χειροπέδες, ούτε ότι δεν θα μπορούμε να γράφουμε, να μιλάμε, να λέμε την άποψή μας ή ακόμα και να βρίζουμε τους όποιους ο καθένας θεωρεί υπεύθυνους για το απεχθές χάλι μας.

Εννοώ τη «δημοκρατία» έτσι όπως την εννοούμε σήμερα. Με την έννοια της ανάδειξης αιρετών εκπροσώπων που έχουν μικρότερη ή μεγαλύτερη εξουσία, που μπορούν να παίρνουν αποφάσεις για διάφορα θέματα, που ενδεχομένως μπορούμε να τους περιμένουμε έξω από τον Άγιο Δημήτριο για να τους ρίξουμε μερικά μπινελίκια. Που μπορούμε – αυτή τη στιγμή – υπό μια ιδανική θεώρηση, να διεκδικήσουμε ο καθένας μας την ανάδειξή μας σε μια τέτοια θέση.

Εντάξει … Με όλα αυτά που φαίνεται να έχουν συμφωνηθεί, θα αναδειχθεί μια «κάστα» επίλεκτων εγχώριων «τζιτζιφιόγκων» και «φούφουτων» που θα νομίζουν ότι κυβερνάνε και θα επιτραπεί και ένας ελεγχόμενος αριθμός «αντιδραστικών» που θα μαλώνουν με τους προηγούμενους, έτσι ώστε οι original διαχειριστές να κάνουν ήσυχοι τη δουλειά τους, όπως επιζητούν σήμερα κάποιοι Υπουργοί μας. Μπράβο βρε ! Και του χρόνου φουντούνια !

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 27/10/2011

2011-10-31T07:12:00.019+02:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η επικαιρότητα, τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής, η ένταξη της χώρας σε καθεστώς επιτροπείας, η συμφωνία για το κούρεμα του χρέους, η απουσία συζήτησης στη Βουλή για όσα συνέβησαν, η τακτική του Πρωθυπουργού να συνομιλεί με τηλεδιασκέψεις και μέσω twitter, η στάση της ΝΔ, η ανάγκη για κοινωνική πρόνοια, η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης για όσα υπογράφει και εφαρμόζει.

Μαζί στη συζήτηση ο δημοσιογράφος κ. Β.Ζώης.

Δείτε το σχετικό video :

Συνοδευτικά στοιχεία : Το έγγραφο των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής, στα ελληνικά, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Το δράμα του εργατοπατέρα

2011-10-25T07:22:00.032+03:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 22 Οκτωβρίου 2011, σελίδα 7 :

Το «Matrix» του ΠΑΣΟΚ

Τις ημέρες που για διάφορους λόγους απεργούν τα ΜΜΕ, αν συμπίπτουν συζητήσεις στην Ολομέλεια, ανακαλύπτει κανείς τη «μαγεία» του καναλιού της Βουλής, το οποίο μεταδίδεται πλέον και μέσω επίγειου ψηφιακού σήματος στην Κορινθία μας. Με εξαιρετική εικόνα και ήχο λοιπόν, μπορεί ο καθένας να παρακολουθήσει τη συζήτηση στη Βουλή και να εντοπίσει πολλές και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που δεν είναι δυνατό να χωρέσουν στον περιορισμένο χρόνο ενός δελτίου ειδήσεων.

Αυτές τις ημέρες που διεξαγόταν στη Βουλή η συζήτηση για το πιο απεχθές, μέχρι στιγμής, νομοσχέδιο που έχει φέρει προς ψήφιση η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, άξιζε τον κόπο να παρακολουθήσει κανείς τις τοποθετήσεις βουλευτών της κυβερνητικής παράταξης. Όσοι δεν ξέρουν ή δεν ασχολούνται με την πολιτική και δεν έχουν υπόψη τους διαχρονικές στάσεις και συμπεριφορές, απλώς θα εξοργίζονταν. Όσοι παρακολουθούν, μεταπολιτευτικά τουλάχιστον, τα πολιτικά τεκταινόμενα, θα χρειάζονταν οπωσδήποτε κάποια δυνατότητα εγγραφής βίντεο για να πιστοποιούν ότι άκουσαν καλά και δεν έκαναν λάθος, το λιγότερο ένα μπουκάλι αλκοόλ και ίσως ένα χάπι από αυτά που είχε ο Μορφέας στο «Matrix», που σε έκαναν να ξεχάσεις οτιδήποτε ήξερες μέχρι τη στιγμή που θα τα έπαιρνες.

Μόνο έτσι μπορεί πλέον να παρακολουθήσει κανείς τις τοποθετήσεις βουλευτών και υπουργών του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, σε θέματα όπως είναι τα εργασιακά, το φορολογικό, το ασφαλιστικό, οι δομές παραγωγής της χώρας, η δημόσια διοίκηση, η υγεία, η παιδεία, η οικονομία και μια σειρά άλλων. Οι άνθρωποι, οι ίδιοι άνθρωποι, εμφανίζονται με απόλυτη φυσικότητα, λες και έχουν αναβαπτιστεί ή να τους έχει έρθει μια επουράνια επιφοίτηση και λένε με πάθος τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που έλεγαν μερικά χρόνια πριν, με το ίδιο πάθος.

Στην ψυχολογία κάτι τέτοιο θα περιγραφόταν ίσως με την περίπτωση της «διχασμένης προσωπικότητας», στην αεροπορία θα ταίριαζε ο όρος «βέρτιγκο», που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κατάσταση της απώλειας προσανατολισμού και συνείδησης. Από τον κινηματογράφο, η λογική της ταινίας «Matrix» ταιριάζει απόλυτα, γιατί στο ΠΑΣΟΚ άλλα έλεγαν 30 χρόνια, άλλα έκαναν και σήμερα έρχονται και παριστάνουν τους «ιερείς» και τους «απόστολους» των ακριβώς αντίθετων πραγμάτων από όσα διαχρονικά πίστευαν και επέβαλαν με διάφορους τρόπους, ακραίους ή μη, στην ελληνική κοινωνία.

Νομίζουν αυτοί οι άνθρωποι ότι οι Έλληνες ξεχνάνε τόσο εύκολα και εν μέρει έτσι είναι, αλλά δε μπορείς να θες να συντηρείς 30 χρόνια το «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» και από την άλλη να απαιτείς από τον κόσμο να ξεχάσει τα κυβερνητικά «φούμαρα» που του πούλησες για περισσότερο από 23 χρόνια και που οδήγησαν, σήμερα, στην κατάρρευση μια οικονομία που εσύ την έμαθες και τη γαλούχησες να στηρίζεται στον υπερδανεισμό, που τα έδινε όλα, που υποτασσόταν σε κάθε απαίτηση των δικών σου κομματικών συνδικαλιστών, οι οποίοι απετέλεσαν και το καμάρι της οργάνωσής σου όλα αυτά τα χρόνια.

Και αν υποθέσουμε ότι στο επίπεδο της κοινωνίας αυτό μπορεί και να περάσει σε μερικούς, είναι αδύνατο να περάσει σε εκείνους που θέριεψαν μέσα στα ίδια σου τα σπλάχνα, που θεωρούσαν αυτονόητη την προνομιακή τιμολόγηση των υπηρεσιών τους, που κάθε φορά ήθελαν να μετατρέψουν τους «αγώνες» τους σε ειδικού καθεστώτος, μισθολογικό ή ασφαλιστικό ή άλλου τύπου, χρήμα.

Γι’ αυτό και διαχρονικά όλοι οι εργατοπατέρες και οι συνδικατοκράτορες προέρχονταν και ανήκαν στο «σκληρό ΠΑΣΟΚ», ήλεγχαν σωματεία, συνεταιρισμούς, φορείς και πάντα στο μυαλό τους είχαν ότι όσο πιο καλά λειτουργούσαν για το ΠΑΣΟΚ ή την τσέπη τους, όχι για την πατρίδα, τόσο πιο κοντά θα έφταναν στο να μπουν στη Βουλή ή να γίνουν ακόμη και Υπουργοί.

Τα σοσιαλιστικά επιχειρήματα

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του λαομίσητου νομοσχεδίου, όλες σχεδόν οι πτέρυγες της Βουλής έθεσαν ζητήματα συνταγματικότητας για κάποια άρθρα του. Τα κυριότερα σημεία ήταν ο καθορισμός του αφορολόγητου ορίου κάτω από το «κατώφλι» του ορίου της φτώχειας και η διάλυση κάθε έννοιας προστασίας σε ό,τι αφορά τις κατώτατες αποδοχές των εργαζομένων μέσω των συλλογικών συμβάσεων που διαμορφώνονταν μεταξύ των εργοδοτικών και των συνδικαλιστικών φορέων.

Τα επιχειρήματα που έθεσε ο αντιλέγων της κυβερνητικής παράταξης, κ. Δ.Παπουτσής, αξίζει να αναφερθούν και ανατρέπουν οτιδήποτε ξέρατε για το ΠΑΣΟΚ και εν γένει τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια.

Είπε ο κ. Παπουτσής, για το αφορολόγητο ότι «οι πτέρυγες που ενίστανται σ’ αυτό συγχέουν την κατά περίπτωση ασκούμενη φορολογική πολιτική της χώρας με την προνοιακή πολιτική της πολιτείας» και για το θέμα των συμβάσεων ότι «δεν προβλέπεται στο Σύνταγμα απαγορευτική διάταξη προστασίας των ομοιοεπαγγελματικών ή κλαδικών συμβάσεων εργασίας έναντι των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων».

«Νομικίστικα», αυτά τα επιχειρήματα μπορεί και να στέκονται, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι ένας σοσιαλιστής κάθισε και είπε αυτά τα πράγματα στη Βουλή, ένας εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος της συνδικαλιστικής ασυδοσίας και προνομιακής μεταχείρισης, του κόμματος που κάθε επιχειρηματική προσπάθεια την κατήγγειλε ως ιμπεριαλισμό του κεφαλαίου και κάθε επιχειρηματία τον αντιμετώπιζε ως εχθρό του λαού, τότε μάλλον πρέπει να προμηθευτείτε άλλη μια μποτίλια αλκοόλ για να χωνέψετε ότι πλέον το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αποβάλει τις διδαχές του λαοπλάνου Ανδρέα Παπανδρέου, ως απόβλητα της ίδιας της ιδεολογίας του.

Το δράμα του εργατοπατέρα

Κάθε μεγάλο δράμα έχει πάντα τις τραγικές του φιγούρες. Μόνο ως τέτοιες μπορούν να αντιμετωπιστούν οι παρουσίες των πάλαι ποτέ κραταιών και σκληρών συνδικαλιστών εργατοπατέρων που σήμερα βρίσκονται είτε στα βουλευτικά έδρανα της πλειοψηφίας, είτε σε κυβερνητικούς θώκους και αγορεύουν υπέρ των εξοντωτικών μέτρων.

Ο κ. Πρωτόπαπας, πρώην σκληρός συνδικαλιστής, πρώην πρόεδρος της ΟΤΟΕ, πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ, επί σειρά ετών Γραμματέας της ΠΑΣΚΕ, πρώην Αντιπρόεδρος της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, πρώην υφυπουργός και υπουργός, νυν βουλευτής, σε μια ανώμαλη ιδεολογικά τοποθέτησή του, προσέτρεξε να συγχαρεί τον κ. Παπουτσή για την ανάλυσή του και την άρτια αντιμετώπιση των αντιπολιτευτικών ενστάσεων !

Στο πρόσωπό του, μπορούμε άνετα να ευθυγραμμίσουμε μια σειρά συνδικαλιστών που κεφαλαιοποίησαν με διάφορους τρόπους την αήθη πλάνη στην οποία οδήγησαν εκατομμύρια εργαζόμενους, όντας επικεφαλής συνδικαλιστικών φορέων. Πρωτόπαπας, Πολυζογόπουλος, Μπάκουλης, Κανελλόπουλος, Παπασπύρος, Φωτόπουλος, Πιπεργιάς, Κολλάς, Παναγόπουλος, Ραφτόπουλος, Σταματόπουλος, Δημούδης, Βασιλόπουλος, Μπαλασόπουλος και πολλοί άλλοι αποτελούν απλώς τη ραχοκοκαλιά ενός συστήματος – ΠΑΣΟΚ που διέλυσε κάθε έννοια συνεπούς συνδικαλιστικής προσφοράς. Και μην πει κανείς ότι επαναστάτησαν το 2011, είναι πολύ αργά για δάκρυα.

Ξεχωριστή θέση μέσα σε όλους αυτούς έχει βέβαια ο σημερινός Υπουργός Εργασίας, κ. Γ.Κουτρουμάνης, πρώην Πρόεδρος της «Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής - Π.Ο.Π.Ο.Κ.Π.» και εκπρόσωπος της ΑΔΕΔΥ. Σκληρός ως συνδικαλιστής, με σημαία του την λευκή απεργία επί Ν.Δ., σήμερα και αυτός βιώνει το δράμα του εργατοπατέρα.

Καλά όλα αυτά, αλλά η Ελλάδα τι έφταιγε για να την διαλύσετε ;

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 20/10/2011

2011-10-24T07:34:00.001+03:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η επικαιρότητα, η ψήφιση του εξοντωτικού πολυνομοσχεδίου, τα τραγικά γεγονότα των κινητοποιήσεων των εργαζομένων, η κατάρρευση ακόμα και των σοσιαλιστικών προσχημάτων, η ντροπιαστική σύμπλευση πρώην συνδικαλιστών με τις εξουθενωτικές ρυθμίσεις, τα ψεύδη του Πρωθυπουργού σχετικά με τη συνάντησή του με τον Αντώνη Σαμαρά, η αδιέξοδη ακολουθούμενη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.

Δείτε το σχετικό video :

Συνοδευτικό βίντεο στην εκπομπή :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Η δικτατορία της φασαρίας

2011-10-18T07:03:00.015+03:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 15 Οκτωβρίου 2011, σελίδα 7 :

Η δικτατορία της φασαρίας

Μέχρι πρόσφατα όταν κάποιος έκανε αναφορά στην Ελλάδα στις λέξεις «δικτατορία» ή «χούντα», θεωρείτο αυτονόητο ότι αναφερόταν στα σκοτεινά χρόνια της «επταετίας». Το μυαλό του Έλληνα είχε εμποτιστεί με αυτό το συνειρμό στο πέρασμα των ετών και αυτομάτως γινόταν ο συνδυασμός της λέξης με την πολιτική περίοδο. Το ίδιο ίσχυε και όταν θέλαμε να περιγράψουμε μια κατάσταση ολοκληρωτισμού, περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, της ελευθερίας του λόγου ή της άποψης, της καταπίεσης σε επίπεδο δραστηριοτήτων έτσι όπως τις αντιλαμβανόμαστε σήμερα, με τις γνωστές συγχύσεις που κάνουμε κατά καιρούς με την έννοια της ασυδοσίας.

Υπό μια ευρεία ερμηνεία και περιγραφή των γεγονότων, η περίοδος της «χούντας των συνταγματαρχών», θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τη δικτατορία της σιωπής. Περίοδος κατά την οποία δύσκολα μπορούσε να ακουστεί η οποιαδήποτε διαφορετική ή επικριτική άποψη προς το καθεστώς, ακριβώς επειδή την σκέπαζε ο στρατιωτικός νόμος της σιωπής, επειδή η λογοκρισία ήταν καθημερινή πρακτική, επειδή τα πάντα πέρναγαν από το καθεστωτικό κόσκινο που αποφάσιζε τι ήταν «καλό» να μάθουν οι πολίτες και τι όχι.

Εκείνο που έπνιγε δηλαδή τους πολίτες ήταν η επιβεβλημένη σιωπή, το να μη μπορούσε κάποιος ελεύθερα να εκφράσει την άποψή του ακόμα και μέσα στο σπίτι του, υπό τον φόβο των συνεπειών για τον ίδιο και την οικογένειά του. Το βαρύ πέπλο της σιωπής κάλυπτε τα πάντα με αποτέλεσμα να μην μπορεί καν να διατυπωθεί άποψη, εντός τουλάχιστον των ορίων της χώρας.

Σήμερα, έχουμε πλέον αρχίσει σταδιακά να αλλάζουμε τις αναφορές μας. Έχουμε περάσει σε ένα διαφορετικό στάδιο πιο σύνθετο, με παράλληλα αποτελέσματα και όμοια λογική, με άλλη όμως μέθοδο. Σιγά σιγά γίνεται κοινή συνείδηση ότι όροι όπως «δικτατορία» ή «χούντα» μπορούν κάλλιστα να βρουν αυτονόητη προβολή στις τρέχουσες καταστάσεις.

Συγκεκριμένα, κάθε φορά που συζητιέται – και γίνεται πολύ συχνά αυτό, σχεδόν καθημερινά – ένα νέο πακέτο εξοντωτικών μέτρων από την κυβέρνηση, ένας νέος ορυμαγδός περικοπών και οριζόντιων, ισοπεδωτικών για το βιοτικό μας επίπεδο, «ρυθμίσεων», αρχίζει το γνωστό πια «πανηγύρι» από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ή ακόμα και από μέλη της κυβέρνησης.

Φωνές, διαφωνίες, απειλές περί μη ψήφισης μέτρων και νομοσχεδίων, εκκωφαντικές φανφάρες, αντιδράσεις της πλάκας και «δεκάρικοι» του μπακαλόχαρτου, εκσφενδονίζονται αφειδώς μέχρι τελικά όλα τα καλά παιδάκια να πάνε στη Βουλή και να ψηφίσουν τα νομοσχέδια, χαριεντιζόμενα στο διάδρομο, καθώς περιμένουν στην ουρά για να ρίξουν τη θετική ψήφο αμάσητη, διπλωμένη στο φάκελο που έχουν κλείσει λίγο πριν, γλείφοντάς τον στα όρθια !

Το άγχος και οι φωνές μεταδίδονται από τα κανάλια με συνεχή διλήμματα που από τη μια πλευρά έχουν την υπερψήφιση και από την άλλη το σκηνικό της απόλυτης καταστροφής.

Η φασαρία που κάνουν κάθε φορά οι σικέ «διαφωνούντες» είναι ανάλογη της σκληρότητας και του εύρους των μέτρων. Και κάπως έτσι περνάμε στη δικτατορία της φασαρίας που καλύπτει εκκωφαντικά κάθε προσπάθεια να ακουστεί και να διατυπωθεί η εναλλακτική ή η αντίθετη άποψη …

Η ταφόπλακα της βαβούρας

Με τη «δικτατορία της φασαρίας» έρχεται χέρι και χέρι και η δέουσα βαβούρα. Το στρατόπεδο της κυβερνώσας παράταξης παίζει όλους τους ρόλους μόνο του. Χωρίζει κάθε φορά τα εντόσθιά του σε εκείνους που θα λένε «ΝΑΙ», σε εκείνους που θα λένε «ΟΧΙ» και σε εκείνους που θα λένε «ΙΣΩΣ» ή «θα ψηφίσω μόνο αν αλλάξει το τάδε». Απόλυτος αχταρμάς και σύγχυση που μεταδίδονται μαστόρικα στα δελτία ειδήσεων.

Για καμιά βδομάδα κάθε φορά ασχολούμαστε με τον κάθε διαφωνούντα εντός κυβερνητικού στρατοπέδου που διατυπώνει ενστάσεις, που στο τέλος τις καταπίνει μαζί με μια δροσερή, γεμάτη μπουρμπουλήθρες, «Δουμπιά» που κάνει και καλό στη χώνεψη. Το σκηνικό αγωνίας μεταφέρεται στους πολίτες, οι οποίοι σα να μην τους φτάνουν οι καθημερινές αγωνίες για το πώς θα βγάλουν πέρα το μήνα, αποκτούν με όρους εμφύτευσης και το άγχος του να καμφθεί ο κάθε κυβερνητικός βουλευτής που προγραμματισμένα, από τις 10 το πρωί μέχρι το απογευματάκι, αποφάσισε να κάνει επαναστατική γυμναστική και να δοκιμάσει τις κλειδώσεις του.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, η άλλη άποψη γραφικοποιείται, λοιδορείται, απαξιώνεται και εν τέλει δεν ακούγεται μέσα στη βαβούρα. Ξεκινάει η μαντάμ το δελτίο, παρουσιάζει για μερικά δευτερόλεπτα μια «κάρτα» με την άλλη άποψη και μετά αρχίζει για μισή ώρα το ξεδίπλωμα του διλήμματος ότι πρέπει να καμφθεί η αντίσταση της τάδε κυβερνητικής για να μην χρεοκοπήσουμε. Βαρετές επαναλήψεις, σαπουνόπερα τρίτης κατηγορίας …

Η κοινωνία θα κλείσει το κουμπί

Μ’ αυτά και μ’ αυτά η κοινωνία περνάει τις δύσκολες στιγμές της σχεδόν μόνη της, αποκομμένη από κάθε δυνατότητα να δει το δικό της δράμα, τις δυσκολίες του κάθε σπιτικού να βρίσκουν φιλοξενία σε κάποια αναφορά των δελτίων. Οι λογαριασμοί που δεν μπορούν να πληρωθούν, το δάνειο που διαμαρτύρεται, η δόση που δεν βγαίνει, το νέο χαράτσι που τρομοκρατεί την οικογένεια, τα χρήματα που τελειώνουν στα μέσα του μήνα.

Παράλληλα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και το νέο «δικτατορικό» παράγγελμα που θέλει να τους βάλει όλους στο ίδιο σακούλι. Το «όλοι ίδιοι είναι» δηλητηριάζει σταγόνα σταγόνα την κοινωνία και οδηγεί σε απόγνωση. Αυτή η λογική τείνει να απαντά σε όλα τα ερωτήματα πλέον. «Όλοι κλέβουν, όλοι φοροδιαφεύγουν, όλοι είναι φανατισμένοι, όλοι είναι τεμπέληδες, όλοι είναι προνομιούχοι κτλ». Το φρικιαστικό ρητορικό ερώτημα «και τι διαφορετικό θα κάνει ο τάδε μωρέ τώρα που είμαστε στο ΔΝΤ» βάζει την κοινωνία στο ρόλο του ποντικού που τρέχει στον μύλο του μέσα στο κλουβί του, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι κάπου θα φτάσει, κάποια στιγμή …

Και αυτός μάλλον ήταν ο στόχος από την αρχή. Από την αρχή αρχή … Ε λοιπόν, πιστεύω ή θέλω να ελπίζω ότι σύντομα η κοινωνία θα το κλείσει εκείνο το αναθεματισμένο το κουμπί και μέσα στην απόγνωσή της, θα βρει λίγο χρόνο να διαβάσει, να μελετήσει, να εντοπίσει τις εναλλακτικές που πνίγονται από τη φασαρία του κυβερνητικού «μπουλουκιού». Κάπου εκεί ίσως πειστεί και ο καθένας μας ότι έχει και το δικαίωμα να είναι διαφορετικός από τον διπλανό του. Ευελπιστώ, γράφω, χωρίς δυστυχώς να έχω πειστεί ακόμα ότι μπορεί να γίνει …

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 13/10/2011

2011-10-17T07:12:00.018+03:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η επικαιρότητα, το παγκόσμιο φαινόμενο της αύξησης των τιμών εν μέσω κρίσης, το στραγγάλισμα των νοικοκυριών, η νέα φοροκαταιγίδα, τα προτάγματα των συνδικαλιστών, η φασαρία από τις αντεγκλήσεις των στελεχών της κυβερνητικής παράταξης, οι προτάσεις της ΝΔ και η υπεύθυνη στάση της με στόχο την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.

Μαζί στη συζήτηση ο δημοσιογράφος κ. Β.Ζώης.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Προτάσεις για τα Περιφερειακά Μ.Μ.Ε.

2011-10-11T12:12:00.001+03:00

Στα πλαίσια της λειτουργίας του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της Νέας Δημοκρατίας, με επικεφαλής τον Τομεράρχη, βουλευτή Ευβοίας, κ. Σίμο Κεδίκογλου, κατέθεσα στα τέλη Σεπτεμβρίου ένα πλέγμα προτάσεων σχετικά με το νομοθετικό πλαίσιο και τις ρυθμίσεις που θα μπορούσαν να γίνουν για τη βελτίωση της υφιστάμενης κατάστασης. Μεταξύ αυτών γίνεται και αναφορά - πρόταση για το θέμα της ατέλειας αλλά και την ανάδειξη συγκριτικών πλεονεκτημάτων.

Αναλυτικά η πρόταση που κατατέθηκε στον Τομέα :

Προτάσεις για τα Περιφερειακά Μέσα

Τα περιφερειακά μέσα πλήττονται και αυτά βάναυσα από την οικονομική κρίση και την ασφυκτική πολιτική της Κυβέρνησης. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αποτελούν αφενός το μοναδικό δίαυλο εναλλακτικής ενημέρωσης και αφετέρου το μοναδικό βήμα μέσα από το οποίο χιλιάδες πολίτες έχουν τη δυνατότητα να εκθέσουν τις απόψεις τους και να παρέμβουν στα τοπικά δρώμενα. Μέσα από τα περιφερειακά ΜΜΕ προωθούνται δραστηριότητες σε τοπικό επίπεδο και προβάλλονται θέματα που ενισχύουν τον χαρακτήρα και τον πολιτισμό των περιοχών.

Από τα παραπάνω, δεν συνάγεται σε καμία περίπτωση το συμπέρασμα ότι όλα έχουν καλώς ή ότι πρέπει να παραμείνουν στην παρούσα κατάσταση. Χρειάζεται πλήρης επανασχεδιασμός της πολιτικής έναντι των περιφερειακών ΜΜΕ και ιδιαίτερα σε περιπτώσεις χρηματοδότησης, καθότι εκεί εστιάζεται παραδοσιακά το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Τα περιφερειακά ΜΜΕ οφείλουν να αλλάξουν και εκείνα στρατηγική, να απαγκιστρωθούν από ποικιλόμορφες πιθανές προνομιακές σχέσεις με πολιτικά πρόσωπα, ή ακόμα και εξαρτήσεις που μπορούν να αλλοιώσουν την αντικειμενικότητά τους. Οφείλουν να αναπτύξουν την ικανότητα της ανεξάρτητης επιβίωσής τους, με την προϋπόθεση ότι η πολιτεία θα εγγυηθεί ένα υγιές περιβάλλον δραστηριότητας.

Το μοντέλο των κρατικών επιδοτήσεων, με διάφορες μορφές, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα των περιφερειακών ΜΜΕ, γιατί είτε παρέχει σπασμωδικά «ανάσες», είτε αποδείχθηκε άδικο ως προς τις κατανομές του και αναποτελεσματικό ως προς την αναπτυξιακή του διάσταση.

Ωστόσο, μπορεί να υιοθετηθεί ένα πλαίσιο οικονομικής ενίσχυσης που θα έχει όμως αυστηρά μετρήσιμο ανταποδοτικό όφελος για την κοινωνία και τους πολίτες της και θα παρέχεται με διαφανείς όρους που θα ενισχύουν την απασχόληση, την ποιότητα και την υγιή επιχειρηματικότητα. Ένα τέτοιο πλαίσιο μπορεί να συνδυαστεί με την αξιολόγηση από πλευράς Υπουργείου των μέσων, σε τριμηνιαία βάση, αναδεικνύοντας παράλληλα κάθε χρόνο τα κορυφαία ΜΜΕ της Περιφέρειας που θα βραβεύονται για την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν.

Επιγραμματικά προτείνονται :

•    Καθιέρωση μηχανισμού πιστοποίησης και αξιολόγησης των περιφερειακών ΜΜΕ κάθε επιπέδου που θα αναδεικνύει κάθε έτος ανά νομό τα κορυφαία ΜΜΕ κάθε κατηγορίας με δυνατότητα απόδοσης βραβείου που θα συνδυάζεται με μπόνους συμμετοχής σε κάθε μορφής κρατικά πακέτα διαφήμισης και καταχωρίσεων.

•    Διαχωρισμός των μέσων ενημέρωσης από τα μέσα πολιτιστικής προβολής, τα συλλογικά έντυπα ή τα έντυπα λοιπών τοπικών δραστηριοτήτων. Με τον τρόπο αυτό θα μπει ένα τέλος στη διαρκή σύγχυση που υπάρχει για το αν για παράδειγμα ένα έντυπο χαρακτηρίζεται ενημερωτικό ή πολιτιστικό.

•    Επανεξέταση του μέτρου της ατέλειας για όλα τα έντυπα πολιτιστικού ή τουριστικού περιεχομένου ή λοιπών κοινωφελών δραστηριοτήτων. Πιστοποιημένα έντυπα τέτοιου τύπου θα μπορούν να διατηρούν το καθεστώς της ατέλειας μετά από ενδελεχή αξιολόγηση και δημιουργία συγκεκριμένου φακέλου που θα περιλαμβάνει στοιχεία και δείκτες αποδοτικότητας και διείσδυσης στις τοπικές κοινωνίες.

•    Δημιουργία πυλώνα τουριστικής προβολής στο Υπουργείο με αποκλειστικό σκοπό την εξέταση και το διαμοιρασμό καταχωρήσεων τουριστικής προβολής από πλευράς πολιτείας σε κάθε βαθμό. Με αυτό τον τρόπο θα κατανέμονται αποτελεσματικά οι όποιες καταχωρήσεις έτσι ώστε να μην παρατηρούνται φαινόμενα όπως για παράδειγμα οι καταχωρήσεις τουριστικής προβολής της Κορινθίας σε μέσα της Κορινθίας. Σκοπός αυτών των καταχωρήσεων θα είναι η προσέλκυση τουριστών από άλλες περιοχές της Ελλάδας ή του εξωτερικού πέραν της οικείας περιοχής του εκάστοτε μέσου.

•    Ενίσχυση των συγχωνεύσεων μέσω επενδυτικών προτάσεων και ενισχύσεων. Προϋπόθεση θα αποτελούν ποιοτικά κριτήρια μέσω των οποίων θα μπορεί να καθορίζεται ο μέγιστος αριθμός μέσων που μπορεί να «αντέξει» η κάθε περιοχή. Είναι αδύνατο μικροί νομοί της Ελλάδας να παρουσιάζουν τοπία με υπερβολικά πολλά τηλεοπτικά κανάλια, εφημερίδες και ραδιόφωνα. Θα ενισχύεται η συγχώνευση μέσων με ρήτρα τη διατήρηση του προσωπικού και την αύξηση των θέσεων εργασίας.

•    Αυστηρός έλεγχος σε όλα τα μέσα για το σεβασμό των εργασιακών δικαιωμάτων, για τη συνεπή πληρωμή μισθών και εισφορών, για τη μετεκπαίδευση και εξέλιξη του προσωπικού, για την αποδοτική χρήση πιθανών επιδοτήσεων.

•    Ενίσχυση μέσω επενδυτικών προγραμμάτων της ψηφιοποίησης όλων των μέσων και της διεύρυνσης των δραστηριοτήτων τους στο Διαδίκτυο με αυστηρές προδιαγραφές και τριμηνιαίους ελέγχους. Τα μέσα που χρησιμοποιούν το διαδίκτυο θα μετρώνται με δείκτες επισκεψιμότητας, ρυθμού ανανέωσης του περιεχομένου και ποιότητας του πολυμεσικού υλικού.

•    Ξεκαθάρισμα από την πολιτεία του τι αποδέχεται ως ενημερωτικό μέσο και συνεπώς θα δύναται και να επιδοτήσει. Δεν μπορεί κανείς να θεωρείται «εν δυνάμει» ενημερωτικό μέσο. Ιστοσελίδες και blogs θα πρέπει να πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις για να θεωρούνται ενημερωτικά. Αυτή την περίοδο – κακώς – θεωρούνται όλα a priori ενημερωτικά, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ενώ θα πρέπει να ισχύει το ακριβώς αντίστροφο. Ο χαρακτηρισμός «ενημερωτικό» θα πρέπει να δίδεται μόνο κατόπιν εξακρίβωσης τήρησης συγκεκριμένων χαρακτηριστικών.

•    Στον τομέα του Διαδικτύου, για περιπτώσεις που κάποια ΜΜΕ δραστηριοποιούνται μόνο σε αυτό το χώρο, για να θεωρείται ένα τέτοιο μέσο «ενημερωτικό» θα πρέπει να φέρει όλα τα χαρακτηριστικά που φέρουν τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, ξεκάθαρο ιδιοκτησιακό καθεστώς και συγκεκριμένους όρους απασχόλησης προσωπικού.

•    Συγκεκριμενοποίηση της δημοσιογραφικής ιδιότητας. Ένα περιφερειακό ΜΜΕ, για να πιστοποιείται, θα πρέπει να απασχολεί συγκεκριμένο αριθμό πιστοποιημένων δημοσιογράφων μεταβαλλόμενο ανά περιοχή και κύκλο εργασιών. Με τον τρόπο αυτό θα ενισχυθούν και οι περιφερειακές δημοσιογραφικές ενώσεις που θα αναλάβουν την πιστοποίηση και τη διεύρυνση των μελών τους.

•    Δημιουργία όρων ανταποδοτικότητας με τις τοπικές κοινωνίες. Ένα περιφερειακό ΜΜΕ οφείλει να ασχολείται στο μεγαλύτερο μέρος του με θέματα της περιοχής του. Οι πρακτικές αντιγραφών, απλών αναδημοσιεύσεων και πλήρους έλλειψης πρωτότυπου περιεχομένου θα αξιολογούνται αρνητικά, με αποτέλεσμα τον αποκλεισμό από κάθε είδους χρηματοδοτική ή άλλη ενίσχυση.

•    Θέσπιση δικλείδων ασφαλείας σε επίπεδο ιδιοκτησίας. Θα πρέπει να αποφευχθεί η υπερσυγκέντρωση ΜΜΕ στα χέρια ενός ατόμου ή εταιρείας και οπωσδήποτε σε περίπτωση συμμετοχής άσχετων εταιριών με τα ΜΜΕ σε επίπεδο μετοχικού κεφαλαίου, να διασφαλίζεται η αντικειμενικότητα του μέσου και η εξασφάλιση πλουραλισμού στην ενημέρωση.

•    Ενίσχυση της αυτοσυντήρησης των μέσων και απαλλαγής τους από τις κρατικές επιδοτήσεις. Μέσα τα οποία επιτυγχάνουν τη βιωσημότητά τους χωρίς να συντηρούνται από τις διάφορες κρατικές καταχωρίσεις θα πρέπει να πριμοδοτούνται με υψηλή βαθμολογία στις αξιολογήσεις και να χαρακτηρίζονται ως «βέλτιστες πρακτικές», αποκτώντας έτσι ένα ακόμα συγκριτικό πλεονέκτημα στο ανταγωνιστικό τους περιβάλλον.

•    Δυνατότητα πρόσβασης των Περιφερειακών ΜΜΕ σε πρωτογενές ενημερωτικό υλικό μέσω ηλεκτρονικών δυνατοτήτων και δημιουργίας πιστοποιημένου ενημερωτικού υλικού για μέσα πανελλαδικής εμβέλειας και αναγνωρισιμότητας. Τα περιφερειακά ΜΜΕ θα μπορούν να δημιουργούν υλικό και προς τις κρατικά ενημερωτικά μέσα, ενώ θα μπορούν να αντλούν πρωτογενή θέματα που θα επιλέγει το Υπουργείο για την προώθηση εθνικών στόχων.

•    Ένταξη των Περιφερειακών ΜΜΕ στις ψηφιακές πλατφόρμες και είσοδός τους στην ψηφιακή εποχή με οικονομικούς όρους που δεν θα καθιστούν αδύνατο κάτι τέτοιο. Ειδικά για τις ακριτικές περιοχές προτείνεται τέτοιου είδους δυνατότητες να χρηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου κατόπιν αυστηρότατων ποιοτικών ελέγχων.

Βασίλειος Μπαλάφας – Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Ν.Δ.

Σεπτέμβριος 2011 - ΤΟΜΕΑΣ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ Ν.Δ.

Εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" - 8/10/2011 - σ.7

2011-10-10T10:23:00.008+03:00

Από την εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΑ" του Σαββάτου, 8 Οκτωβρίου 2011, σελίδα 7 :

Η αστοχία της απεργίας στην ενημέρωση

Πριν γίνει αναφορά σε οτιδήποτε άλλο, πρέπει να υπογραμμιστεί μια επισήμανση. Θεωρώ απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό, αντικοινωνικό και αναποτελεσματικό το γεγονός ότι όποτε στη χώρα μας γίνεται πανελλαδική απεργία εργαζομένων και έχουν προγραμματιστεί συλλαλητήρια, ταυτόχρονα απεργεί και η … ενημέρωση σε εθνικής εμβέλειας επίπεδο.

Ουσιαστικά δηλαδή, η απεργία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, ενώ δηλώνει επί του πρακτέου συμπαράσταση στις απεργιακές κινητοποιήσεις και στα αιτήματα, πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, αφού ούτε τα αιτήματα των εργαζομένων μεταδίδονται, ούτε υπάρχουν ρεπορτάζ σχετικά με τη συμμετοχή και τη μαζικότητα. Εν τέλει, δεν εξυπηρετείται ούτε κατ’ ελάχιστο η αρχική πρόθεση των εργαζομένων στα ΜΜΕ για σύμπλευση με τους απεργούντες εργαζόμενους, μιας και κατά κάποιο τρόπο η κινητοποίηση και τα αιτήματά τους μένουν στο σκοτάδι κατά την ημέρα της απεργίας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι τηλεοπτικοί χρόνοι είναι αδυσώπητοι. Όσοι υποστηρίζουν ότι για μια πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση, η ενημέρωση μπορεί να γίνει και την επόμενη μέρα, απλώς εθελοτυφλούν, γιατί είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να ενεργοποιηθούν διάφορα «φίλτρα» ενημέρωσης εντός μερικών λεπτών, πόσο μάλλον όταν μεσολαβήσει σχεδόν ένα 24ωρο !

Το συγκεκριμένο πρόβλημα ήρθαν να επιλύσουν, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, τα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, όμως επειδή τα περισσότερα έχουν μικρές δυνατότητες σε επίπεδο προσωπικού και ρεπόρτερ, τις περισσότερες φορές αδυνατούν να ανταπεξέλθουν σε γεγονότα ευρείας κλίμακας. Δεν φτάνει για ένα πανελλαδικό συλλαλητήριο εργαζομένων, στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας να υπάρχει ενημέρωση απλώς μέσω μερικών φωτογραφιών, ερασιτεχνικών καλύψεων και των δελτίων τύπου των φορέων που έχουν εκδοθεί μια ημέρα πριν.

Επιπροσθέτως στις μέρες μας, και επειδή οι καιροί είναι πονηροί, η απρόσκοπτη και «ζωντανή» ενημέρωση κατά τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων μπορεί να λειτουργήσει έως και αποτρεπτικά για φαινόμενα σαν αυτά που βλέπουμε όλο και πιο συχνά τελευταία, με τις ιδιαίτερα σκληρές συμπεριφορές μερίδας των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι στους διαδηλωτές.

Θα μπορούσαν εύκολα και εύλογα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ να απεργούν ακριβώς μια ημέρα μετά την πανελλαδική απεργία, καλύπτοντας κανονικά τα γεγονότα όταν αυτά συμβαίνουν και μάλιστα συμμετέχοντας ουσιαστικά στην απεργία μέσω της δουλειάς τους και της συνεχούς ενημέρωσης για όσα διαδραματίζονται. Με αυτό τον τρόπο και τα αιτήματα των εργαζομένων θα μπορούσαν να προβάλουν καλύτερα και η δική τους συμμετοχή στον όποιον συνδικαλιστικό αγώνα, θα ήταν πράγματι συμμετοχή προσφοράς και παρέμβασης στη διαμόρφωση του σχετικού δημόσιου λόγου και του κοινού αισθήματος.

Όπως και να το κάνουμε, το να μεταδίδονται τα γεγονότα την επόμενη μέρα, με την αίσθηση του «μπαγιάτικου», και λιγότερο τηλεοπτικό χρόνο θα κερδίσουν, και λιγότερη συζήτηση θα γίνει γύρω από τα αιτήματα των εργαζομένων.

«Πάταξη» : Η νέα κυβερνητική εντολή

Η «πάταξη» είναι μια σχετικά καινούρια λέξη που έχει προστεθεί στο κυβερνητικό λεξιλόγιο και τη νοοτροπία διακυβέρνησης του τόπου από την – περίφημη πια – Ελληνική Κυβέρνηση των «αντιεξουσιαστών».

Αν πριν λίγο καιρό η «πάταξη» ακουγόταν από περιορισμένο αριθμό κυβερνητικών στελεχών, πλέον αποτελεί κοινή πρακτική και συνισταμένη. Το έχουμε βιώσει επί του πρακτέου στα θέματα Παιδείας, στα θέματα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, στις περιπτώσεις των απεργιακών κινητοποιήσεων, στα ζητήματα του Υπουργείου Υγείας. Μόνο στην περίπτωση του Οικονομικών έχουμε μείνει στα λόγια σχετικά με την «πάταξη» της φοροδιαφυγής. Εκεί δηλαδή που θα έπρεπε η «πάταξη» να είχε γίνει πράξη, το συζητάμε και το γυροφέρνουμε το θέμα, όσο στο μεταξύ τα υπόλοιπα Υπουργεία ασκούνται κανονικότατα στις πρακτικές της «πάταξης».

Την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου στο κέντρο της Αθήνας, κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης των εργαζομένων, έπεσε το ξύλο της αρκούδας. Οι γκλομπιές, οι κλωτσιές, τα δακρυγόνα, η σωματική και ψυχολογική βία είχαν την τιμητική τους, μοιράστηκαν αφειδώς στους εργαζομένους και σε κάποιους κακότυχους δημοσιογράφους που διανοήθηκαν να πάνε στο κέντρο των γεγονότων για να κάνουν τη δουλειά τους.

Για ακόμη μια φορά είδαμε ακραίες σκηνές αστυνομικής βίας, με πισώπλατα χτυπήματα, με ανοιγμένα κεφάλια και χειροπέδες που περάστηκαν ακόμα και σε μικρούς μαθητές. Ορισμένοι «καθώς πρέπει» δημοσιογράφοι δεν άντεξαν την Πέμπτη το βράδυ και ξεσπάθωσαν ενάντια στα φαινόμενα αυτά, αποφεύγοντας βέβαια να σημειώσουν ότι αυτά πλέον δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μέρος μια γενικότερης πολιτικής πρακτικής που έχει ολισθήσει πια ολοφάνερα, από τον «σοσιαλισμό» στη βαρβαρότητα.

Το πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ

Γράφω με πλήρη επίγνωση και ευθύνη ότι η «πάταξη» αποτελεί πια κυβερνητική εντολή. Κάποιοι μάλιστα – φαίνονται από το πρόσωπο όταν εκφέρουν πολιτικό λόγο – ηδονίζονται όταν από έδρας χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο αυτή τη λέξη, μερικοί μάλιστα, άθελά τους θέλω να πιστεύω, αγγίζουν τα όρια του σαδισμού επαναλαμβάνοντας με όλο μεγαλύτερο στόμφο την επιθυμία τους για «πάταξη».

Η επιστήμη και ο κινηματογράφος όμως έχουν δώσει εδώ και πολλά χρόνια τις απαντήσεις σε τέτοιες περιπτώσεις που αντιμετωπίζονται ως οριακώς ψυχολογικά ασθενείς.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχουν παρακολουθήσει την ταινία του Paul Scheuring, «Το πείραμα» που βγήκε στους κινηματογράφους το 2010 και αποτελεί remake της πρωτότυπης γερμανικής ταινίας «Das Experiment» του 2001.

Η ταινία αναφέρεται ουσιαστικά σε ένα πραγματικό γεγονός του 1971, το πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ, που είχε σκοπό να μελετήσει τις σαδιστικές τάσεις που αναπτύσσει κάποιος όταν ξαφνικά αναλαμβάνει τις εξουσίες και το ρόλο του δεσμοφύλακα. Οι περισσότεροι από όσους ανέλαβαν το ρόλο του «δεσμοφύλακα», ξέφυγαν τελείως από τις αρχικές ψυχολογικές τους καταστάσεις και ένιωσαν μέχρι και σεξουαλική διέγερση από την άσκηση των ολοκληρωτικών τους καθηκόντων.

Όπως και να το κάνουμε τελικά, η «πάταξη», όταν βρίσκεται κάποιος στη θέση εκείνου που την ασκεί, έρχεται να γεμίσει διάφορα ψυχολογικά κενά και μειονεξίες, έρχεται να καλύψει σύνδρομα και να ικανοποιήσει σκοτεινές, ενδόμυχες επιθυμίες.

Την ταινία τη συστήνω ανεπιφύλακτα στους κυβερνώντες. Θα τη βρουν σε όλα τα καλά video club υπό τον τίτλο «The Experiment».

Δείτε το απόκομμα της εφημερίδας στο scribd, εδώ.

Βασίλειος Μπαλάφας

Μέλος Π.Ε. Ν.Δ.

vasileios[at]balafas.gr
vbalafas.blogspot.com

Εκπομπή "Η Πελοπόννησος σήμερα" - 6/10/2011

2011-10-09T07:15:00.000+03:00

Στην εκπομπή "Η Πελοπόννησος Σήμερα" του Σ. Μασούρη, στο TV Super, φιλοξενήθηκε την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011, ο Β.Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και μέλος της ΝΟ.Δ.Ε. ΝΔ Κορινθίας.

Κύρια θέματα η επικαιρότητα, οι ακρότητες από μερίδα των ΜΑΤ εναντίον πολιτών και δημοσιογράφων, τα προτάγματα των συνδικαλιστικών φορέων, οι φαγωμάρες εντός του ΠΑΣΟΚ (Βενιζέλος - Κουσελάς), το επικοινωνιακό εύρημα των δημοψηφισμάτων, οι νέες ρουκέτες του Πάγκαλου, η πλήρης αποτυχία των παραδοχών του Μνημονίου και το αδιέξοδο της ύφεσης.

Μαζί στη συζήτηση ο δημοσιογράφος κ. Β.Ζώης.

Δείτε το σχετικό video :

Βασίλειος Μπαλάφας

Πτυχιούχος Τηλεπληροφορικής & Διοίκησης – ΤΕΙ Ηπείρου
MSc in Data Communications – U of Kingston/Τμήμα Αυτοματισμού ΤΕΙ Πειραιά
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας